Roland 75 in Handelsbeurs: "Het was geweldig. Echt blij dat ik dat niet gemist heb"

Hoe begint een mens daar aan? Aan het verslaan van zo een memorabele avond? Een avond waarop concertorganisator Democrazy en Handelsbeurs een warm feest organiseerden voor een levende legende? Voor Roland Van Campenhout dus. 75 geworden op 25 juli. En woensdagavond werd hij na een concert van meer dan 2 uur, met zo maar eventjes 20 muzikanten op het podium, als een prins in een draagstoel in de Handelsbeurs rondgedragen. Met artistiek directeur en muziekprogrammator Wim Wabbes van de Handelsbeurs als één van de vier dragers.

Hoe begint een mens daar aan? Door toe te geven dat de sfeer van zo’n warme avond doodgewoon niet in woord en beeld over te brengen is. En door uit een sms te citeren van iemand die er was: ‘Het was geweldig! Echt blij dat ik dat niet gemist heb.  Ik ben fan van Roland. En die cellist.  Heel straf.”

Lies Steppe inderdaad. Die had een dubbele rol. Die van gastvrouw (Lies Steppe is presentatrice bij Klara). Ze deed dat heel los en ongedwongen. Dat bleek al van bij de verwelkoming, toen ze Roland op de toch wel heel speciale jodiumsetting wees. Die gaf de sfeer van iets tussen een woonkamer en een bar weer. “In mijn living staan er wel nog meer instrumenten in de weg”, repliceerde Roland daarop. 

Steppe hield haar tussenkomsten beperkt, en dat droeg bij aan de ongedwongen sfeer van de avond. Roland had ons de dag ervoor overigens al gewaarschuwd: “Wij op het podium gaan ons echt amuseren. We gaan er geen spel van maken als er eens een valse noot klinkt. En als wij ons amuseren, dan slaat die vonk wel over op het publiek. En er zal ook wel wat chaos zijn.” Wat Roland voorspeld had klopte. Al hoorden wij geen valse noot, en zagen wij geen sporen van chaos. De vrienden onder elkaar amuseerden zich. 

Honing

Lies Steppe deed meer dan gastvrouw zijn alleen. Ze is ook muzikante en bracht een viertal nummers. Samen met Roland. Die zorgden voor het stillere singer-songwritermoment in het concert: What a wonderful world van Louis Armstrong, Tupelo honey van Van Morrisson, If i had a boat van Lyle Lovett en You can't judge a book by It's cover van Bo Diddley, maar dan op een onvergelijkbare manier, want de versie van Bo Diddley kan je moeilijk als rustig beschrijven.

Twintig muzikanten

Lies Steppe deed er, om de sfeer van de avond niet te bederven, goed aan om niet alle muzikanten op te sommen die op het podium stonden. Want her waren er veel. Maar zie, het concert is voorbij, en wij hebben hier wel de ruimte om het lijstje te serveren. Naast Roland Van Campenhout en Lies Steppe was er ook Merel de Vilder, de dochter van Roland’s vriend, de Gentse kunstenaar en auteur Pjeero Roobjee. Die stapte letterlijk in de schoenen van haar vader, die een gelegenheidsgedicht voor Roland had geschreven. Maar het muzikantenlijstje dus: er was een combo met Peter Vermeersch, Teun Verbruggen, Mirco Banovic, Pieter-Jan De Smet en Peter Vandenberge. Pieter-Jan De Smet, die zich graag op de achtergrond houdt, maar heel dicht bij Roland staat en er, zoals Lies Steppe het zo mooi zei, voor zorgde dat er niets gebeurde dat Roland niet zou gewild hebben. En dan waren er nog de bandleden van Roland, en de gastmuzikanten: Reena Riot, Natalie Delcroix, Bjorn Ericson, Nils de Caster, Frederik Segers, Nicolas Mortelmans, Karen Willems, Ad Cominotto (uit de periode van Charles et les lulus) , Osama Abdulrasol,  Mauro Pawlowski, Jeroen Stevens, Benjamin Glorieux, Slammy Desmet, Steven De bruyn en Tim Ielegems. Geen namen die in de Ultratop hitlijsten voorkomen, maar één voor één klassemuzikanten. 

