Dit is een exclusief artikel voor jou.

Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >
Corrigeer
Het Nieuwsblad camera closecorrect down facebook gplus nextprevquote share twitter video

Mehrnaz Didgar beklemtoonde in haar verhaal vooral de suïcidale gedachten van haar dochter Eline (foto onder), in de lijn van wat haar advocaat Jef Vermassen (voor haar) eerder op de dag al had aangegeven. Guy Puttemans

Neurochirurge wijst schildklierkanker van haar dochter aan als oorzaak van alle kwaad

“Die nacht, moet ik daar echt over vertellen?”

Ze was leeg, zwaar depressief, overwerkt en compleet radeloos, de Leuvense neurochirurg Mehrnaz Didgar (51). Dat haar dochter Eline Pans (14) eerst schildklierkanker moest overwinnen en later kampte met gedachten aan zelfdoding, kon ze niet langer aan. Een einde maken aan haar leven en dat van haar dochter, leek haar nog de enige oplossing. Geen moment moet Didgar zoeken naar woorden, zolang ze vertelt over alles wat voorafging aan de moord op haar dochter. Maar over de nacht van 25 juli 2017 zelf klapt ze helemaal dicht. “Moet ik daar echt over vertellen?”

Papa vermoorde Eline: “Wat is er precies gebeurd in de cruciale minuten voor haar dood?”

“Eline was niet gelukkig. En ik was niet gelukkig. Het was voorbestemd dat we samen dood zouden gaan.” Op de beklaagdenbank kraakt Mehrnaz Didgar (51) als ze terugdenkt aan het ‘badkamermoment’, net voor ze haar dochter om het leven bracht. Ze begint hevig te huilen. Tien meter verder in de assisenzaal duikt een wenende Steven Pans, de vader van het gedode meisje, weg met het hoofd in de handen.

Tot dat moment kreeg de jury een rustige, welbespraakte Iraans- Belgische vrouw te horen in haast vlekkeloos Nederlands. Bezig aan een coherente monoloog van exact 58 minuten over jeugd, carrière, huwelijk en bevalling. Maar hoe dichter de moord op haar dochter, hoe meer haar stem stokt.

“We gingen de maanden voor haar dood altijd samen slapen”, vertelt ze. “Het was ons ritueel.” Terwijl de ene op het toilet zat, poetste de andere de tanden. Maar de tijd van koetjes en kalfjes lag al maanden achter hen. Die avond van 25 juli 2017 ging hun gesprek over niet langer willen leven, waarna moeder Mehrnaz haar beloofde dat ze nooit meer pijn zou hebben en Eline een glas water aanreikte en een strip kalmeermiddelen. “Ze heeft toen drie pillen Diazepam genomen en is op bed gaan liggen. Ik was zo wanhopig, zo moe, heb de Bijbel genomen en ben ook naar bed gegaan.”

Mehrnaz Didgar Moeder Eline  “Ik was de gelukkigste moeder op aarde. Maar toen kreeg Elientje kanker. Ik was er kapot van. En ik maakte de afspraak dat als Eline dood zou gaan, dan ik ook. Ik maakte de belofte haar nooit alleen te laten.”

Er volgt een lange stilte en een nieuwe huilbui. Het liefst wil Didgar het verhaal nu doorspoelen tot haar tijd in de Hasseltse gevangenis, waar ze beetje bij beetje tot rust is gekomen. “Moet ik de rest echt nog vertellen?” Waarop assisenvoorzitter Peter Hartoch gedecideerd ‘ja’ antwoordt. “Elientje is ’s nachts lachend wakker geworden, heeft nog vier extra pillen genomen en is terug in slaap gevallen.” Er volgde een moment van paniek, vertelt de chirurg met horten en stoten. “Oh my God, dacht ik: wat als Eline wakker wordt en ik dood ben? Ik wist niet wat ik moest doen. En toen, ja toen kwam het idee van die plastic zak.”

Verstikt met vuilniszak

Het onderzoek toont aan dat het Leuvense tienermeisje die nacht niet stierf aan een overdosis kalmeerpillen maar wel door verstikking. En dat haar moeder al drie dagen rondliep met de uitvoering van het plan. Alleen liep deel twee van dat plan, mee uit het leven stappen, helemaal fout. “Toen Eline niet meer bewoog, heb ik mezelf allerlei producten ingespoten en een vuilniszak over mijn hoofd getrokken.”

Didgar viel flauw, werd een keer versuft wakker, probeerde vergeefs haar polsen door te snijden en ontwaakte de volgende middag door een telefoontje van haar ex-vriend, die ze de avond voordien had gedumpt. Ze wierp nog een blik op haar dode dochter, en sloeg vervolgens op de vlucht met haar BMW i8, tot ze in Herent tegen een brug botste. “Dat is in grote lijnen wat er gebeurd is. Ik heb veel handelingen gesteld, maar vraag me niet waarom. Ik leefde op automatische piloot.”

Zo min mogelijk over de feiten zelf vertellen en hameren op de jarenlange suïcidale gedachten. Het lijkt de rode draad van haar verdediging te worden, in de lijn van wat haar advocaat Jef Vermassen donderdagochtend al aangaf. “Over de feiten bestaat op enkele details na geen enkele discussie: dus laat ons peilen naar hoe het zover is kunnen komen. Zoeken naar de waarheid, zonder verdraaien of verzwijgen, naar het waarom van haar handelen.”

Nachtmerries en een doodziek kind

Daarvoor moeten we volgens Vermassen terug naar haar jeugd in de Iraanse hoofdstad Teheran. Als kind van de revolutie had Mehrnaz Didgar blijvende nachtmerries om de bijna-executie van haar vader, een hoge militair. Daarna volgde haar vlucht uit Iran zonder familie. Haar eenzame jaren zonder notie van Nederlands of Frans toen ze geneeskunde studeerde in Brussel. Haar verliefdheid op Steven Pans, met wie ze in 2002 de dochter kreeg die ze altijd had gewild. Maar vooral de diagnose voor Eline in september 2009: schildklierkanker met uitzaaiingen.

“Voor de geboorte van Eline had ik nooit de warmte gevoeld die ik nodig had”, zegt ze. Op de uitreiking van haar diploma als neurochirurg was niemand aanwezig. De begrafenissen van haar moeder, grootmoeder en broer had ze moeten missen. “Gelukkig was er Elientje. Dus projecteerde ik al mijn liefde op haar. Ik was de gelukkigste moeder op aarde”, vertelt ze in tranen. “En toen kreeg Elientje kanker. Dat was zo ontzettend moeilijk om dragen. Hoe vaak ben ik niet naar de kerk gegaan om te bidden tot God? Mijn job was net om zieke mensen te helpen, maar dit probleem kon ik zelf niet oplossen. Het besef dat ik haar niet kon helpen was zo hard.”

Ze spreekt openlijk over de leegte die ze voelde, hoe haar energie wegsijpelde en gevoelens van depressie haar achtervolgden. Hoe vreselijk eenzaam ze zich ook voelde in die periode. “Eline moest radioactieve jodiumtherapie volgen. De gedachte dat mijn arme meisje gif moest nemen om te genezen, was ondraaglijk. Het voelde alsof je je eigen kind op een bom van Hiroshima zette en liet ontploffen. En wat zou volgen na al die bestralingen? Nierkanker, blaaskanker, longkanker, groeiachterstand? Ik was er kapot van. En ik maakte de afspraak dat als Eline dood zou gaan, dan ik ook. Ik maakte de belofte haar nooit alleen te laten.”

Bang van de zandbak

In tranen vertelt ze over de moeilijke jaren die volgden op de zware nabehandeling. Hoe moe, angstig en introvert haar dochter constant was. Zonder eetlust, schoolmoe en kampend met concentratiestoornissen. “Eline was bang om met blote voeten in een zandbak te stappen. Of ze durfde geen ijsje te eten uit schrik voor wespen. Ze was zo bang in het donker dat ze vier jaar bij mij in bed heeft geslapen.” Het sloopte haar als moeder totaal, zegt ze. En het zou haar ook haar huwelijk kosten. “Plots waren we een familie in nood. Doodop. En alle drie depressief.”

En wat altijd terugkomt in haar verhaal: de suïcidale gedachten. Het wordt een cruciaal thema op dit proces. Op een dag was er dat briefje van Eline waarop stond dat ze dood wou. Ook toen ze in de maanden voor de moord in de kinderpsychiatrie vertoefde, doken verhalen op over zelfverminking, over het verstoppen van pillen om die vervolgens in één keer in te nemen. Volgens moeder Mehrnaz ging het almaar vaker over niet willen leven. Het kwam volgens haar steevast terug. Zo zou Eline tijdens een EHBO-cursus geweigerd hebben een pop te reanimeren. Of ze zei tijdens een bezoek aan een rusthuis dat ze “niet als al die bejaarden maar wat zou zitten wachten op de dood.” “Of ze keek op tv naar Jani en zei dat ze nooit mooie kleren wilde kopen omdat ze toch nooit zou trouwen.”

Een cruciale trigger voor haarzelf, zegt Mehrnaz Didgar, kwam er kort voor de moord toen een klasgenoot van Eline zich door het hoofd had geschoten en op haar operatietafel terechtkwam. “Ik herkende zijn naam, wist dat hij een vriendje uit haar klas was. Weten dat je kind dood wil, en dan een klasgenoot van haar moeten opereren die dezelfde gedachten had. Je weet niet hoe hard dat was. Oh my God. Het was alsof ik mijn eigen kind daar op tafel zag liggen.”

Niet veel later doodde Mehrnaz Didgar haar dochter. Omdat ze, zegt ze toen de rust mankeerde om rationeel te handelen. Rust die ze nu, na twintig maanden cel, wel gevonden heeft.

ASSISEN
Leuven

Neurochirurg Mehrnaz Didgar (51) doodde in de nacht van 25 op 26 juli 2017 haar 14-jarige dochter ­Eline Pans. Ze houdt vol dat het ­meisje liever dood wilde zijn.

Ze gaf Eline eerst ­kalmeermiddelen en verstikte haar. Daarna probeerde ze uit het leven te stappen, maar dat mislukte.

Toen de moord werd ontdekt, vluchtte ze met haar BMW, maar crashte opzettelijk op de E314 in Herent.

Eline Pans.rr

Papa vermoorde Eline: “Wat is er precies gebeurd in de cruciale minuten voor haar dood?”

Steven Pans, de vader van Eline, drukte kort voor het verhoor van zijn ex-vrouw de hoop uit op een sereen proces. De Leuvense radioloog kon zijn emoties meermaals niet onderdrukken. “We beleven alles noodgedwongen opnieuw. Voor ons zijn dit pijnlijke wonden die opnieuw worden opengereten, pijnlijke herinneringen aan een dag die ik hoopte nooit te beleven. Vergeet niet dat het hier om kindermoord gaat. We hopen dat de mama van Eline de waarheid vertelt. Dat gerechtigheid mag geschieden. Ik vraag haar heel specifiek uit te leggen wat er die cruciale laatste minuten van haar leven is gebeurd.”

De vader benadrukte dat Eline centraal moet staan op het assisenproces. “De lieve schat die ik op zo’n gruwelijke manier heb moeten afgeven, verdient dat. We willen haar stem laten weerklinken. Omdat ik zo trots was haar papa te zijn.” (phu)

Het beste van Enkel voor abonnees