Jacques (55) wou graag een sociale woning met tuintje maar viel van zijn stoel toen hij hoorde hoe lang hij daarop moest wachten

Jacques woont in een sociale woning op het Prins Regentplein waarvoor hij 8 jaar lang op de wachtlijst heeft gestaan. Foto: jph

Leuven -

Jacques Vandermolen (55) uit Kessel-Lo is één van de 11 procent Leuvense gezinshoofden die moeite ondervindt om maandelijks zijn facturen te betalen. “Vooral naar mijn dochters toe voel ik me schuldig”, vertelt hij. “Ze mogen er niet onder lijden.”

Armoede in Leuven is de voorbije jaren toegenomen. Waar tien jaar geleden nog maar één op tien van de Leuvense kinderen in kansarmoede geboren werd, zijn dat er nu één op vijf. Het aantal leefloners nam eveneens fors toe: van 0,9% van de bevolking in 2008 naar 1,6% in 2017. 11% van de gezinnen ondervindt moeilijkheden om de rekeningen te betalen.

Zo ook Jacques Vandermolen (55) uit Kessel-Lo. “Ja, ik heb het moeilijk, maar tegelijkertijd wil ik dat relativeren. Ik wil geen stenen gooien naar mensen met een hoger inkomen. Er zijn veel mensen die terecht meer verdienen. En daarnaast zijn er ook veel die het nog veel moeilijker hebben dan ik.”

“Maar ja, het is soms wel wringen’, vervolgt hij. Ter demonstratie wijst hij naar een vuile t-shirt in zijn living. “Die ligt daar al weken. Ik heb hem al verschillende keren gewassen om er een vlek uit te krijgen. Andere mensen zouden gewoon een nieuwe kopen, maar ik wil die extra kost vermijden. Arm zijn betekent dat je voortdurend op je kosten moet letten.”

Ziekenkas

Als gezinshoofd aan de ziekenkas - Jacques heeft CVS en Fibromyalgie - krijgt hij een kleine 1.400 euro per maand. Maar door zijn ziekte moet hij maandelijks 300 à 500 euro aan medicatie spenderen. Andere grote kosten zijn huur- en woningskosten, schoolkosten en uitgaven aan kleren en eten.

“Kleren koop ik altijd in het Spit of in de Aldi. Dat vinden mijn dochters wel niet leuk, maar gelukkig gaat het aan de kant van mijn ex een stukje beter. Daar kunnen ze wel af en toe mooie, nieuwe kleren krijgen.”

Dat pikt het meest bij Jacques, dat hij zijn dochters niet kan geven wat andere ouders wel kunnen. “Vooral naar hen toe voel ik me schuldig. Ik vind dat ze wel moeten weten wat armoede inhoudt, maar ze mogen er niet onder lijden.”

Wachtlijsten sociale woningen

Het heeft acht jaar geduurd na zijn aanvraag, vooraleer Jacques een sociale woning te pakken had. “Het is natuurlijk ironisch dat het zo lang is. Terwijl ik aan het wachten was, zat ik in een klein kot op de Diestsesteenweg dat eigenlijk helemaal niet in orde was.”

Oorspronkelijk had hij ook een aanvraag ingediend voor een huisje met een tuintje, voor zijn dochters. Een paar maanden geleden ging hij nog eens langs bij Dijledal om hiernaar te informeren. “Ze zeiden me: ‘als je het ziet zitten om 20 jaar te wachten...'”

Even heeft Jacques ook op het punt gestaan een woning te kopen. “Ik had me geïnformeerd over de sociale koopwoningen aan Hal 5, maar je moest 4.000 euro kunnen neerleggen om er een te kopen, en zelf nog de badkamer, keuken en vloer plaatsen. Als ik me dat kon permitteren, zou ik toch geen sociale koopwoning nodig hebben?” Een beetje later was het zelfs geen optie meer: hij kreeg een brief in de bus die hem liet weten dat sociale huurders niet meer in aanmerking komen voor sociale, middelgrote koopwoningen. “Ik dacht: komáán, jongens. Waarom mogen arme mensen geen woning kopen? Moeten we dan ons hele leven lang huren?”

INFO

www.iedersstemtelt.be

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees