Aftredend perschef van Anderlecht gunt ons in zijn boek een blik in de coulissen van paars-wit

Aftredend perschef van Anderlecht gunt ons in zijn boek een blik in de coulissen van paars-wit

Foto: Photo News

José Mourinho wilde weten hoeveel Hasi verdiende, topcoach Manuel Pelligrini wilde een foto met RSCA-supporter Eddy Merckx. Het boek ‘Elke dag een Wonder’ van David Steegen (51), al negen jaar perschef bij Anderlecht en straks de nieuwe pr-manager, staat vol anekdotes. In deze voorpublicatie focussen we op één van de grote crisissen: Anderlecht vs. Standard en de beenbreuk van Wasilewski.

Drie jaar na de beenbreuk Drie jaar na het drama. We reizen af naar Sint-Petersburg voor de Champions League. Op de bus besef ik plots dat Wasilewski zijn nemesis in de ogen zal kijken. Witsel speelt inmiddels voor de Russen. Ik rep me naar de bazen. Een diplomatiek incident dreigt. Zal Wasyl de hand schudden van Witsel bij de officiële begroeting? (...) We beslissen te overleggen tijdens de vlucht. Het eerste antwoord van Wasyl is duidelijk. Hij zal de hand van Witsel niet schudden. Hij wil van geen wijken weten en er vooral geen woorden aan vuil maken. Ik bewonder hem. De Pool houdt voet bij stuk. Anderzijds: we moeten aan het belang van de club denken. (...) Dat zijn onwaarschijnlijke terugkeer teniet zal gaan met zo’n reactie, dat hij de bladzijde moet omslaan. (...) Ik sluit af door hem erop te wijzen dat er vele manieren bestaan om een hand te schudden. Wasilewski luistert aandachtig. Plots doorbreekt hij de stilte. Na een lange aarzeling zucht hij: “Ik zal het doen.” We danken hem. (...)

We verliezen met 1-0. Wasyl kijkt Witsel recht in de ogen bij de begroeting. Dat is hét moment van de wedstrijd. Na de match geeft John van den Brom de spelers vrij om de stad in te duiken.

xxx

Het is al ver over middernacht. Wasyl, De Sutter, Deschacht, Gillet, nog wat spelers en ikzelf duiken enkele taxi’s in. Nicolas Lombaerts heeft wat kunnen regelen bij Zenit-sponsor Gazprom. Pure luxe.

In de lift krijg ik te horen dat Witsel er ook zit, samen met zijn vader.

Wasyl wil onmiddellijk vertrekken. We houden hem tegen. We nemen plaats aan de lange tafel. De Witsels zitten even verderop. Ik voel spanning. De spelers bestellen snel iets. Eigenaardig genoeg gaan ze allemaal voor een dessert. Binnen de tien minuten wordt alles opgegeten. Wasyl vertrekt bijna onmiddellijk, op de voet gevolgd door zijn ploegmaats. Wasilewski is nog geen kwartier binnen geweest. Begrijpelijk. Een uurtje later ga ik naar het toilet. Witsel staat plots naast mij.

“Bonsoir, David.”

“Bonsoir, alles goed? Gefeliciteerd met de zege”, antwoord ik.

“Merci.” Stilte.“Ik ben blij dat de pagina is omgedraaid ”, zegt hij. Ik denk er het mijne van.

Het moment van de beenbreuk Het is rust. Er ontstaat plots tumult. Bestuurders van Standard zijn afgezakt naar de plek waar beide teams samenkomen. Een van de toenmalige directeurs roept iets, ook de ploegafgevaardigde van de Rouches gooit olie op het vuur. Wasyl zit te kermen in de kleedkamer. Een van de liefste mensen ter wereld, Daniël Renders, houdt het niet meer en wil hen te lijf gaan en wordt in bedwang gehouden. De algemene vechtpartij wordt vermeden. Voetbal op zijn smalst. Milan Jovanovic, de heer, blijft waardig. Jova komt zijn excuses aanbieden, als enige Luikenaar.

Een halfjaar na de beenbreuk Roger Vanden Stock houdt niet van conflicten. Hij wil dat iedereen gelukkig is. Hij denkt uitsluitend aan het algemeen belang. “Luister, je moet Alain Courtois contacteren. Hij wil iets organiseren met mij en Lucien (D’Onofrio, nvdr.). Dit mag niet te lang duren. Het is niet goed voor het Belgisch voetbal.”

Hij wacht mijn antwoord niet af. Ik ga voor de eerste keer niet akkoord met de grote baas. De beelden van de kermende Wasyl spoken door mijn hoofd. Ondenkbaar om, op dat ogenblik, de hand te schudden van de baas van Standard. Wat zullen de fans zeggen? Die pikken dat niet, net zo min als ik. Hoe zou Wasilewski zich voelen? Ik ben ronduit kwaad. Ik bel Herman Van Holsbeeck onmiddellijk op. Hij ontsteekt net niet in razernij. (...) Hoe zou ik de voorzitter op andere gedachten brengen?

xxx

In restaurant Cambrils begint Roger Vanden Stock over een stroompanne bij hem thuis. Ik begrijp er niets van. Wat heeft dit nu met de zaak-Standard te maken? Hij verheft zijn stem.

“En nu spreekt mijn vrouw ook al niet meer met mij!”

“Door die panne?”

“Nee! Omdat ze boos is op mij in de zaak Standard. Ze zegt exact hetzelfde als jullie.”

Madame Kiki staat aan onze kant. Ik ben ervan overtuigd dat hij niet naar D’Onofrio zal gaan.

xxx

D’Onofrio laat Vanden Stock 26 minuten wachten in Heilissem, tussen Brussel en Luik. De voorzitter van Standard nam iedereen in snelheid. Hij had besloten om de verzoening te laten plaatsvinden. (...) Roger Vanden Stock is ruim op tijd. De media, Alain Courtois en onze voorzitter wachten een klein halfuur op de sterke man van Standard. D’Onofrio komt aan in een gloednieuwe, hagelwitte Porsche Panamera. Met chauffeur. Roger Vanden Stock reed zelf , in zijn onopvallende Audi A5. Vanden Stock en D’Onofrio poseren elk met het shirt van de rivaal. Verzoening behoeft symboliek. (...) Het been van Wasyl werd na 26 minuten aan flarden geschopt. 26 minuten is de tijdsspanne die D’Onofrio nodig had gehad om te laat te komen. Maar achteraf bekeken had onze voorzitter gelijk. Een conflict mag nooit lang aanslepen.

‘Elke dag een Wonder’, David Steegen. Uitgegeven door Borgerhoff & Lamberigts, 192 pagina’s, 22,90 euro. Vanaf donderdag te koop.

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 3.000 reeksen in 28 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.