"Ze heeft natuurlijke autoriteit, ook stoere bonken wees ze al de deur"

Juliette (83) een halve eeuw achter de toog van Café Hul

Juliette (83) een halve eeuw achter de toog van Café Hul

Foto: Geert Herman

Destelbergen - Ooit begon ze als jong meisje een viswinkel op het Eenbeekeinde, maar Juliette Kersse (83) ruilde al vlug de bakken vis voor de tapkast van café Hul. "Mensen komen soms kijken of ik hier nog altijd ben", lacht ze vijftig jaar later.

De kranige tachtigster leek voorbestemd om haar leven op café te slijten, want ze werd geboren op de Dendermondesteenweg, naast de toenmalige brouwerij Haeck. Twee huizen verder hielden haar grootouders 'De Tramhalte' open', zestig jaar lang. "Er waren hier op loopafstand veertien cafés, van 'Bavik' tot ''t Muzikantje', vertelt ze. "Ergens tussenin nam ik 'café Biljart' over en doopte het om tot 'café Hul', zoals het in de volksmond werd genoemd. Naar de voormalige brouwerij Hul uit Merelbeke."

Juliette is vergroeid met de snel evoluerende wijk Eenbeekeinde, maar haar klandizie is natuurlijk veranderd. "Vandaag zijn het eigenlijk allemaal vrienden en buren die om mij begaan zijn en klaarstaan om voor mij boodschappen te doen. Vroeger waren het arbeiders van omliggende bedrijven die een pintje kwamen drinken. De Buurtspoorwegen (voorloper van De Lijn), de TAE (de 'ververij' in de volksmond) en drukkerij 't Volk waren vlakbij. De mooiste herinneringen heeft Juliette aan de middagpauzes van de arbeiders in de buurt. "Sommigen kwamen soep drinken, maar er waren er ook die pinten kwamen verzetten. Vijf op een half uur. Hoe sneller ik ze tapte, hoe vlugger ze ze uitdronken", vertelt ze. Tijdens stakingen moesten de zonen mee helpen, want dan kwamen de mannen van de piketten hun dorst lessen. Droevige momenten waren er ook: in de jaren tachtig stierven er tijdens Eenbeekeinde-kermis twee mensen op één dag: een stak de straat over en werd aangereden, een andere zeeg in elkaar toen hij van de Hul terugkeerde naar huis. 

"Café houden is veel luisteren en weinig vertellen. En wat ze u vertellen de dag nadien vergeten zijn. Ik gaf de mensen goede raad en draaide niet rond de pot. En van een vrouw aanvaardden ze dat sneller. Ik moest alles maar één keer zeggen." Onlangs stak Juliette nog een klant buiten, omdat hij bij een pintje te veel andere mensen begon te ambeteren. "Ze heeft natuurlijke autoriteit, ook stoere bonken wees ze al de deur", weet zoon Wim Raman. 

Ondanks haar 83 ziet Juliette niet op tegen nachtelijke uurtjes voor een paar toogplakkers. "Het kan al eens één of twee uur zijn als ik sluit. Dan doe ik 's anderendaags wat later open. Maar ik ben graag bij de mensen, daarom blijf ik het doen. Ik heb liever dat ze naar mij komen, dan dat ik naar buiten moet. Hier in het café voel ik mij veilig." Of ze het het zestig jaar gaat volhouden zoals haar grootouders? "Wim is nu pas schepen van Feestelijkheden geworden, nu kan ik ook niet stoppen hé", klinkt het. Wie vandaag nog eens binnenspringt, mag een gratis drankje verwachten. Op de gezondheid van de bazin.

Café Hul, Dendermondesteenweg 179 in Destelbergen.
 

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio