Dit is een exclusief artikel voor jou.

Abonnee worden? Kies je leesformule

Corrigeer
camera closecorrect down facebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

  

Andere kandidaten om Rutten op te volgen bij Open VLD kijken kat (nog even) uit de boom

Vanderjeugd opent de strijd om de macht bij Vlaamse liberalen

De openingszet in een schaakspel dat beslist wie bij de Vlaamse liberalen op de troon mag zitten. Francesco Vanderjeugd (foto) wilde absoluut de eerste kandidaat zijn om Gwendolyn Rutten volgend jaar als Open VLD-voorzitter op te volgen. Hij zal zeker niet de laatste zijn, al kijken andere partijtoppers voorlopig nog de kat uit de boom. Maar dat het een harde strijd zal worden, is nu al zeker. Vanderjeugd joeg met zijn demarche alvast zijn politieke vader Bart Tommelein op de kast.

De usual suspects

Tommelein heeft een stem als een klok, maar toen Francesco Vanderjeugd hem via de telefoon vertelde over zijn kandidatuur, ging de ­decibelmeter zwaar in het rood. De burgemeester van Oostende is geen minister meer, maar speelt al een tijdje met het idee om nationaal langs de grote poort terug te keren als partijvoorzitter. Hij kan met ­alle clans binnen de partij op­schieten en ziet zichzelf als een ideale verzoeningsfiguur. De demarche van zijn poulain Vanderjeugd doorkruist echter zijn plannen. Dat uitgerekend de man die hij in een emotionele bui soms omschrijft als zijn zesde kind zoiets doet, moet steken. Tommelein bracht de 31-jarige kapper en ­burgemeester van Staden in de politiek en begeleidde hem lange tijd. Dat hij nu het gras voor de voeten van zijn mentor wegmaait zonder daarover overleg te plegen, ligt bijzonder moeilijk.

Reageren deed Tommelein gisteren niet. Maar volgens andere ­partijtoppers hing hij tegen het plafond toen Vanderjeugd op de ­radio verklaarde dat hij erop ­rekent dat de Oostendenaar hem gaat steunen. Ook in de loop van de dag hield hij dat staande. “Bart heeft me veel kansen gegeven en heeft altijd in mij geloofd. Waarom doet hij dat nu dan ook niet? En als hij zelf voorzitter wil worden, dat hij dan kleur bekent”, dixit Vanderjeugd.

Eerst regering vormen

Dat er nog andere liberalen zullen meedingen naar de macht, staat als een paal boven water. Alleen wachten de tenoren af hoe de regeringsonderhandelingen gaan aflopen. “Niet dat er na het resultaat van 26 mei intern geen kritiek is, maar de rangen sluiten zich toch langzaamaan rond de voorzitter. Niet uit grote liefde voor Rutten, wel omdat het nu niet verstandig is een interne strijd te beginnen”, klinkt het binnen de partij. Of Tommelein, Vincent Van Quickenborne, Bart Somers of Egbert Lachaert zich kandidaat zullen stellen, zullen we dus pas later weten. Het is ook afhankelijk van de nieuwe sterke man bij Open VLD, Alexander De Croo, die op 26 mei een puik resultaat neerzette en zich ook opwerpt als het nieuwe boegbeeld.

Dat velen zich binnen de partij als voorzitter zien, is niet nieuw, maar kan wel tot spanningen leiden. “Elke liberaal is in het diepst van zijn gedachten wel voorzitter. Wij hebben niet de partijdiscipline van de andere partijen”, luidt het bij de partijtop. Het zorgt ervoor dat voorzittersverkiezingen altijd een strijd zijn tussen verschillende ­liberalen, zoals toen Alexander De Croo in 2009 voorzitter werd, tegen Marino Keulen en Gwendolyn Rutten. Of in 2012, toen Rutten ­Egbert Lachaert als tegenkandidaat had.

Outsider

Ook al neemt niet iedereen de kandidatuur van Francesco Vanderjeugd even ernstig, zou hij als outsider toch best een goede score kunnen neerzetten. De Stadenaar is de El Sympático van Open VLD. Hij heeft geen vijanden en is de jonge positivo die het volksliberalisme belichaamt. Hij stond na ­interne strubbelingen zijn zekere derde plaats op de Vlaamse lijst af aan Mercedes Van Volcem en raakte zo niet herverkozen. Wie misgunt hem iets? Ex-Kamerlid Nele Lijnen en Van Volcem zelf steunen hem al, maar ook bij de basis is hij populair. Vanderjeugd profileert zich ook graag als de underdog. “Ik ben al zo vaak uitgelachen en onderschat. Ik ben die coiffeur met een laag IQ, maar ik heb de criticasters in oktober toch een middelvinger kunnen geven, want ik haalde een absolute meerderheid,” zegt hij zelf.

Ook sommige toppers nemen de kandidatuur ernstig. “Misschien is dit de gelegenheid om de partij wakker te schudden. Francesco capteert de onvrede die er ook echt is. Zijn we met de beste opstelling naar de verkiezingen getrokken? Heeft de voorzitter alles niet te veel naar zich toe getrokken?” Duidelijk is alvast dat de interne strijd straks zal losbarsten.

De usual suspects

Velen komen bij Open VLD in aanmerking om partijvoorzitter te worden. Een overzicht:

Gwendolyn Rutten zelf: de huidige voorzitter laat voorlopig niet in haar kaarten kijken, maar sluit zeker ook niet uit dat ze zichzelf wil opvolgen.

 Alexander De Croo: indien Open VLD in de regering terechtkomt, neemt hij zeker de eerste plaats in, maar als dat niet het geval is, zou de man uit Brakel weleens voorzitter kunnen worden.

Bart Tommelein: verdween na zijn vertrek uit de Vlaamse regering van het nationale toneel, maar mist Brussel en de toppolitiek en ziet zichzelf als de ideale consensus­figuur binnen de partij.

 Vincent Van Quickenborne: was ooit vice­premier, maar is al een tijdje burgemeester van Kortrijk. Ook hij zou naar de Melsensstraat willen gaan.

 Bart Somers: idem voor de man uit Mechelen. Hij solliciteerde al naar een plaats in de Vlaamse regering, maar sommigen dichten hem kansen toe als voorzitter.

 Egbert Lachaert: haalde in 2012 als neofiet al 40 procent bij de voorzittersverkiezingen en stelt zich mogelijk ook nu kandidaat. Als vertegenwoordiger van de jonge Open VLD’ers is hij zeker niet kansloos.(fem)

Het beste van Enkel voor abonnees