Jetje (90) blijft acteren, kunstheup of niet: “Mijn vader is al die tijd nooit naar mij komen kijken”

Ze is 90 en loopt sinds een jaar met een kunstheup rond. Die was nog maar pas geplaatst toen ze op het podium stond om een monoloog van Dario Fo te brengen. Om maar te zeggen: niets zal Jetje Vergaert beletten om haar ding te doen bij tal van Gentse theatergezel­schap­pen. En die gezel­schappen hebben haar zondag in de bloemen gezet.

Bloemen kreeg ze, zondag in Nova-centrum in Sint-Amandsberg. En een medaille. En van filmmaker Lieven De Brauwer, die haar viering presenteerde na de première van Iverige Jonckheyt, een boek. Jet Ver­gaert was amper zeven toen ze in de Brugse Poort met haar zingende moeder op het po­dium stond. “Ik deed op school niets liever dan gedichten voordragen, bij de prijsuitreiking. Ik hield van het woord. Het woord was toen nog belangrijk. Heel anders dan nu. Nu tikken ze woorden zonder klinkers en het maakt niet meer uit of je met een -d of een -t schrijft”, vertelt Jetje Vergaert in haar woonkamer in het Groot-Begijnhof.

Haar talent werd opgemerkt door een overbuur, die lesgaf op de toneelschool. Hij vroeg Jetje of ze wou meespelen in een stuk. “Dat was meteen met de grote mensen. Mijn vader was er fel tegen dat ik toneelspeelde, maar mijn moeder steunde me voluit. Vader is trouwens niet van idee veranderd: hij is nooit, maar dan ook nooit naar een voorstelling van mij komen kijken.”

Jaloerse echtgenoot

Later was er nog een man die het niet zag zitten dat ze op de planken stond. “Mijn echtgenoot was jaloers, en ik heb het acteren voor hem gelaten. Tot hij mij, toen ik 51 was, met mijn vier kinderen liet zitten. Twee jaar later, op mijn 53ste, ben ik er opnieuw mee begonnen. Tot grote vreugde van mijn moeder, die zag dat ik weer openbloeide. Sindsdien deel ik mijn toneelcarrière op in twee hoofdstukken: één voor en één na mijn huwelijk.”

Jetje (90) blijft acteren, kunstheup of niet: “Mijn vader is al die tijd nooit naar mij komen kijken”
Vergaert werd zondag gehuldigd door onder anderen haar collega Claude Marissael. Foto: jvg

Als het van haarzelf en haar moeder had afgehangen, was Jet Vergaert destijds naar het conservatorium getrokken, maar voor haar vader was dat dus taboe. Ze werd dan maar directiesecretaresse. Haar talenknobbel kwam nog van pas op de planken. “Ik heb in alle talen gespeeld. In het Gents, met tal van Gentse gezelschappen. Maar ook in het Nederlands, het Duits, het Engels ... Rond mijn zestigste kon kreeg ik met Thea­ter De Waanzin meedoen aan een Engelstalige wedstrijd voor amateurgezelschappen in Den Haag. We hebben daar de eerste prijs gewonnen en ik kreeg een vermelding als beste actrice. Met De Waanzin speelden we in Stockholm, Moskou, Spanje, noem maar op.”

Gentse Feesten

Nu speelt ze nog elk jaar tijdens de Gentse Feesten met KM De Melomanen. “Dan spelen we de stukken van ­Romain Deconinck. Teksten uit het hoofd leren, daarmee heb ik geen moeite. Snelle verkleedbeurten en van de ene naar de andere deur rennen, gaat al minder vlot. En ja, ook volgend jaar doe ik nog mee. Als ik er nog ben.”

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio