COMMENTAAR. De loonkloof in de sport heeft niets te maken met seksisme, maar alles met een verschil in populariteit

COMMENTAAR. De loonkloof in de sport heeft niets te maken met seksisme, maar alles met een verschil in populariteit

Foto: REUTERS

Zondag 3 november 2019. Onthoud die dag. Dan zal voor het eerst een vrouwelijke atlete voor een gelijkaardige inspanning een hogere winstpremie opstrijken dan haar mannelijke collega. De laureate van de WTA Finals – het officieuze WK tennis, dat de acht beste speelsters van 2019 verzamelt – krijgt minstens 4 miljoen euro toegestopt. Een week later strijden Roger Federer en co. in hun afsluiter voor ‘slechts’ 2,4 miljoen euro. Dat het tennis deze historische primeur opeist, is geen toeval. Het equal play, equal pay-mantra beheerst al sinds het einde van de jaren zestig de vrouwensectie van die discipline. Dat het in China gebeurt, evenmin. Nieuwe Rijken willen wat graag hun fortuin aan de wereld tonen. Geen beter middel daarvoor dan een sportevenement.

De feministische stoottroepen zullen het niet graag vernemen, maar dat vrouwelijke overwicht zal a brief and shining moment in time blijven. Elders in de sportwereld gaan de vetste brokken nog steeds ...

Het beste van Enkel voor abonnees