Verminnen zorgt opnieuw voor Mooie Dagen

Verminnen zorgt opnieuw voor Mooie Dagen
Gent -

Johan Verminnen vierde zaterdagavond op Ons Luisterplein dat hij vijftig jaar op de planken staat. En deed dat met stijl en meer vuur dan we de voorbije jaren van hem zagen.

Verminnen was de voorbije jaren niet altijd even geïnspireerd bij zijn optredens op de Gentse Feesten. Ook de samenwerking met zijn muzikanten leek soms wat te rammelen. Maar nu stond hij met een “fijn orkestje op een podium” zoals hij zingt in zijn klassieker “Mooie Dagen” en bracht op de eerste feestenzaterdag een fijn optreden.

Hij vertelde dat hij al drie jaar opa is, en zijn kleinzoon Boas in de kleuterklas “Mooie Dagen” leerde zingen. Hij voelde er zich duidelijk door vereerd. Je zou van minder.

Een artiest met een repertoire als Verminnen zou zich tevreden kunnen stellen met zijn klassiekers af te haspelen. Daarmee alleen zou hij al een paar uur kunnen vullen. Maar toch bracht hij ook nieuwe liedjes. Heel mooi daarbij is “Een eiland vol eenzaamheid”, een liedje dat hij samen met Lieven Coppieters schreef. Dat is de Gentse zanger die één heel mooie kleinkunstplaat maakte, Jus d’Orange (met liedjes als Neerhof en Tuinfeest) en dan de stress van het muzikantenbestaan niet meer aankon. Blijkbaar plant hij een comeback, en vroeg Verminnen om samen aan liedjes te werken. In september komt de CD uit, zei Verminnen. Dat ene “Eiland vol eenzaamheid” dat ze samen schreven klonk alvast veelbelovend.

Maar Verminnen liet zijn klassiekers niet weg natuurlijk. “Laat me nu toch niet alleen”, “Brussel”, dat hij zijn lijflied noemde, “Rue des Bouchers”… En dat ene dat hij zijn allermooiste liedje noemde (en het misschien wel is), “Vier hoog in de wolken”.

Voor Verminnen zagen we er ook Jo Lemaire met een fraaie selectie aan Franse chansons, genre “J’ai le coeur blessé”, “Nathalie” of “Paris s’eveille”. Zij staat blijkbaar al veertig jaar op het podium en is niet meer de punky spring-in-het-veld van de tijd van Tinterella di Luna. Maar we weten al langer dat ze ook kan boeien met haar eigenzinnige interpretaties van Franse chansons die ze zich zo eigen maakt, dat je bijna zou vergeten dat “Je suis venu te dire que je m’en vais” eigenlijk van Gainsbourg is.

Ons Luisterplein heeft al een eerste feestenhoogtepunt achter de rug. Al blijft het jammer dat het er soms moeilijk luisteren is omdat te veel mensen denken dat het “Ons Babbelplein” heet.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio