Sioen in het Nederlands, verbazend talentvolle trompettiste, verticale geveldansers en spetterend vuurwerk

Slotspektakel OdeGand: Een meer dan geslaagde zomeravond

10 op 10 voor festivaldirecteur Veerle Simoens en haar team van OdeGand en Gent Festival van Vlaanderen. 10 op 10 voor de manier waarop ze het slotspektakel van OdeGand een verrassende insteek gaven. Niet langer een podium over het water tussen de Gras- en de Korenlei, maar drie podia: één groot, en twee kleintjes. “We wilden dat iedereen uit het publiek eens op de eerste rij voor een podium kon staan”, aldus festivaldirecteur Veerle Simoens. 10 op 10, ze mag door naar het volgende jaar.

Ook met de artiesten- en de muziekkeuze zat de avond goed. Gentenaar Frederik Sioen toonde, op het podium althans, geen enkel teken van vermoeidheid, ook al was hij pas zaterdagochtend geland na een verblijf van vier dagen in China. ’s Namiddags jureerde hij samen met Klarapresentator Sander De Keere de jonge kids die deelnamen aan de 123-pianobattle, en ’s avonds, om halftien stond hij op het podium dat opgesteld stond op de Grasbrug, tussen de Graslei en de Korenlei. Het was niet Sioen die het muzikaal gedeelte van het slotspektakel opende, maar wel twee taikodrummers, waarvan één op een gigantisch grote verticale trom te keer ging. Die stond opgesteld op een klein vlottend podiumpje, in het water, ter hoogte van Ghent Marriott Hotel. 

Even wennen....maar perfecte zet

Het was, vlak voor het spektakel begon, wel even wennen aan de veranderde opstelling met drie podia. Maar de combinatie met voldoende grote schermen zorgde er voor dat iedereen in het publiek op zijn wenken bediend werd: sommigen draaiden gewoon het hoofd naar het podium wat verderop, anderen keken op het groot scherm, nog anderen baanden zich een weg door het publiek om dichter bij een ander podium te komen. Al was dat verlopen niet echt nodig: de concerten wisselden geregeld van het ene naar het andere podium, de overgangen verliepen perfect naadloos. 

 

Dat bleek al vrij snel: nadat de 20-jarige Française Lucienne Renaudin Vary zwoel in een nummer van Rossini als van Maurice Ravel bewezen had dat al de superlatieven die gebruikt worden om haar muzikaal talent de hoogte in te schrijven geenszins overdreven waren, weerklonken op het kleine vlottende podium waarop eerder de taikodrummers speelden, de akkordeonklanken van Rony Verbiest die in zijn eentje improviseerde op Rhapsody in blue van Gerschwin. Niet toevallig eindigde Verbiest met de beginnoten van Summertime, waarop de drummer van de band van Sioen het nummer verder op gang trok en Sioen een zeer beheerste en sterk ingeleefde versie van het nummer uit Porgy & Bess bracht. Niet voor hij Rony Verbiest dankbaar afkondigde. 

 

Op dat moment kregen we rillingen van emotie, en waren we tegelijk beschaamd dat we ook maar even durven denken hadden dat het feit er geen indrukwekkend groot podium meer over het water stond misschien te maken kon hebben met besparingen of logistieke problemen. De combinatie van de drie podia bleken zaterdag een perfecte zet om het werk van alle artiesten naadloos in elkaar te laten overlopen. Dat bleek nog het meest van al toen Sioen vanop het kleinere podium op de Grasbrug zijn nieuwe single Little girl bracht, en hij begeleid werd door een viertal violisten van het kamerorkest Casco Phil. Een kamerorkest dat op het grote podium zat, vlakbij de Sint-Michielsbrug. Op de beelden op de grote schermen leek het alsof ze op één en hetzelfde podium stonden.

Sioen zingt Trieste duif

 De organisatoren hadden beloofd dat Gent een Sioen aan het werk zouden zien zoals ze hem nog nooit gezien hadden. Ook dat bleek niets overdreven. Sioen speelde bovenop Little girl, met Tourcoing nog een tweede nummer uit zijn nog uit te komen nieuwe cd, maar bracht ook een bewerking van The Alabama Song (show me the way to the next whisky bar…) van Kurt Weill. Een nummer dat ook door Bowie al bewerkt werd. Sioen sloot het concert af met Trieste duif,  een eigen vertaling van Cucurrucucu Paloma van Sergio Mendez. Sioen bracht het alsof zijn leven er van afhing. Hopelijk heeft iemand dit opgenomen voor het nageslacht.

Vlak voor Sioen het slotconcert afsloot daalden twee dansers van Skymotion op een esthetisch-acrobatische wijze af van het gebouw van Ghent Marriott, vertrekkend vanuit de dakgoot. Het publiek applaudisseerde lang en luid.

Het was een mooie late zomeravond. Een avond waarop in het publiek een moeder op de tonen van Summertime haar armen rond haar tienerkind sloeg en er een wiegedans mee deed. Een avond waarop  een grootmoeder op The Alabama Song haar kleinkind moeiteloos overhaalde om een dansje met haar te doen. Op de Gentse kasseien.

“Deze gevels aan de Gras- en Korenlei zijn veel gewoon, maar zelfs voor hen zal dit een avond om nooit te vergeten zijn”, zo sloot presentator Thomas Vanderveken het slotconcert af. Thomas Vanderveken die overigens alleen maar de juiste woorden zegde en vooral geen woord teveel zegde. Want het was de muziek die telde. Het was de muziek die geen vakjes kende, en die van Gent meer dan ooit de mooiste stad van de wereld maakte.

OdeGand is het startevenement van Gent Festival van Vlaanderen. Dat loopt nog tot 5 oktober. Alle info op de site van het festival.

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio