Pech voor triatlete Sofie Goos in allerlaatste wedstrijd op Belgische bodem: “Nooit meegemaakt sinds 2009”

Pech voor triatlete Sofie Goos in allerlaatste wedstrijd op Belgische bodem: “Nooit meegemaakt sinds 2009”

Foto: Guy Meurs

Sofie Goos heeft zaterdag op de allereerste editie van de halve triatlon in Knokke-Heist de allerlaatste triatlonwedstrijd uit haar carrière op Belgische bodem afgewerkt. Het 38-jarige vrouwelijke boegbeeld van de Belgische triatlonsport kende echter pech en finishte op de zevende plaats. “Ik was gekomen om te winnen, maar voor het eerst sinds 2009 reed ik in een wedstrijd lek. Het is een beetje symbolisch voor mijn pechjaar, maar ik wil toch vooral de mooie momenten uit mijn 13-jarige carrière onthouden”, sakkerde Goos achteraf. Allicht neemt ze over een dikke maand met de halve triatlon van Mallorca definitief afscheid van de sport.

Sofie Goos heeft er een indrukwekkende carrière in het triatlon opzitten. Gedurende 13 jaar was ze samen met Tine Deckers het vrouwelijke gezicht van de sport in België. Daarin behaalde ze 28 overwinningen (waaronder 3 volledige Ironmans: Florida, Barcelona en Brazilië) en bijna 50 podiumplaatsen. Een laffe daad van zinloos geweld zette haar carrière in 2016 even “on hold”, maar Goos vocht terug en zette de voorbije twee seizoenen toch nog enkele knappe resultaten neer.

Zaterdag wou ze voor eigen publiek in de allereerste editie van de halve triatlon in Knokke-Heist (1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21,1 km lopen) in schoonheid afnemen voor eigen publiek: met een laatste zege. Maar een lekke band tijdens het fietsen strooide roet in het eten. Joke Coysman won de wedstrijd, Goos werd pas zevende. Achteraf baalde ze flink. “Ik heb in mijn dertienjarige carrière allicht zo’n 160 wedstrijden afgewerkt. Weet je hoe vaak ik ben lek gereden? Twee keer. Tijdens een wedstrijd in 2009. En nu vandaag. Ik had mijn afscheid in België wel anders voorgesteld, maar eigenlijk is het typerend voor mijn pechjaar”, zuchtte Goos.

“Het is echt jammer, want ik had het gevoel dat de overwinning er vandaag wel had ingezeten. Ik was goed uit het water komen en ik zag de leidsters voor mij uit fietsen. In mijn hoofd reed ik hen al voorbij en zag ik mijzelf de wedstrijd vanop de kop controleren in de afsluitende marathon. En toen ging mijn band stuk. Ik probeerde mijn band te dichten met Pit Stop, maar dat werkte niet. En toen wist ik dat het voorbij was. Ik moest met mijn fiets in de hand wandelen tot ik toeschouwers tegenkwam, die een inbussleutel in hun auto moesten gaan zoeken want ik heb schijfremmen. Ik verloor uiteindelijk tien minuten.”

Allereerste Ironman-trofee

Aan een opgave in haar laatste Belgische wedstrijd dacht Goos nooit. “Er stonden zoveel vrienden en familie langs de kant vandaag, dat kon ik hen toch niet aandoen? Het is zuur dat ik voor hen niet kon winnen, maar hun onthaal aan de finish was geweldig. Ik kreeg zelfs een soort lifetime achievement award. En mijn vader had mijn allereerste Ironman-trofee meegebracht. Een ongelofelijk zwaar ding dat ik destijds niet wou meepakken op het vliegtuig van Florida naar huis, maar mijn vader weigerde om hem achter te laten. Die trofee heeft negen jaar op de kast bij mijn ouders gestaan. En vandaag kreeg ik hem terug overhandigd.”

Spijt over haar triatlonpensioen heeft ze schijnbaar niet. “Als ik terugkijk op de voorbije dertien jaar ben ik trots. Het is een mooie fase van mijn leven geweest, maar ik heb altijd geweten dat het ooit zou ophouden. Maandag open ik samen met mijn partner Jef de fietswinkel Amici Di Bici op het Zuid in Antwerpen.”

En geen triatlon meer? “Het is niet leuk om een mooie carrière op een valse noot te eindigen. De kans is groot dat ik op 20 oktober nog deelneem aan de halve triatlon van Mallorca als definitief afscheid.”

Corrigeer