Dit is een exclusief artikel voor jou.
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

COLUMN. “Voetje voor voetje, tot ik op de scheidslijn tussen kinderbadje en diepzee stond”

COLUMN. “Voetje voor voetje, tot ik op de scheidslijn tussen kinderbadje en diepzee stond”

Foto: Geert Van de Velde

In open water zwemmen, daar ben ik niet dol op. Ongeveer 40 jaar geleden snorkelde ik langs een Grieks strand. Eerst manoeuvreerde ik in het ondiepe gedeelte, tot mijn vriendin mij riep. Ze schaamde zich. Hoe ik met mijn kont omhoog door het water rommelde, met allemaal spelende kinderen van een jaar of vier om mij heen, daar werd ze niet erg opgewonden van. Ik moest dieper.

Alleen al bij het idee zakte er een steen in mijn maag. “Dieper” klonk niet goed. Ik had vanaf de kant drie dagen lang liggen kijken naar andere mensen met een duikbril. Het ene moment liepen ze tot hun enkels in piswarm water, en een stap verder verdwenen ze opeens onder water. Er was hier sprake van een zeer abrupte overgang tussen ondiep en diep.

In die wetenschap schuifelde ik richting horizon. Voetje voor voetje, tot ik op de scheidslijn tussen kinderbadje en diepzee stond. Zonder ...

Het beste van Enkel voor abonnees