Een cross in het spoor van de enige Japanse veldrijder in Vlaanderen: “Vroeger riepen ze sushi naar mij, nu kennen ze mijn naam”

Niet alleen Wout van Aert en Toon Aerts vloeken tegenwoordig op de almacht van Mathieu van der Poel, ook in de verre achtergrond wordt er duchtig gesakkerd als de Nederlander alweer in de eerste ronde met een onhoudbare versnelling van de rest wegknalt. Want door het ongezien hoge tempo van Van der Poel is het voor de iets mindere goden uit het buitenland elke cross weer bidden dat ze niet halverwege door Mathieu worden gedubbeld en bijgevolg hun wedstrijd moeten staken. Tijdens de Superprestige van Diegem trokken we een dag in het spoor van Yu Takenouchi, de enige Japanner die zich dezer dagen in Vlaamse velden durft te wagen. Wat bezielt hem om uit het verre Oosten naar België af te zakken om hier te komen ploeteren in de modder? Hoe blijft hij gemotiveerd? En wie zijn de Vlamingen die zich over hem ontfermen?

Corrigeer