Nederlandse ‘cold case’ opnieuw geopend

Waarom zwijgen dorpsbewoners al jarenlang over de moord op Annouschka (15)?

Waarom zwijgen dorpsbewoners al jarenlang over de moord op Annouschka (15)?

Annouschka Weezenbeek. Foto: Rijksrecherche

In Budel, op de grens met België en Nederland, zijn sinds de oorlog twee moorden gepleegd. Twee in een half jaar tijd. En mogelijk is er een verband. Toch raakten ze nooit opgelost. Omdat oudere bewoners die meer wisten, altijd de tanden op elkaar hebben gehouden. Nu haalt een ‘cold case’-team van de politie het dossier over de moord op Annouschka Weezenbeek (15) weer van onder het stof. Speurders hopen dat getuigen die bijna dertig jaar gezwegen hebben, eindelijk zullen praten.

Budel, ongeveer een kilometer van de Belgische grens, was tijdens de oorlog een echt smokkeldorp. Sigaretten, drank, brood, varkensvlees en boter zorgden dat er in die regio minder hongersnood was dan elders. Maar wie verraden of betrapt werd door de Duitsers, kreeg de kogel. Dat de inwoners van het grensdorp ook na de oorlog nooit het achterste van hun tong lieten zien, zou iets zijn wat ze van vader op zoon hebben doorgegeven. Het is hun volste recht, maar het wringt wel bij de speurders die al bijna dertig jaar hun tanden stuk bijten op de twee moorden. En bij de nabestaanden van de slachtoffers die graag antwoorden willen op de vele vragen.

“We weten dat sommige mensen in het dorp ons kunnen helpen. Dat ze meer weten dan wat ze ooit hebben verteld. Toch houden ze de tanden stevig op elkaar wanneer de moorden op Annouschka en Wies ter sprake komen”, klinkt het bij het ‘cold case’-team van de politie. “Het wordt tijd dat ze eindelijk de waarheid gaan vertellen”, zegt rechercheur Jeroen Snellen aan Algemeen Dagblad.

Drijvend in het water

Annouschka Wezenbeek vertrok op 22 januari 1990 ’s avonds met de fiets naar een vriendin. Het was niet eens ver, maar ze moest wel langs een bosje rijden. Ze was pas vijftien geworden, maar zag er ouder uit.

Toen ze ’s avonds niet naar huis kwam, gingen haar ouders zelf op zoek. Wanneer vader Ad langs de Sint-Barbaraweg reed, in de richting van het Limburgse Hamont, zag hij een fiets liggen. De fiets van zijn dochter. Maar van het meisje was geen sprake. Een zoekactie leverde niets op.

Een paar dagen later werd haar opengescheurde jas gevonden en drie weken later zag een schipper het lichaam van het meisje drijven op de Zuid-Willemsvaart bij Weert. Het dorp was in shock, het was de tweede moord sinds de oorlog. De tweede in een half jaar tijd.

Nog voor ze werd begraven, kwam de geruchtenmolen al op gang en werd een link gelegd met die andere moord. Op de 32-jarige Wies Hensen, in de zomer van 1989. Hensen werd na een bezoek aan de kermis dood teruggevonden in een greppel.

De speurders die de moord op Annouschka en Wies onderzochten, ondervonden al snel veel tegenstand. Ze beseften al snel dat niet iedereen vertelde wat hij of zij wist. Dat er bewust zaken werden verzwegen. Maar hoe hard ze ook dreigden met sancties, niets hielp om de tongen los te maken. Ze hadden in de oorlog genoeg mensen zien geëxecuteerd worden door de schuld van verklikkers. Die stugge houding is vandaag nog altijd kenmerkend voor de oudere inwoners van het dorp.

Anonieme brief

Er was maar één getuige die na de moord op Annouschka zelf naar de politie stapte. Een vriendinnetje. Tijdens het onderzoek naar de moord op Wies Hensen had de politie een anonieme brief gekregen waarin een inwoner van het dorp als verdachte werd aangewezen. Die brief, zo verklaarde het vriendinnetje, werd door Annouschka geschreven. Zij wist blijkbaar meer. Dat er geen vingerafdrukken op gevonden werden, kwam volgens het meisje omdat Annouschka handschoenen droeg.

In de brief, die foutloos werd geschreven, verwees ze naar een lokale cafébaas als verdachte. Annouschka was ooit verliefd geweest op zijn zoon. Zowel de café-uitbater, zijn zoon als een klant werden korte tijd opgepakt, maar bij gebrek aan bewijzen weer vrijgelaten.

Een paar maanden later werd nog een jongeman gearresteerd. Een kerel die stiekem verliefd was op het meisje met Indische roots en wel eens stiekem met haar had afgesproken. Maar hij had een sluitend alibi.

Nadien kabbelde het onderzoek verder. Zonder resultaat.

20.000 euro voor gouden tip

In 2005 werd nog eens alles op alles gezet en werd de zaak behandeld in het Nederlandse tv-programma ‘Opsporing Verzocht’, waar de hulp van kijkers wordt gevraagd om misdaden helpen op te lossen. Het leverde weinig op.

Vier jaar later wierp de populaire misdaadverslaggever Peter R. de Vries zich op het dossier. Tijdens een uitzending van meer dan een uur op een commerciële zender in Nederland werd het dossier volledig uit de doeken gedaan. De Vries denkt nog altijd niet dat beide misdaden iets met elkaar te maken hebben. Dat denkt ook de politie, al blijven die er wel rekening mee houden dat er ergens wel een link zou kunnen zijn.

Politie en justitie loofden toen ook een beloning van 20.000 euro uit voor de gouden tip. Maar zelfs voor zo’n bedrag bleven de inwoners van Budel zwijgen.

De ouders van Annouschka verhuisden intussen naar Spanje. Ze hebben de dood van hun dochter nooit verwerkt. Ze wilden ook niet blijven wonen in een dorp waar hun buren misschien meer weten, maar toch halsstarrig blijven zwijgen.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees