Seks & Relaties

4 op 10 jongeren praten met niemand over problemen thuis: zelfs onder vrienden is scheiding taboe

4 op 10 jongeren praten met niemand over problemen thuis: zelfs onder vrienden is scheiding taboe

Bijna vier op de tien jongeren praten er met niemand over wanneer hun ouders scheiden, zelfs niet met hun vrienden. Dat blijkt uit een onderzoek van de KULeuven bij vijfhonderd 15- tot 17-jarigen. Ze zwijgen omdat ze zich schamen, of omdat ze niet beseffen dat ze niet de enigen zijn. “Openlijk praten over een echtscheiding blijkt een groter taboe dan we dachten”, zegt onderwijssocioloog Isolde Buysse.

“De jongeren beseffen niet hoeveel diverse gezinnen er zijn”, zegt Isolde Buysse. Samen met gezinssocioloog Nana Mertens bevroeg ze vijfhonderd leerlingen van de tweede graad secundair onderwijs. Om te kijken wie hun klankbord is wanneer ze met een probleem zitten. En hoe ze omgaan met een veranderende gezinssituatie. “Eén op drie van de jongeren maakt dat mee voor hun achttiende verjaardag”, zegt Buysse. “Een scheiding, of net een alleenstaande ouder die een nieuwe partner leert kennen. Of iemand binnen het gezin die sterft. Maar toen we achteraf de resultaten met hen bespraken, bleek dat velen denken dat ze alleen staan in hun situatie.”

Het resultaat is dat 37 procent van de kinderen van gescheiden ouders met niemand praat over wat ze daarbij voelen. Wie wél over zijn gevoelens praat doet dat in de eerste plaats met een van de ­ouders (21 procent), broer of zus (19 procent) of vrienden met ­gescheiden ouders (18 procent).

Vooral dat laatste is opmerkelijk, want doorgaans zijn vrienden klankbord nummer één. Liefst tachtig procent van alle ondervraagden – dus ook die wiens ouders niet gescheiden zijn – zegt dat ze met hun vrienden praten over ernstige problemen. Meer nog dan met hun ouders (77 procent). “Praten over een echtscheiding blijkt niet zo normaal als we denken. Toch niet voor jongeren”, zegt Buysse. De onderzoeksters zien daarin een rol weggelegd voor scholen. “We pleiten voor een structurele aanpak. Dat in een school een laagdrempelig persoon is bij wie de jongeren terecht kunnen voor een luisterend oor. En anderzijds dat scholen een soort van draaiboek opstellen voor crisismomenten waarop het thuis ontploft. Wanneer er ’s ochtends een grote ruzie was, of wanneer één van de ouders de dag ervoor is vertrokken, bijvoorbeeld.”

Slecht voorbeeld

De drempel naar professionele hulp is al helemaal hoog. Meer dan een kwart (27 procent) van de bevraagde leerlingen gaf aan dat ze in het voorbije jaar professionele hulp nodig hadden, maar dat ze die niet hadden gezocht. Vooral omdat ze hoopten dat ze het probleem zelf konden oplossen, maar ook omdat ze niet durven (32 procent) of bang zijn voor de mening van anderen (28 procent).

Jeugdpsycholoog Koen Lowet schrikt niet van de resultaten. “Jongeren hebben het doorgaans moeilijker om problemen met elkaar te delen. Ook omdat volwassenen het voorbeeld niet geven. Wij praten óók amper”, zegt hij. Niet elke jongere heeft ook behoefte om te praten. “Als je echt dingen opkropt, kan dat leiden tot gedragsproblemen. Evengoed zijn er scheidingen waar alles vrij vlot verloopt. Dan is het logisch dat ze er niet te veel woorden aan vuil maken.”

Corrigeer

In het nieuws

Het beste van Enkel voor abonnees