Geld maakt niet gelukkig? (deel 1)

Geld maakt niet gelukkig? (deel 1)

Foto: Geert Herman

Lochristi - Ik ben geboren in een klassiek middenstandersgezin. Mijn vader had zich van een kleine lunchroom uitbater in het Zuid-Hollandse Gouda ‘opgewerkt’ tot de eigenaar van een bescheiden hotel-restaurant in het Zeeuws Vlaamse stadje Axel. Vertel ik u dit om u mijn roots te kennen te geven? Bijlange niet. Dit inleidend verhaaltje heeft als doel om u mijn sociaal/economische achtergrond te kenschetsen. Want zonder er een tekeningetje te moeten bijmaken begrijpt u dan onmiddellijk dat ik uit een gezin kom waar keihard werken aan de basis van het succes lag.

Al vroeg in mijn onstuimige jeugd werd er dus van mij al verwacht dat ik een steentje zou bijdragen aan hun economische opmars en dat ik, als goedkope werkkracht, zou meedraaien in die hectische wereld van de horeca. In eerste instantie werd ik als prille puber en notoir jeansdrager verplicht in een vormeloze terlenka broek gehesen met het doel fatsoenlijk voor de dag te komen om tijdens de zaterdagen, op het drukbezochte terras, ongeduldige klanten te bedienen.


Als geboren warhoofd werd al vrij snel duidelijk dat de willekeurig door elkaar aan mij toegeworpen wensen omtrent het verkrijgen van hun respectievelijke versnapering al spoedig een desastreuze kortsluiting in mijn voor andere doeleinden geprogrammeerde tienerbrein veroorzaakten waardoor een correcte afhandeling van de talrijke bestellingen dan ook een onmogelijkheid bleek. Ook het snel op een papiertje berekenen van de voor hen daaraan verbonden onkosten bleek niet van een leien dakje te verlopen wat uiteindelijk leidde tot mijn onherroepelijke ontslag wat betreft het toeristische buitengebeuren.


Maar zo gemakkelijk kwam ik er natuurlijk niet vanaf, wat had u gedacht. De volgende poging mij in hun drukke werkschema in te schakelen was een job meer achter de schermen. Zo werd ik van het ene moment op het andere gebombardeerd tot afwasser annex keukenhulp. Het keukenhulp zijn hield in dat ik, voor de echte hel losbarstte, bepaalde standaardverrichtingen diende uit te voeren ten einde mijn vader, die zelf de chef-kok was, op de drukste momenten te ontlasten van routineklussen om hem op deze wijze in de gelegenheid te stellen zijn talenten volledig op het meer delicatere kook- en bakwerk te richten.


De belangrijkste taken die nog een plekje in mijn deels verdrongen, deels verwaterende geheugen een plaatsje hebben waren mayonaise maken en sla spoelen. Maar soms mocht ik ook reeds de basis maken van de huzarensalade. Destijds een belangrijk onderdeel van de populaire Hors D’oeuvre. Een gerecht dat zowel als voor- als hoofdgerecht geserveerd kon worden. Mijn taak in deze was het voorsnijden van de uien, gekookte aardappelen, augurken en appels die, indien in de juiste verhouding gemengd, de basis vormde van eerder vernoemde Russische salade. Tussendoor, als er nog wat tijd overbleef tenminste, waren er dan nog klusjes zoals de vinnen van de palingen en zeetongen knippen bijvoorbeeld. Tongen die destijds nog een formaat hadden waar restauranthouders vandaag de dag alleen maar van kunnen dromen. 


Zo’n voormiddag onder het strenge alziende oog van de kankerende kok bleek echter evenmin een lang leven beschoren want alhoewel ik van mijzelf dacht dat ik toch aardig mijn best deed kreeg ik niettemin meermaals het verwijt dat de snelheid van de uitgevoerde taken onder het vereiste niveau bleven en dat ik in de dooie momenten gewoon geen werk zag. Waarmee bedoeld werd dat de tijd tussen twee handelingen door ook nog nuttig gebruikt zou kunnen worden voor god wat weet ik nog allemaal. Zoals gezegd ik zag het gewoon niet. Het was dan ook overduidelijk mijn werk niet.


Het werd dus toen al zonneklaar dat ik nooit in de voetsporen van mijn vader zou treden. Wat uiteindelijk resulteerde in mijn exit uit het keukengebeuren. Voor ik echter volledig van het toneel zou verdwijnen werd ik uit pure wanhoop definitief tot de verste uithoek van het etablissement verbannen en weggepromoveerd tot afwasser. Bovendien kon ik na een dag hard labeur boven de dampende op volle toeren draaiende afwasmachine wanneer de kookactiviteiten waren stilgevallen de vettige keukenvloer dweilen en aangebakken troep van de immense fornuizen schrobben.


U merkt wellicht aan de teneur van deze waarheidsgetrouwe jongensroman dat het arbeidsethos waarvan mijn beide ouders zo doordrongen waren niet direct tot mijn persoonlijke toekomstdromerijen behoorde. Voor u evenwel de fout zou begaan om in navolging van mijn hardwerkende ouders te denken dat ik gewoon een luie sodemieter was kan ik u geruststellen dat om mijn eigen levensdoelen te verwezenlijken er ook een leven van hard labeur nu nagenoeg afgerond is, ik nader immers de pensioengerechtigde leeftijd.


Mij ondertussen enigszins kennende weet u dat ik u doorgaans aan het einde van mijn betoog de relevantie van een pagina lang relaas uit de doeken doe. Deze keer verloopt echter volgens een geheel ander scenario, beste lezer, want de clou moet nog geschreven worden. Hij zit reeds klaar in het koppie maar u zal geduld moeten oefenen. U zal zelfs niet middels een eenvoudige druk op de knop de laatste episode op voorhand te zien krijgen. Wat een beetje mode lijkt te worden in het digitale tijdperk. U moet gewoon afwachten net als iedereen.                       
                                                                                                                                                  Wordt vervolgd.
Hans

 

  

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio