Corrigeer
camera closecorrect down facebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

De kleren maken de politicus

De kleren maken de man, luidt het gezegde. Maar in tijden van beeldcultuur helpen kleren ook politici maken, of kan een foute kledingkeuze hen stemmen kosten. Volgens stijlexperts en imagocoaches duiken onze kopstukken dan ook beter eerst in het pashokje voor ze richting stemhokje trekken. Maar net zoals hun partijprogramma’s uiteenlopen, ligt ook hun gevoel voor mode soms mijlenver uit elkaar. “Ik heb soms twee verschillende schoenen aan als ik op het punt sta naar Brussel te vertrekken.”

Wie haar tijdens de campagne heeft gevolgd, kan niet om het roze vestje van Hilde Crevits heen. Belangrijk congres, tv-debat in prime time, of op huisbezoek: de West-Vlaamse duikt op in het opvallend gekleurde kledingstuk. “Mijn familie en medewerkers waren er onmiddellijk enthousiast over.” Het is voor Crevits belangrijk dat ze zich goed voelt in een kledingstuk. “Ik kies voor iets eenvoudig en sportief, waarmee je toch sjiek genoeg gekleed bent. Want ik kom graag mooi voor de dag, met mooie kleren en deftig gecoiffeerd. Ik kies liefst voor Vlaamse mode. Het roze vestje van Essentiel voldoet aan al mijn voorwaarden.” Crevits springt er door het roze bovendien uit tussen haar vaak donker geklede collega’s. “Mooi meegenomen voor op de foto. Bovendien is het geen politieke kleur. Eerst wilden de verkoopsters mij de donkerblauwe versie geven, maar dat straalde me te veel Open Vld uit”.

Stoere tomboy

Wie wel Open Vld mag uitstralen en de afgelopen weken in haar kleerkast extra vaak naar blauw grijpt, is Gwendolyn Rutten. “Al verschillen mijn outfits nu weinig met wat ik anders draag. Niet te zakelijk, niet te opgedirkt, niet te uniformachtig. Niet te opvallend ook: té grote oorringen leiden de aandacht af van wat ik op televisie zeg. Ik kies ook vooral praktische kledij.” Want Rutten heeft in al die jaren toppolitiek geleerd dat mooi niet altijd rijmt met comfortabel. “Steek maar eens dat zendertje van je micro weg als je een kleedje aan hebt. Dan sta je daar in de coulissen, met een medewerker die dat zendertje aan je bh moet bevestigen.”

Ook Meyrem Almaci van Groen beseft dat ze in een beeldcultuur leeft en dat mensen haar van kop tot teen scannen als ze op tv of in de krant verschijnt. “Dat heeft natuurlijk een impact op mijn kledingkeuze. Op een bepaald moment kreeg ik zelfs professionele stylingtips. Al doe ik daarmee nog altijd mijn eigen goesting. Ik ben altijd al een tomboy geweest, dus het mag nog altijd wat stoerder zijn. Een mooi jeansjasje kan perfect voor mij, maar dan draag ik er wel een juweeltje of een glinsterende top onder.”

IJdeltuiten en voddenventen

Roep nu niet te gauw dat het weer een vrouw is. Er zijn ook heel wat mannelijke politici die ’s morgens uitgebreid voor de spiegel staan. Noem hem niet ijdel of modegevoelig, maar voorzitter Bart De Wever van N-VA laat wel zijn driedelige kostuums perfect op maat maken. Met voeringen waarin zijn naam zit verwerkt, manchetknopen met de Vlaamse leeuw of de buste van Julius Caesar, een das met de stralende A van Antwerpen. Hij noemt het zelf spielerei waarmee hij soms een stille boodschap probeert uit te sturen. Momenteel wordt bij zijn persoonlijke couturier zelfs een verkiezingskostuum genaaid voor 26 mei. Intussen een traditie bij belangrijke momenten in zijn politieke carrière. “Ik heb nochtans vroeger nooit de mode gevolgd. Maar ik vind dat ik me naar mijn functie moet kleden. Ik vertegenwoordig nu eenmaal ook een modestad.” Maar het gaat verder dan dat. “Ik durf wel eens een collega of zelfs politieke tegenstander complimenten geven over hoe hij of zij voor de dag komt. Ik zie wie er ook mee bezig is en wie helemaal niet.”

Dat verwijt zal De Wever niet krijgen, dat meent toch De Wevers ontwerper Guy-David Lambrechts. “Mijn einddoel is altijd een kostuum dat over de hele lijn perfect is. Waarmee mijnheer De Wever zich onderscheidt. Waarmee hij niet zo saai is als de rest. Daarom ook de verschillende kleuren van dassen die ik voor hem ontwerp. Volgens mij helpt het om de mensen naar hem te laten opkijken. Want op een voddenvent, daar stem je toch niet op.”

Zonder das en in jeans

Een voddenvent. Mochten we in het hoofd van De Wevers ontwerper kunnen kijken, dan komen we waarschijnlijk een foto van John Crombez tegen als illustratie bij de term. “Ik ben niet met kleren bezig. Ik ben inderdaad het type dat met twee verschillende schoenen naar Brussel vertrekt als niemand me er op wijst. Of een das moet pikken van een medewerker als ik naar de koning moet”, geeft de Oostendse socialist toe. “Want hoewel mijn vader me al jaren een das opdringt, omdat hij vindt dat het bij een politicus hoort, weiger ik een te dragen. Waarom zou ik? Ik kleed me nog altijd als vroeger. Zo plots met plastron verschijnen omdat je politicus bent. Vreemd.” Hij kiest liever voor een jeans, een proper hemd en een vestje. “Niet omdat het beter past bij het imago van een socialist, want ik heb genoeg collega’s die er in afgemeten kostuums bijlopen.”

Hoewel Tom Van Grieken thuis spontaan zijn hoodie en jeans aantrekt, wil hij wél altijd in pak op het politieke toneel verschijnen. “Dat is mijn politieke uniform. Ik sta er niet als Tom, maar als vertegenwoordiger van al die duizenden kiezers. Dan moet je er deftig bijlopen. Met respect. Ik wil er ook niet te ver in gaan: ik heb maar een drietal kostuums. Pure confectie, geen maatwerk. Want uiteindelijk zijn mijn standpunten nog altijd veel belangrijker dan de das of de snit van mijn broek.”

Wie zich ook niet snel in maatpak zal laten betrappen, is Peter Mertens van PVDA. “Ik heb het budget niet om dure maatpakken te kopen. En eigenlijk reikt mijn eigenliefde ook niet ver genoeg om heel veel tijd voor de spiegel te spenderen. Maar dat geeft me nog geen vrijgeleide om als Onslow buiten te komen. Ik vind het mijn plicht om steeds deftig te zijn. Met een mooie jeans en een proper gestreken hemd kom je volgens mij zeker verzorgd voor de dag. En dat is een vereiste in mijn functie.”

Het beste van Enkel voor abonnees