HANS. Beste wensen

HANS. Beste wensen

Foto: gel

Lochristi - Even heb ik getwijfeld of ik u zo vroeg in het nieuwe jaar al zou lastigvallen. Een doorslaggevende reden zou geweest kunnen zijn dat men in deze prille nieuwjaarsdagen geneigd is om eventuele goede voornemens aan de medemens te kennen te geven. Een traditie waarvan ik mij tracht te onthouden omdat de ervaring mij geleerd heeft dat éénmaal een dergelijke wens uitgesproken is er doorgaans te weinig motivatie overblijft om het dwingende verlangen tot een goed einde te brengen.

Bovendien, zo merk ik op rondom mij, zijn de hoogst dringende wensen meestal van fysieke aard. Zijnde, minder eten met als doel overtollige (najaars)kilo’s kwijt te geraken, dan wel hopeloos rondhollen ten einde hetzelfde effect te bewerkstelligen. Beide goed bedoelde initiatieven zijn aan mij sowieso niet besteed wegens op voorhand al gedoemd te mislukken. 


Geen karakter, daarvan zou niet enkel u mij kunnen betichten neen ook mijn eigenste geweten zou op de lange duur wel eens bezwaard kunnen worden met het gebrek aan karakterstigma. Enige zelfkennis gebiedt mij echter, na al die jaren, te mogen concluderen dat bepaalde verwezenlijkingen in mijn persoonlijk leven toch wel het nodige doorzettingsvermogen vereist hebben. Nota: u merkt hopelijk, zonder dat ik u de les wil spellen, dat de term ‘toch wel’ in dit geval op een correcte manier gebruikt is dit in tegenstelling tot de huidig gangbare spreektaal.


Wat u misschien eveneens zal bemerken is de werking van dat akelige stemmetje in ons achterhoofd, alwaar gerenommeerde psychologen reeds decennia lang de oorsprong van trachtten te achterhalen, dat soms genadeloos en met een snelheid groter dan die van het licht zal toeslaan om ons in het beste geval met de voetjes terug op de grond te zetten maar veeleer en waarschijnlijk nog rapper ook de stront in te trappen. Op een dergelijke manier redenerend dreig ik bij een soort schuldgevoel of een vorm van onmacht te geraken waarvoor het misschien toch het overwegen waard is om -ik durf het bijna niet te zeggen- voor mijzelf alsnog een soort goed voornemen in gedachten te houden. Voila, het is er uit. 


Bij mij situeert de inname van overtollige ballast zich niet enkel in het overdadig consumeren van smakelijk voedsel met zijn automatisch hieraan gelieerde gezondheidsproblemen. De overdaad die schadelijke gevolgen zou kunnen hebben is het te diep binnendringen van allerlei externe output in de vorm van eenvoudige nieuwsgaring. En dan ‘zit’ ik nog niet eens op facebook, twitter of Instagram. Ik bekijk zelfs geen filmpjes van mensen die zich onnodig pijn doen op YouTube.  

 
Ik bedoel dus wel degelijk het gewone traditionele nieuws. Nieuws dat zijn toegang vindt via de geijkte kanalen als radio, televisie of de geschreven pers. Het laatste dan wel in zijn digitale vorm wegens geen papierverspilling en de gemakkelijke toegankelijkheid van zowel links als rechts georiënteerd. Het wordt mij de laatste tijd echter wat teveel. Ik eigen mij de belangrijkheid toe om enigszins de vinger aan de pols te houden wat betreft de actualiteit, maar trop is nu eenmaal teveel.


Uit de radio galmt om het half uur een nieuwsbericht waarvan in veel gevallen de relevantie van deze snel opeenvolgende emissie ver te zoeken is omdat ze simpelweg geen enkel belangwekkend feit weet te bevatten. Soms wil ik gewoon leuke muziek horen of een interview met nen toffen mens. De televisie blijkt in hetzelfde bedje ziek met zijn te pas maar vooral te onpas verschijnende ‘nieuwsupdates’ waar niemand zit op te wachten wegens een overaanbod met zich telkens herhalende info. 


Waar echter mijn bovenkamer nog meer van dreigt over te lopen is de machteloosheid die zich genadeloos opstapelt bij het zien en horen van het eindeloos maar vooral oeverloos politiek gekwebbel aan de ene kant van het spectrum en het onophoudelijk lijden van een groot deel van de wereldbevolking aan de tegenovergestelde zijde. De eerste blijkbaar nog steeds niet in staat het tweede op te lossen.
Als ik al de moed heb de woorden neer te schrijven om een goed voornemen te hebben dan bestaat deze meer uit een vraag. Hoe kan ik als mens uit deze lage landen enig nieuws verorberen in gezonde dosering met toch nog de broodnodige scepsis zonder evenwel ongevoelig te worden door te redeneren dat zinloos gekwebbel en menselijk leed nu eenmaal onlosmakelijk met het leven hier op deze planeet verbonden lijkt te zijn en dit sinds mensenheugenis. Onverschilligheid lijkt dan ook mijn grote angst te zijn.

U ziet het beste lezer er is nog een hoop werk aan de winkel. U wens ik in ieder geval het allerbeste voor 2019. Het jaar van het varken of het everzwijn in de Chinese horoscoop. Het varken dat staat voor tolerantie en begrip maar ook waarheidsgetrouw en vredestichter. Afwachten dus maar.


Hans

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio