HANS. Op naar de honderd

HANS. Op naar de honderd

Foto: Geert Herman

Lochristi - Beste lezer, binnenkort is het officieel. Na de minimale wachttijd in acht genomen te hebben, zijnde twaalf maanden, is het eindelijk zo ver. Ik ga met pensioen! Eindelijk schreef ik en dat bedoel ik dan ook letterlijk, eindelijk.

Eindelijk zullen vermoedelijk ook uw woorden zijn in de hoop dat het dan definitief afgelopen is met die belerende schrijfsels die ik bij tijd en wijle op u loslaat. Maar hierin moet ik u toch wel enigszins teleurstellen. Niet dat ik nu meer tijd zal hebben dan anders want een dag duurt nu eenmaal vierentwintig uur ook als je met pensioen bent. Bovendien is mijn bladvulling op uw geliefde blogpagina onbezoldigd  wat betekent dat ik dit zonder verdere fiscale beslommeringen gewoon kan blijven voortzetten.

De eersten in rij die bijgevolg de dupe zullen zijn indien ik in het alom gevreesde zwarte gat zal terechtkomen zijn jullie uiteraard, trouwe lezers en lezeressen. Anderen die mijn columns nu reeds met de nodige argusogen volgen, uit vrees dat zij de volgende doelgroep zijn wiens buitenaardse gewoontes ik soms op de korrel neem, zijn dus nog niet helemaal van mij verlost.

Anderen zullen wellicht schamper opmerken dat pensioen of geen pensioen voor mij wellicht geen enkel verschil zal uitmaken. Terwijl de echte sceptici onder u abusievelijk denken dat ik voor mijn pensioen ook al geen sodemieter uitvoerde en dat het voor mij derhalve een koud kunstje was om hen als favoriete doelgroep te beschimpen. Maar aangezien ik nu eenmaal een mannetje ben dat van vele markten thuis is, intimi zullen dit volmondig kunnen beamen, beschouw ik mij zelve op diverse uiteenlopende vlakken als een ervaringsdeskundige.

Wordt dit een pagina die ruikt naar eigen lof? Helemaal niet, maar waarom moet u dit in godsnaam weer weten vraagt u zich gewoontegetrouw af. Ach, ik vraag het mezelf ook soms af. In vorige schrijfsels heb ik echter de belofte gedaan om het eens niet over u te hebben of over actuele politieke rariteiten maar meer in eigen boezem te kijken en u aldus een inkijkje te geven in mijn eigen leven. En belofte maakt schuld.

De voor- en nadelen van pensioengerechtigd te zijn kan ik nu nog niet volledig overzien en ga ik voorlopig dus nog even buiten beschouwing laten aangezien de eerste betaling nog in mijn bus moet belanden. Uit een voorzichtige eerste schatting is zoals verwacht wel reeds gebleken dat dit, in mijn geval, geen vetpot zal zijn. Maar u hoort mij (nog) niet klagen. Eén bemoedigende plus is dat ik vanaf nu bevrijd zal zijn van een aanhoudend groeiende administratieve rompslomp. Hetgeen mij dan hopelijk de nodige gemoedsrust zal schenken. Wat u dan weer ten goede zou moeten komen omdat een zekere mildheid het zal kunnen overnemen van ongenuanceerd cynisme.

Het onvermijdelijke dat jammerlijk aan deze leeftijdsgebonden financiële tegemoetkoming vastgekleefd is, is natuurlijk de ouderdom zelve. The way of no return, zullen we maar zeggen, alle bemoedigende vooruitzichten ten spijt. Optimisme ons voorgespiegeld door uiteenlopende media. Ondanks de razendsnelle vooruitgang van de medische wetenschap en de statistieken die onomstotelijk aantonen dat we met zijn allen ouder en ouder zullen gaan worden heb ik zelf toch het overheersende gevoel dat het beste nu wel definitief achter de rug is. 

Op naar de honderd, u kent het inmiddels wel, een nieuw teevee programma over en van een lichtjes panikerende Marcel Vanhhilt. Marcel, een leeftijdsgenoot van mij, die hierin op zijn gekende eigenzinnige en onnavolgbare wijze tracht uit te vissen of er toch nog leuk te leven valt na je zestigste en of er met behulp van nog in experimentele fase zijnde snufjes een aantal jaartjes extra aan toegevoegd hunnen worden. Dat deze spring in het veld nog wat wil blijven rondspringen kan ik mij dan ook wel levendig voorstellen. 

Dit begrip stoelt zich op het feit dat ik bij tijd en wijle zelf ook nogal een nerveus in het rond zoevend bezig bijtje ben omdat ik het leven altijd als een neverending race ervaren heb.  Een  soort competitie die aanvangt van je prille puberjaren en waarna je constant zo ongelofelijk hard je best moet blijven doen om zogezegd iets of wat te betekenen in deze veeleisende tijden. Persoonlijk ben ik daar dan ook een beetje moe van geworden. Ik hoop daarom stiekem dat het ouder worden misschien een handig hulpmiddel kan zijn om de wereldse chaos wat meer vanop de zijlijn te kunnen aanschouwen. Momenteel heb ik nog geen flauw idee of dit zomaar gaat lukken natuurlijk maar ik houd u zeker op de hoogte. Tot een volgende.

Hans

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio