Van Avermaet en ploegmaats blij na zege in Valencia: “De nul is nu al weg”

Van Avermaet en ploegmaats blij na zege in Valencia: “De nul is nu al weg”

Bijna alles is nieuw rond Van Avermaet. Ploeg, trui, ploegmaats, fietsen… Maar één zaak is duidelijk niet veranderd. Als er moet gewonnen worden, geeft Van Avermaet thuis. Rit 3 in Valencia en de eerste zege van 2019 is al binnen. Wie grote twijfels had over 33-jarige Greg en zijn oranje brigade, kan een pak geruster zijn. “De nul is nu al weg”, juichte Van Avermaet. Hij riep er net niet ‘Jiepie­jajee!’ achteraan.

Noem het de zege van de geruststelling. Het mag dan ‘maar’ de Ronde van Valencia zijn – en geen Vlaamse klassieker – zelden hebben we Van Avermaet zo vaak het woord “superblij” horen gebruiken als na de streep in Chera, een dom dorpje zo’n 60 kilometer buiten Valencia. De overwinning was er dan ook één waarvoor het predicaat ‘met verve’ is uitgevonden. Een lastige rit, net geen 200 kilometer lang, voortdurend op en neer, met een heel taaie aankomst – meer dan driehonderd meter hoogteverschil in de laatste vijf kilometer. “Qua lastigheidsgraad bijna een klassieker waard”, had Van Avermaet ’s ochtends nog uitgelegd waarom hij op deze rit zijn zinnen had gezet. Dat het op zijn derde wedstrijddag én eerste echte kans van het nieuwe seizoen meteen raak was, was dan ook meer dan een opsteker. In de eerste plaats voor hemzelf. “Hoe kan je het seizoen beter starten dan op deze manier?”, glunderde hij. “Ik voelde mij echt sterk. Zelfs op de zwaardere klimmetjes merkte ik dat de benen nooit verzuurd raakten. Dat was al een goed teken. Zeker in zo’n eerste wedstrijd van het jaar. Je werkt een hele winter hard, maar hoever je echt staat, weet geen enkele renner. Maar ik kon blijven trappen. Zelfs in de slotkilometer kon het niet beter gaan. Iedereen zat te wringen richting laatste bocht. Maar ik kwam er als tweede uit. Perfect. Toen ik aanzette, twijfelde ik. Zou er iemand overkomen of niet? Maar er kwam niemand.” Zo sterk en autoritair was hij. En voor de zoveelste keer klonk het: “Super.”

Van Avermaet en ploegmaats blij na zege in Valencia: “De nul is nu al weg”

Ze komt dan ook bijzonder gelegen, die eerste zege. Niet in het minst omdat het al van de Tour of Yorkshire in mei vorig jaar geleden was dat hij nog had mogen juichen. Zelf had Van Avermaet er nooit van wakker gelegen. “Omdat ik de maanden nadien best goed reed. Het zal alleen nooit echt mee.” Maar Van Avermaet weet ook dat dat snel een eigen leven gaat leiden. Lachend: “Daarom ben ik zo blij dat die nul weg is. Dan blijft dat gezaag alvast uit.” Ernstiger: “Maar vooral voor de ploeg is dit geweldig. In Down Under won Bevin al, nu ik hier. Heel belangrijk. Ga maar na, elk jaar zijn er in april wel ploegen die moeten uitleggen waarom ze nog niet gewonnen hebben. Dat kan ons al niet meer overkomen.”

Vooral dat laatste is een grote geruststelling. Want er wáren twijfels. Pessimisten zien in dit CCC weinig meer dan een flauw afkooksel van het topteam dat BMC was. Een ‘kleinere’ ploeg, in alle betekenissen van het woord: minder renners, minder kwaliteit. Zou die ploeg Van Avermaet wel voldoende kunnen steunen? En zou Van Avermaet zelf dan überhaupt nog wel aan winnen toekomen? Winst in een ritje in de Ronde van Valencia is niet genoeg om al die twijfels definitief weg te nemen – daarvoor zijn grotere wedstrijden nodig. Maar wat CCC gisteren liet zien, doet wel het beste verhopen. Eerst werd de kopman perfect afgezet aan de voet van de laatste klim, waarna Van Avermaet in de finale met Wisniowski, Antunes en De Marchi ook nog eens bijzonder goed omringd bleek. “Ik heb nooit getwijfeld”, zegt Van Avermaet. “Iedereen bij ons is gemotiveerd. Dan weet ik dat onze ploeg er gewoon staat. We gaan nu met nog meer vertrouwen aan de klassiekers kunnen beginnen.”

Extra verantwoordelijkheid

Dat het ‘slechts’ de Ronde van Valencia is, vindt Van Avermaet geen argument. “Kijk naar dat deelnemersveld. Kijk naar de namen in de top tien. Valverde wordt hier vierde – op een aankomst die ook hem moet liggen. Niet alleen doet het veel deugd om dan je naam bovenaan te zien staan, dat zegt ook iets over het niveau. Ik win hier niet tegen tweederangscoureurs. Qua deelnemersveld is dit WorldTourniveau.” Een niveau waarop hij het nog altijd kan afmaken, daar is hij van overtuigd. Ook nu hij bij CCC meer dan ooit het gewicht van een hele ploeg draagt. “Maar van die extra verantwoordelijkheid ben ik nooit bang geweest”, besloot Van Avermaet. “In de klassiekers ben ik tenslotte al vier jaar de leider. Het heeft mij alleen maar extra gemotiveerd om zo snel mogelijk die eerste zege te pakken.”

Ploegmaats ook blij

Begin deze week kwam Van Avermaet, op training met CCC, zijn gewezen BMC-ploegmaat Dylan Teuns onderweg tegen. “Daar, Teunske, wilde ik tegen de renners naast mij zeggen. Maar toen keek ik eens rond: geen enkele van hen had vorig jaar met Teuns gereden. Ze waren allemaal nieuw.”

Van Avermaet en ploegmaats blij na zege in Valencia: “De nul is nu al weg”
Van Keirsbulck ment het peloton.

Het maakt de zege nog mooier. Voor de Portugees Antunes, de Pool Wisniowski en de Vlamingen Van Keirsbulck en Van Hoecke is de Ronde van Valencia pas hun allereerste wedstrijd aan de zijde van Van Avermaet. Van Hoecke: “Van zo’n start droom je natuurlijk. Ik weet: dit garandeert niets voor de klassiekers. Maar als we het hier niet zouden kunnen, zullen we het zeker niet kunnen in de klassiekers. We weten dat onze ploeg misschien niet zo sterk is als BMC vorig jaar, maar we hebben tenminste al laten zien dat ook wij kunnen meekoersen en dat we als ploeg heel sterk aan mekaar hangen. Met dank aan Greg. Hij slaagt erin om op zijn rustige manier de hele groep mee te krijgen.”

Dat beaamt ook Van Keirsbulck. “Als hij het dan ook nog eens afmaakt, is dat helemaal de max. Dat is bijzonder motiverend. We gaan een goede ploeg hebben voor de klassiekers, zeker weten.”

Corrigeer


Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.