Roels: "Jarenlang heb ik kinderen van vrienden geportretteerd. Op een manier die zeker de laatste decennia als erg controversieel wordt beschouwd: naakt voor de camera. Wat bij beeldhouwwerk en schilderijen geen probleem is wordt bij het medium fotografie plots voor velen om een of andere reden totaal onaanvaardbaar. Ik ben niet bezig met seksualiteit of erotiek, eerder ga ik op zoek naar de pure schoonheid en soms ook de androgeniteit van het naakte kind. In mijn beeldtaal tracht ik het banale portret te overstijgen en ga ik op zoek naar het verbeelden van de mystiek. De omgeving of achtergrond die ik kies is donker en onbestemd, de kinderen daarentegen zijn omgeven door licht."

"Ik werk nooit in een studio, die omgeving vind ik te steriel. En ik werk uitsluitend met daglicht. De eerste foto’s uit de reeks zijn analoge opnamen, meestal gemaakt met een 6 x 6 camera. De huidige werken zijn digitaal, toch hanteer ik nog steeds dezelfde beeldtaal en zijn analoge en digitale foto’s niet van elkaar te onderscheiden in mijn werk. Op zich vind ik techniek nodig maar niet belangrijk. Het gaat om wat ik wil vertellen en over hoe ik een en ander verbeeld."

Dat de fotoreeks van destijds (de eerste foto's dateren van halfweg de jaren 90 van vorige eeuw) zou leiden tot een reeks met tweeluiken, was geen vooropgezet plan: "Mijn voornaamste drijfveer om de expositie te organiseren is het feit dat ik eind 2017 zestig ben geworden. Ik had het er best moeite mee. Mentaal voel ik me helemaal niet zo oud, maar de tijd is onverbiddelijk. En dat is ook het thema van de nieuwe expositie in het kunstcentrum Zebrastraat: opgroeien, ‘coming of age’, ouder worden, de tijd die voortsnelt en niet te houden is, het verouderende lichaam. De titel van de expositie, ‘our days on earth’ komt uit de bijbel. Niet dat ik gelovig ben, ik voel me eerder een humanist, maar het is wel een mooie quote: ‘For we were born only yesterday and know nothing, and our days on earth are but a shadow’. Dat heeft wel iets poëtisch en melancholisch, zoals ik graag heb dat ook mijn werk overkomt op de beschouwer. Vandaar de titel. Vandaar ook dat ik sommige van de kinderen die destijds voor mij poseerden opnieuw ben gaan opzoeken om ze opnieuw te portretteren."

 

"Mijn werk wordt vaak als controversieel beschouwd. Mensen vinden het meestal wel erg mooi, maar kunnen het met de normen die zij hanteren niet plaatsen. Het ‘hoort niet’, je mag dit niet mooi vinden. Je hoort het pervers te vinden, ontoelaatbaar, met een gebrek aan respect voor de kinderen. Door mijn werk te brengen wil ik de kijker en beschouwer beslist veel stof geven om over na te denken. Over wat ‘hoort’ en niet ‘hoort’, over normen en waarden, over de over-gestandaardiseerde (schoonheids)normen van vandaag en over de hashtag cultuur. En over de tijd die onverbiddelijk voort schrijdt…" aldus Roels.

Een aantal van de geportretteerde 'Angels' waren op de opening van de tentoonstelling aanwezig. Eén van hen, een 26-jarige jonge vrouw was er met haar moeder: "Ik leerde Lukas jaren geleden kennen toen ik een workshop Afrikaanse trommelen bij hem volgde. Hij sprak me toen over het project aan, en ik vertrouwde hem gewoon. Mijn kinderen (twee dochters en zoon)  waren toen tussen de 9 en de 13 jaar. Eén van de twee dochters zag het niet meer zitten om zich nu opnieuw te laten fotograferen" aldus de mama. "Maar ik had daar geen problemen mee. Ik vond het een mooi project, en wou de fotograaf daarbij steunen door mee te werken. Maar ik deed het eigenlijk ook voor mezelf. Lukas drong niets op, hij liet me de keuze om al dan niet een broek of slipje aan te houden. We praatten ook samen over de pose die ik zou aannemen. Ik heb er helemaal geen spijt van en ben heel blij met het resultaat."

 

Our Days On Earth. Tot 18 november in complex Zebrastraat, Gent. Meer info: klik hier.

Info over Lukas Roels op zijn website en zijn blog.

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio