Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”

Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”

Links: de Vlaamse duiker Ben Reymenants Foto: if

Finaal werd het een reddingsoperatie uit het boekje. Duikers slaagden erin de 12 jonge Thaise voetballertjes en hun coach door meer dan 3 kilometer nauwe en onderstroomde tunnels in het Tham Luang-grottencomplex te dragen, trekken en zwemmen, terwijl miljarden mensen uit de hele wereld toekeken. Op basis van briefings van Thaise officials en interviews met zes Australische, Amerikaanse en Chinese duikers die betrokken waren bij de operatie kunnen we u nu gedetailleerd vertellen hoe de reddingsoperatie verliep.

De voetballertjes verdwenen op zaterdag 23 juni van de wereldbol, toen ze door hun coach op expeditie in het grottencomplex werden meegenomen. Het duurde meer dan een week alvorens ze op maandag 2 juli ontdekt werden door John Volanthen. De Britse duiker doet bij de BBC zijn verhaal: “De pers zegt dat we geluk hebben gehad dat we de jongens hebben teruggevonden, maar dat klopt absoluut niet. We volgden een vaste procedure: we doken tot we ergens kwamen waar er lucht was, en dan kwamen we boven om te roepen. Maar in dit geval konden we de kinderen ruiken voor we ze zagen of hoorden.”

“We waren gewoon heel blij dat we ze allemaal samen terugvonden, en dat ze allemaal in relatief goede gezondheid waren. Onze grootste vrees was de koude: sommige kinderen waren echt heel klein, dus onze grootste bezorgdheid was hoe ze de temperatuur zouden overleven. We hadden op dat moment ook geen eten bij, maar we waren al blij dat we hun humeur hadden kunnen verbeteren. Of ik zeker was dat ik hen zou terugzien? Sterker nog: ik heb het hen nadrukkelijk beloofd.”

Video: BBC

Risico

Het zou volgens Ruengrit Changkwanyuen, de Thaise duiker die de coördinatie van alle duikteams verzorgde, duren tot donderdagavond 5 juli alvorens het plan om de jongens te redden vorm kreeg. Eén per één zouden de kinderen naar buiten gebracht worden terwijl ze elk begeleid werden door twee ervaren duikers. En niet iedereen was er op voorhand blijkbaar van overtuigd dat het plan dat zondagochtend in gang werd gezet zou werken. “Nadat iedereen levend buiten was, zaten we daar gewoon met ons hoofd te schudden”, aldus de Deense duiker Claus Rasmussen. “We weten totaal niet hoe of waarom het allemaal gelukt is, we zijn alleen blij dat dat het geval is.”

Toen het plan gevormd werd, hadden pompen al 1 miljoen kubieke meter water uit de grotten gepompt, maar de jongens zouden nog steeds een groot deel van de eerste 1,7 kilometer moeten duiken terwijl ze met een touw vasthingen aan een duiker. In de anderhalve kilometer die daarop volgde, lagen ze op draagberries die met een katrolsysteem werden voortgetrokken door meer dan honderd reddingswerkers die doorheen het grottensysteem verspreid stonden.

Voor de redding was Changkwanyuen verantwoordelijk voor het materiaal. Zo werden massa’s duikpakken, duikmaskers en onderwaterlampen naar Tham Luang gebracht. “Iedereen die afgelopen week in Thailand een duikmaskers wilde kopen, was eraan voor de moeite. Ongeveer elk exemplaar in het land is hier.”

(Lees verder onder de infografiek.)

Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”

Nu of nooit

De autoriteiten wilden de jongens nochtans liever niet door het water naar buiten brengen. Maar er was geen alternatief: de jongens tot januari (na het regenseizoen) in de grot laten was geen optie, nadat dokters vaststelden het zuurstofniveau in de grot was gedaald tot 15 procent. Bij 12 procent zouden de jongens in coma kunnen raken.

“Dat was onze grootste vrees”, aldus Apakorn Youkongkaew, vice-admiraal van de Thaise marine. “We vochten tegen de natuur. Wat moesten we doen als het zuurstofniveau nog zou dalen?” Ziekte vermijden in de vochtige omgeving waarin de jongens vastzaten zou ook een zware opgave worden. “Ze zouden waarschijnlijk snel infecties hebben opgelopen, en hun gezondheid zou er dan snel op achteruit zijn gegaan.”

Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”
Foto: AFP

Ook het plan om van in de jungle boven de grot ongeveer 600 meter diep te graven bleek zo goed als onmogelijk, aangezien de ingenieurs niet wisten waar ze moesten beginnen boren. “Het was als zoeken naar een naald in een hooiberg”, aldus Youkongkaew.

Toen de weersvoorspellingen regen aankondigden voor zaterdag 7 juli, wisten de redders dat ze niet langer konden twijfelen. Rasmussen: “We hadden genoeg mensen, de omstandigheden zaten even mee, en we hadden net genoeg tijd. We wisten dat dit de beste optie was die we nog zouden krijgen.” Binnen in de grot waren de jongens zondagochtend zelfs opgewonden. “Ze vonden het leuk dat ze gingen duiken.” Maar de duikers zelf hadden er geen goed oog in. “Er waren gewoonweg te veel onvoorspelbare elementen.”

Coach bepaalde volgorde

De 11-jarige Chanin Wiboonrungrueng, bijnaam ‘Titan’, was de grootste bekommernis van de duikers. Voor hem werd het kleinst mogelijke duikmasker voorzien, maar zelfs dat bleek te groot. Toen hij begon te duiken, was dus niet zeker of zijn masker het zou houden.

Oorspronkelijk was het plan om eerst de sterkste jongens naar buiten te halen. “Maar de Australische dokter Richard Harris onderzocht iedereen en zei dat ze allemaal ongeveer even sterk waren. Dus maakten ze onder elkaar uit wie eerst meeging”, aldus Changkwanyuen.

Volgens Thaise officials werd de definitieve volgorde vastgelegd door Ekaphol Chantawong, de coach van de jongens. “Hij schreef de volgorde op: 1, 2, 3, 4, 5”, beschrijft Narongsak Osatanakorn, de leider van de reddingsoperatie, de beslissing.De jongens kregen voor hun duik ook kalmerende medicatie.

OVERZICHT. Deze kleine helden overleefden bange weken in een donkere Thaise grot

Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”
Foto: AFP

Op het strand van Pattaya

Rasmussen dook tijdens de drie dagen dat de redding duurde elke dag naar de grot die bekendstond als ‘Pattaya Beach’, het grootste droge stuk land ongeveer 3 kilometer diep in het grottencomplex tussen de plek waar de jongens zaten en de open lucht. Het kostte de Deen dagelijks een zware tocht van twee uur om daar te raken. Vervolgens hield hij daar in het gezelschap van twee andere duikers de wacht. Zondagmiddag omstreeks half drie doken daar dan de eerste jongens op.

“Zo gauw ze daar waren, legden we hen op draagberries. Ik moest op en over de rotsen kruipen en buigen om hen zo gedurende een twintig minuten lange tocht te begeleiden en te beschermen. “De timing was van het grootste belang. Als we vielen of te traag vorderden, zouden we de planning van de hele reddingsoperatie in gevaar brengen.”

“Het was als een filmscène: plots stortte alles in”

Elke duiker die geïnterviewd werd, bevestigde dat ze pas aan het einde van de eerste dag begonnen te geloven dat ze zouden kunnen slagen. De operatie verliep dag na dag ook efficiënter, al bleef er die vrees om meer regen. “We wisten dat we tegen maandagavond mogelijk alles moesten staken”, aldus Rasmussen. Dat bleek ook: ongeveer drie uur nadat de laatste jongens en hun coach bevrijd waren en meteen nadat de laatste reddingswerkers de grot hadden verlaten, begaven de pompen het. “We moesten lopen om tijdig buiten te raken. Het water steeg om de tien minuten een halve meter”, benadrukt Changkwanyuen de tijdsdruk. “Het was als een filmscène, als een daad van God: alles stortte plots in. De geesten van de grot wilden ons daar niet meer.”

Het grottencomplex is nu weer volledig ontoegankelijk, ondergestroomd en leeg. Duikers zullen pas over vijf maanden kunnen terugkeren om hun materiaal op te halen. En Rasmussen heeft nog een andere trip in gedachten: “Daar stonden twee rotsen die mijn hoofd en tenen dagelijks kwelden. Die ga ik terugvinden en erop spuwen.”

Zo verliep de redding van de Thaise voetballertjes: “We roken hen voor we hen zagen”
Foto: AFP

Jongens spreken de wereld toe

De jongens worden intussen verzorgd in het ziekenhuis van Chiang Rai. Dat zouden ze donderdag mogen verlaten. “De dertien ‘Everzwijnen’ (naam van hun voetbalclub, nvdr.) verkeren in een goede fysieke staat. Hun moreel is goed”, zo verklaarde minister van Volksgezondheid Piyasakol Sakolsattayatorn aan journalisten. “Ze zullen samen het ziekenhuis verlaten. We voorzien dat dat donderdag zal gebeuren.”

Volgens Sakolsattayatorn krijgen de jongens de raad mee om geen interviews te geven aan de media. “Dat kan symptomen van post-traumatische stress uitlokken”, aldus de minister. De autoriteiten zullen hen alvast begeleiden na hun ontslag uit het ziekenhuis.

De jongens hebben intussen vanop hun ziekenhuisbed de wereld toegesproken. In het filmpje bedanken ze hun redders en het publiek. De voetballers, die als gevolg van gewichtsverlies een gecontroleerd dieet moeten volgen, hebben het ook over hun favoriete eten.

Video: reuters

LEES OOK. Chileense mijnwerkers waarschuwen: “Jullie zijn bevrijd, maar de zwaarste beproeving begint nu”

Corrigeer

NIET TE MISSEN

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees