An Pierlé, Peter Terrin en Christophe Vekeman met Geletterde Mensen in de Bijloke

Toch maar opletten met een triootje

Schrijver-dichter-countryliefhebber Christophe Vekeman zal wel niet de enige man zijn die eens fantaseert over een triootje, ook al verwoordt hij zo vaak en zo mooi hoe onmetelijk groot en oprecht de liefde voor zijn vrouw wel is. Maar in één van de verhalen die Vekeman tijdens Geletterde Mensen, waarbij hij samen met zijn bevriende collega-auteur Peter Terrin en muzikante An Pierlé het podium deelt, maakt hij die fantasie van een triootje ook waar.

De manier waarop Vekeman vertelt hoe hij zijn verlangen naar dat triootje aanbrengt bij zijn vrouw, die niet alleen bereidheid tot medewerken toont, maar het triootje zelf ook organiseert, is zonder meer grandioos. Maar het verslag van hoe dat triootje dan echt verloopt, fnuikt wel ons sluimerend verlangen om er zelf ooit  aan te beginnen. Het verhaal nog eens opnieuw horen, dat wel. Heel graag zelfs.

Vekeman had meteen al de zaal in muziekcentrum De Bijloke mee, toen hij zonder aankondiging een verhaal over één van zijn verblijven in de Verenigde Staten (waaronder uiteraard de staat Texas) begon te vertellen, en verslag deed van hoe hij er op een verlaten landweggetje toch staande gehouden werd door een wagen: een met blauwe en rode lichten. Politie dus. En hoe hij zich daar tegenover de politie populair maakte door zijn kennis over de countryhelden te etaleren. Countryhelden, naar wiens begraafplaatsen en/of optredens hij onderweg was. Om maar te zeggen: onderschat nooit het nut en het belang van de kennis van countrymuziek.Want wat bleek: omdat hij zo'n goede smaak had, lieten de politieagenten hem gaan. En Vekeman bracht die bewondering van goede smaak meteen over naar het aanwezige publiek in de zaal. Anders waren die er niet geweest, uiteraard.

Vekeman vertelde ook nog verhalen over de plek waar hij opgroeide. Een plek op de buiten waar een boekerij was, en waar hij een vriendje had, wiens moeder het deed voor het geld. En hoe hij, vanop de zolderkamer, samen met dat vriendje, door een gaatje in de houten zoldervloer kon toekijken hoe de moeder aan de kost kwam. Een gekruid verhaal dat, net als de activiteiten van de moeder, naar een hoogtepunt toe werkt. Waarna Vekeman gortdroog meedeelt: dergelijke verhalen over mijn dorp kan ik alleen vertellen met de nodige overdrijvingen en leugens.

Vekeman las ook voor uit zijn gedichtenbundel Dit is geen slaapkamer meer nu, uit zijn heel recent verschenen roman Mensen zoals ik, waarin het country-element ook fors aanwezig is. Een aantal van de hoofdpersonages uit Mensen zoals ik zaten overigens in het publiek, herkenbaar aan hun outfit.

Maar laat u nu niet verkeerdelijk denken dat Vekeman de hele tijd aan het woord was. Welnee, Vriend en collega-schrijver Peter Terrin las ook voor uit vroeger werk, zoals Het Antwoord. Een mooi verhaal over een zwanger koppel dat naar een televisieformat zit te kijken over verslaafden en zich afvraagt of het over betaalde acteurs gaat, dan wel over echte mensen en hoe die aan talkpoeder verslaafd zouden kunnen raken. Naast fragmenten uit Post Mortem en Yucca, gaf Terrin het publiek bij wijze van kleine primeur, ook al een voorsmaakje van Patricia, zijn nieuwe roman die in het najaar verschijnt. Er viel overigens nog nieuws te rapen: Terrin gooide zich na de literatuur ook op de fotografie en zijn eerste werk dat hij aan een ruimer publiek toont is de de portretfoto van Christophe Vekeman op de achterflap van Mensen zoals ik. Zo zie je maar. Terrin vertelde dat onder de vorm van het voorlezen van een brief aan Christophe Vekeman.

Pierlé vat mei 68 samen in één song

Tussen het voorlezen door bracht An Pierlé Nederlandstalig eigen werk. Het was even wennen: niet aan de zangstijl van Pierlé, zoals we die van haar vorig werk kennen, maar aan de combinatie van de Pierléstijl met de Nederlandstalige teksten. Pierlé bracht, zichzelf begeleidend op piano, verspreid over de hele avond, een vijftal nummers, die om een herbeluistering vragen, want een aantal van hen bevatten heel mooie zinnen. En wie de hele krantenbijlagen en boeken die dezer dagen over mei 68 volgeschreven worden gemist heeft, kan ook bij Pierlé terecht. Ze vatte het allemaal samen in één song. Laat komen die tekst, An.

Ja, het was een mooie avond, waar we net niet teveel over schreven. U kan maar beter zelf eens gaan ondervinden dat het niet altijd getoeter en geknal moet zijn. Soms overwint gewoon de eenvoud en de kwaliteit.

Geletterde Mensen is een initiatief van Behoud De Begeerte. Meer info en tourdata op de site van Behoud de Begeerte.

 

 

 

 

 

 

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio