Remco Evenepoel maakt goede eerste indruk bij profdebuut: “Heb zelfs compliment gehad van Sagan”

Remco Evenepoel maakt goede eerste indruk bij profdebuut: “Heb zelfs compliment gehad van Sagan”

Een stressplasje vlak voor de koers, een half uur later nipt een val ontwijken, op 40 km even dromen van een onwaarschijnlijk scenario, om uiteindelijk de ploeg Deceuninck-Quick Step te helpen in de massasprint en als 34ste te finishen. De eerste profkoers van Remco Evenepoel (19) in een notendop. “Ik had het veel erger en lastiger verwacht. Het was zelfs rustiger dan bij de junioren.”

LEES OOK. Fernando Gaviria wint openingsrit in San Juan, Evenepoel maakt opgemerkt profdebuut

De kop is er af. Net als bij Etixx-Quick Step won Fernando Gaviria voor zijn nieuwe werkgever UAE Emirates de eerste koers, waaraan hij deelnam. In 2016 was het in de Ronde van San Luis, dit keer driehonderd kilometer noordelijker in de Ronde van San Juan. De Zuid-Amerikaanse fans waren maar wat blij met deze uitslag. Eén aanwezige was mogelijk nog meer in de wolken. U raadt het al: Remco Evenepoel: “Wow, mijn langste koers ooit”, las hij amper twee minuten na zijn eerste profwedstrijd trots af van zijn gloednieuwe Bryton-fietscomputer.

Stress-plasje

Zijn nieuw persoonlijk afstandsrecord staat nu op 159,1 km. Het moet wel gezegd, daarvan waren de eerste tachtig kilometer aan een slakkengangetje. Afgaand op de intensiteit werd er tussen San Juan en Pocito minder lang gekoerst dan in het kruin van de juniorenwedstrijden. “Ik was meteen goed bij de zaak. Mijn ploegmaten hadden mij vooraf gezegd dat ik attent vooraan moest zitten, omdat het wel eens op de kant kon worden getrokken. Dus heb ik me van bij de start meteen attent vooraan gezet. Allez, eigenlijk heb ik vooral het wiel van Iljo Keisse gevolgd. Ik heb gemerkt dat het een goeie keuze was. (lacht) Ze hebben mij dus geen leugens verteld.”

Al een hele week verhoudt de ‘relatie’ tussen kamergenoten Keisse en Evenepoel zich als die van vader en zoon. Keisse zorgt voor rust bij de nieuwsgierige tiener. Het was ook nodig. Evenepoel is een zondagskind, maar net op de voor hem belangrijkste zondag in maanden, was er sprake van nervositeit. Voorzichtig de krabbel zetten op zijn eerste startblad, nog voorzichtiger het publiek groeten op het startpodium met zijn armen boordevol zonnecrème. En dan nog snel even een intermezzo in Brasserie Bonafide: stress-plasje.

Nipt valpartij vermeden

Evenepoel reed bij de juniores vaker in zijn eentje voorop dan dat hij bij een concurrent in het wiel zat, laat staan dat hij veel ervaring heeft met in het peloton rijden. In San Juan wordt er niet met dezelfde nervositeit gekoerst als in de WorldTour en bijlange niet zoals in de Vlaamse klassiekers, maar tussen een bont allegaartje van nationale ploegen van Chili, Mexico en Uruguay, kwam hij qua stuurvaardigheid nooit in de problemen. “Het was eigenlijk heel fijn om in zo’n peloton te koersen. Het was… rustig. Ten opzichte van de junioren echt wel rustig. Al waren er soms wel van die momenten dat je dacht: oei oei. Al na vijftien kilometer kon ik maar nipt een valpartij ontwijken. Ik heb echt opzij moeten springen om er zelf niet bij te liggen. Ach, dan heb ik dat ook eens meegemaakt. Ik vind dat ik nu mag zeggen dat ik echt wel in een peloton kan rijden.”

Nog van zijn profwielrenner-bucketlist te schrappen: een complimentje van een drievoudige wereldkampioen. Op zeventig kilometer van de meet stond het peloton even op de kant, en reden Evenepoel en Peter Sagan pontificaal op kop van de groep. “Ik heb een hele dag constant bij de eerste twintig gereden. Dat moet Sagan ook gezien hebben, want hij gaf mij een complimentje. Hij zei dat ik goed bij de pinken was. Dat is motiverend naar de komende dagen toe.”

Wat we de komende dagen van Evenepoel mogen verwachten, is onduidelijk. De tweede rit is er een voor de punchers, en net explosiviteit is voorlopig zijn achilleshiel. Op dag drie staat de tijdrit op het programma, maar omdat het zonder tijdritfietsen te doen is en maar twaalf kilometer lang, wordt het niet gemakkelijk om op te tornen tegen een specialist zoals Tom Bohli of het verschil in spiermassa met Sagan te overbruggen. Misschien best ook. Voor Evenepoel moet niks, of toch dat laat hij uitstralen. Diep vanbinnen is er toch die intuïtie om af en toe een flits te laten zien. Zo stond hij bijvoorbeeld op 41 km van de meet mee aan de wieg van een bijna interessante ontsnappingspoging. “Het viel even stil, en ik zag Iljo versnellen. Ik sprong mee. Je weet nooit dat het stilvalt. Is dat het geval, hebben we twee pionnen mee en is de koers gedaan, denk ik. Dan is het naar de streep en wint Iljo normaal in de sprint.”

Nog wat extra verbrand

Het droomscenario doofde even snel uit als dat het gekomen was, en de onafwendbare sprint in Pocito kwam er. Evenepoel mende op vier kilometer van het einde nog even het peloton, maar mengde zich niet in de sprinttrein van Hodeg. Zijn Colombiaanse ploegmaat zou niet verder komen dan de vijfde plaats, omdat Gaviria professioneel de deur op een kiertje zette en Sagan de rest verraste door zo vroeg aan te zetten. “We gingen voor een sprint, en dat is ook gelukt. We wonnen niet, maar er komen nog kansen. Het belangrijkste is dat ik mij goed voel en hopelijk niet ziek word. Ik had mijn armen vooraf goed ingesmeerd, maar toch zijn ze weer wat extra verbrand. Ach, dat is dan toch voor een paar dagen een mooi souvenir aan mijn eerste profkoers.” Al zal het complimentje van Sagan allicht nog wat langer blijven hangen.

Corrigeer


Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.