Roland als kapitein van een schip en een streepje Bach

Met Tim Ielegems was Roland blij dat hij iemand uit Boom, waar hij zelf van afkomstig is, op het podium had. Ielegems bracht This ship’s going down van zijn groep Shakedown Tim and the Rhythm Revue. Over een schip dat vergaat en het feit dat er geen kapitein te bespeuren valt. Maar Ielegems paste de tekst aan door er op te wijzen dat er die avond met Roland wel een kapitein aan boord was. Een kapitein die zich blijkbaar amuseerde, die zijn deel van het werk deed, die in een zandbak zat te spelen, en die vooral heel veel ruimte liet voor de gastmuzikanten. Eén van de meest opvallende en misschien onverwachte gasten was Benjamin Glorieux die, helemaal alleen op het podium, op zijn cello werk van Bach speelde. Bach vraagt u zich af? Welnu: even daarvoor had Lies Steppe geïnformeerd naar het ochtendritueel van Roland. Zonder al te veel details. Behalve zwarte koffie, sigaret, kurkuma blijkt Roland elke dag te beginnen met een stevige portie Bach, zo onthulde hij aan Lies Steppe en de volgelopen zaal.

Over dat publiek gesproken: Roland speelde een concert voor een staand publiek, maar bij de Handelsbeurs waren er toch nogal wat telefoontjes binnengelopen om te informeren of er echt ook niet wat stoelen in de zaal konden staan. Want een muzikant die 75 wordt, die heeft uiteraard niet hetzelfde publiek als K3 of een of ander popidool.

 

Maar terug naar de muziek. We hadden het al over klassiek en over rustige songs. Vergis u niet. Roland demonstreerde ook dat hij redelijk wat soorten geluiden uit zijn gitaar kan laten weerklinken. Dat deed hij vooral in de samenwerkingen met drumster Karen Willems met wie hij een soundscape speelde die best zou kunnen dienen voor een dramatische film, en met Mauro Pawlowski, met wie hij destijds naar Saudie Arabië trok. Al was het daar vooral Mauro die tekeer ging met de gitaar terwijl Roland een lange tekst debiteerde. Roland speelde met Mari Washi Ta (Stitch by stitch), Lies for sale en Pack up your sorrows ook nog drie nummers uit Folksongs from A non-existing land, zijn eerder op het jaar verschenen plaat.

 

Voor wie begint te panikeren dat het woord blues nog niet gevallen is. Het klopt dat Roland in zijn beginperiode zijn groep een tijdlang Roland and the Bluesworkshop noemde. Maar dat is al lang geleden. Roland reisde de wereld rond, trok naar de goede kant van het Oosten, en bracht van al die rondzwervingen muzikale invloeden mee. Hij is al heel lang niet meer te vangen in één vak. Ook daar kregen we, dank zij de fantastische Nils De Caster, een verhaal over te horen: hoe Roland, Nils en Lange Polle  van Triggerfinger ooit als trio zouden gaan optreden voor een rijke beursmagnaat die een privé festivalletje had opgezet. Bleek dat Lange Polle de weg was kwijtgeraakt, en te laat kwam. “Roland en ik begonnen er dan maar als duo aan, en na het tweede nummer zagen we Polle tussen het publiek opdagen, richting podium. Op hetzelfde moment, riep er iemand uit het publiek: Roland, speel ne keer een blueske!, waarop Roland het publiek groette en het podium verliet. Lange Polle moest zelfs niet meer op het podium komen” aldus Nils. Les: zeg nooit meer blueslegende tegen Roland. Beter is: levende legende.

 

Ja, wie er niet bij was, die heeft iets gemist. Vinden wij toch. Spijtig. Hoe u dat kan goedmaken? voor uzelf? Naar de platenzaak stappen en Folksongs from a non-non-existing land aanschaffen, en daarbovenop ook nog de recent verschenen driedubbelaar Somewhere in the mountains. Wijzelf gaan alvast op zoek naar de platen van Roland die nog in onze collectie ontbreken.

 

 

 

 

 

 

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio