HANS. Requiem voor zwarte Els

HANS. Requiem voor zwarte Els

Foto: Geert Herman

Lochristi - Zwarte Els, ze is niet meer! Mijn innige deelneming zult u zeggen, maar wie in hemelsnaam was nou precies die zwarte Els. Was zij misschien een eerste wulpse vriendin uit een reeds lang verdwenen puberaal verleden? Of was zij die blonde uitbaatster van het nachtelijk baancafé alwaar zij in een achterkamertje, dat omgetoverd was tot een geïmproviseerd liefdesnest, dingen deed die onaangegeven bleven voor de fiscus en zo haar bijnaam van zwarte Els verwierf? Neen, natuurlijk niet, zoals zij evenmin de niet aanvaarde buitenechtelijke, doch evenwel bloedmooie, dochter van uw halsoverkop uit de voormalige Congo moeten vluchtende nonkel Arseen was.

Ja beste lezer, ik begrijp dat onze fantasie soms de overhand dreigt te krijgen wanneer een overlijden zo dichtbij komt want ik verzeker u zwarte Els was gewoon van hier. Een mooie ranke als wel statige verschijning, gewoon van bij ons. Niet zo kloek echter als de bonkige beuk of zo robuust als knokige eik maar ze mocht er wezen op haar eigen speciale manier. En wat meer is, tot voor kort gedijde zij hier prima. Zelfs in de winter verzorgde zij haar uiterlijk optimaal door zichzelf te tooien met fraaie zwarte elzenpropjes. Haar ragfijne twijgen die o zo geschikt waren om knoestige kastanjeblokken te doen ontvlammen voor wat welgekomen winterse warmte.


Tot het onafwendbare moment dat onze zomers langer begonnen te duren en bovendien schaarser werden wat watervoorziening betreft. Toen is de ellende voor haar pas echt begonnen terwijl ze toch helemaal niet zo flauwtjes was uitgevallen hoor. Zo kon je haar reeds vanaf jeugdige leeftijd resoluut kortwieken zonder dat dit haar definitief verlamde. Integendeel, indien vakkundig uitgevoerd kon je dit ritueel gerust om en nabij de vier a vijf jaar herhalen zonder dat zij hier noemenswaardig onder te lijden had en dit gedurende haar hele leven lang. Natuurlijk wordt zij pas die fraaie ranke dame als deze chirurgische ingrepen achterwege blijven.


Tot dit voorjaar wel te verstaan. Want ze was nog maar nauwelijks ontloken of een nare parasiet vrat aan haar frêle groene kleedje. Deze drieste plaag, die haar reeds vroeg in het voorjaar al in haar nakie zette, vergde daarna al de energie die zo noodzakelijk was om een tweede lange droge zomer op rij weerstand te kunnen bieden. Een kracht die haar nu reeds van in het begin helaas ontnomen was. We weten immers dat Els graag een vochtig standplaatsje heeft. Zelfs met haar voetjes langs de waterkant zal ze nog genoegen nemen.


Maar nu is het definitief gedaan. De strijd is gestreden. Een oogappel in mijn voorheen wat moerassige hof van heden. Ik zal je missen, zoveel is zeker. Je diende bij mij als toevluchtsoord voor frêle vogeltjes. In vervlogen tijden zelfs geprefereerd door de sijs. Iemand nog een sijs gezien de laatste tijd? De leegte die je nu achterliet laat zich maar moeilijk weer opvullen want niet alleen jij hebt te lijden onder de veranderende weersomstandigheden. Vele soortgenoten van jou wachten misschien hetzelfde lot.


Van welk vertrouwd gezicht gaan we nog afscheid moeten nemen in de nabije toekomst? Vraag ik mij vaak vertwijfeld af. Zeker wanneer deze nieuwe weerfenomenen een constante blijken. Van de handige hazelaar, bijvoorbeeld, van wiens recht omhooggeschoten vlerken, reeds van in tijden dat de Vikingen onze kusten onveilig maakten en onze vrouwen lastigvielen, handig bouwmateriaal vervaardigd werd. Of misschien van Vledder de vlier, een flierefluiter ik weet het, maar ook hij gedijt niet geweldig goed in al te warme tropen. Wat te denken van de onvolprezen welige wilg die nog het liefst van al met zijn teentjes in een drassig poeltje vertoeft. 


Dat de door velen geliefde gemakkelijke buxus de invasie van fladderende en vretende exotische avondvlindertjes niet ging overleven daar had ik mij allang bij neergelegd. Zijn opvolger, Ilex is zijn naam, blijkt niet alleen veel gemakkelijker te vermeerderen hij groeit ook beduidend rapper en zowat overal zonder noemenswaardige problemen. Maar van Els had ik niet verwacht dat het al zo’n vaart zou lopen. Ze redt het wel hoopte ik, tegen beter weten in, het is een taaie tante. Maar nu ik bij haar vermolmde voetjes sta weet ik wel beter. Het is gedaan, ze is niet meer.


Hans 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio