Sioen plays Graceland in Handelsbeurs: VIJFSTERRENCONCERT

Vijfsterrenconcert. Zonder meer. Gentenaar Frederik Sioen kwam vrijdagavond in de Handelsbeurs thuis voor de dernière van Sioen plays Graceland. Een concerttournee waarvan het zaadje in 2016 geplant werd tijdens Gent Festival van Vlaanderen. Ondertussen heeft Sioen er, begeleid door zijn band, aangevuld met accordeonist Rony Verbiest en 4 backing vocals uit Zuid-Afrika en een percussionist uit Guinée niet minder dan 65 uitverkochte concerten van Sioen plays Graceland opzitten.

Een vijfsterrenconcert dus. Een concert zonder één valse noot, zonder ook maar één bindtekst te veel. Een concert met vaart, zonder verzakkingen onderweg. Een concert met opeenvolging van opzwepende nummers, met hier en daar plaats voor wat meer rust. Een concert ook dat negentig procent dreef op Graceland, de plaat die Paul Simon ondertussen 33 jaar geleden in Zuid-Afrika opnam. Zuid-Afrika, het land waar Frederik Sioen naartoe trok om er, in 2009 in dezelfde studio als Paul Simon zijn Calling up Soweto op te nemen. Met zijn Afrikaanse muzikale vrienden.

Lang duurde het niet, vooraleer Sioen zijn band aan het publiek voorstelde. Hij deed dat niet door ze ellenlange solo’s te laten spelen, maar zette ook daar vaart in: met een kwinkslag stelde hij tijdens I know what i know niet alleen zijn vier backing vocals en zijn percussionist voor, maar ook de Afrikaan uit het exotische Zelzate: op accordeon, klarinet, saxofoon en mondharmonica: Rony Verbiest. Zijn eigen band zou hij naar het einde van het concert toe de nodige eer toezwaaien. Sioen mocht dan als zanger zelf wel centraal op het podium staan, het hele concert door was het duidelijk hoeveel hij van zijn begeleidingsband houdt: zo boog hij na Homeless, een nummer dat zijn vier backingartiesten a capella brachten, diep het hoofd. Sioen zelf zou later de nodige lof toegezwaaid krijgen van Stella Khumalo, de enige backing vocal die ook nog met Paul Simon zelf en met Myriam Makeba optrad en een prachtige versie van Pati pati bracht. “Ik weet niet hoe hij het allemaal doet, maar hij komt uit een klein doosje, en hij slaagt er in met zoveel gekke mensen samen te werken” zo klonk het naar het einde van het concert toe.

Chapeau voor Sioen. Hoe hij het concert opbouwde. Vooral niet te veel bindteksten. En als die er al waren, dan deden ze ertoe. Hope for this land, een eigen nummer uit zijn (voorlopig) meest recente plaat Man mountain, droeg hij op aan zijn grootvader: “Remi Sioen, een man met drie noten in zijn naam” aldus Sioen, die nog meegaf dat dat grapje tijdens de 20 afgelopen concerten in Nederland wel werkte. Het was zijn grootvader die hem als kind de wereldbol leerde kennen, met zijn wijsvinger van land naar land ging, en hem er op wees dat hij niet te veel aandacht moest hebben voor de streepjes tussen de landen: ‘vanwaar de mensen ook komen, je moet vooral zorg dragen voor elkaar”. En hij zette Hope for this land in. Nog tijdens een andere bindtekst herinnerde hij er aan dat hij dit Gracelandverhaal te danken had aan Gent Festival van Vlaanderen die hem in 2016 vroeg of hij met die plaat van Paul Simon aan de slag wou gaan. Veerle Simoens, grote baas van Gent Festival van Vlaanderen stond in de zaal mee te genieten en gaf na het concert nog mee dat het als organisator van een festival inderdaad wel deugd doet dat het Graceland-idee los van Gent Festival zo'n mooi een eigen leven ging leiden. 

Aan de reacties van het publiek te merken was het concert één opeenvolging van emoties: “In Nederland speelden we zittende concerten, en daar begonnen de mensen pas op het einde te dansen. Jullie bedanken ons al van bij het begin met staande ovaties” kon Sioen al na het tweede nummer meegeven. En dat zou zo het hele concert doorgaan: Sioen gunde het publiek geen seconde rust, maar ook het publiek joeg Sioen vooruit met applaus, geroep en gedans.

De muziek dan. Wie Graceland van Paul Simon kent hoeft niet overtuigd te worden, maar misschien dat een paar titels de herinneringen nog eens doen opflakkeren: The boy in the bubble, Crazy love, Graceland, You can call me Al, Diamonds on the soles of her shoes. Allemaal nummers die zelfs de meest verkrampte spieren en vastgeroeste heupen losmaken. Het was overigens mooi om zien hoe tijdens één van de laatste nummers van het concert de 63-jarige Rony Verbiest het moment dat hij even de handen vrij had de rechterarm met gebalde vuist de hoogte instak en stond te zwaaien om zijn collega-muzikanten voort te stuwen. Zo diep ging hij mee in het verhaal. Ietwat verder achter hem stond N’Faly Kouyaté, de koraspeler en percussionist uit Guinée te jongleren met zijn instrumenten terwijl hij lustig doorspeelde.

Eindigen deed Sioen met Late in the evening en Diamonds on the soles of her shoes. Om daarna nog eens terug te keren met een ingetogen versie van The sound of silence,  ook al van Paul Simon, samen met Art Garfunkel. Maar Sioen en zijn band vonden dat het publiek met een glimlach terug de straat op moest, en dus serveerden ze Graceland nog een tweede keer. Een vijfsterrenconcert. Een stroom van energie. Het beste medicijn tegen welke vorm van kanker er in de wereld en in een mensenlichaam kan woekeren. En wie de werking van het concert wou laten nawerken kon na het concert de live-cd Sioen plays Graceland aankopen.

 

www.sioen.net

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio