Corrigeer
camera closecorrect down eyefacebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Vader en dochter opgelucht en blij na vrijspraak.  gianni barbieux

Spoedarts (50) riskeerde 24 jaar cel voor moord op vrouw, maar mag als vrij man naar huis

’s Ochtends tegen alle verwachtingen in vrijgesproken ’s Middags alweer aan de slag op intensieve zorgen

“Ja, we hebben onze vragen bij de opeenstapeling van feiten, maar vragen wijzen geen schuld aan, laat staan dat ze specifiek de schuld van Kris Permentier (50) aantonen.” Het Gentse hof van beroep sprak de spoedarts uit Brakel vrijdagochtend op basis van redelijke twijfel vrij voor de gifmoord op zijn vrouw Kristel Zimmerman. Geen 24 jaar cel zoals eerder door een andere rechter beslist, maar een onmiddellijke retour naar de plek waar hij het liefst vertoeft: de spoeddienst. Tot grote vreugde van zijn (schoon)familie. “Dit is de schoonste dag van mijn leven”, reageert Kristels moeder.

Slechte week voor gerecht: twee keer schaamrood op wangen

Van een gebrek aan werkethiek kan je Kris Permentier niet beschuldigen. Vijf uur nadat de rechters hem vrijspraken van de vergiftiging van zijn vrouw in 2009 met een dodelijke injectie morfine, verscheen hij alweer in doktersplunje op de spoeddienst van het Brusselse Sint-Jansziekenhuis. “Terwijl iedereen mij verketterde en wegzette als moordenaar van mijn eigen vrouw, hebben zij mij een nieuwe kans gegeven als spoedarts. Mijn dankbaarheid kan niet groot genoeg zijn”, zegt hij.

Emoties lopen hoog op

’s Ochtends was de halve zaal al in tranen uitgebarsten nog voor rechtbankvoorzitter Bart Meganck goed en wel was begonnen met het voorlezen van het arrest. Zijn dochter, zijn schoonfamilie die hem al tien jaar steunt, zelfs zijn advocate Ann Van de Steen, niemand die zijn tranen en stress kon onderdrukken. De druk was dan ook immens en de sterren stonden na een eerdere veroordeling tot 24 jaar cel niet bepaald gunstig.

Blijdschap en opluchting na de vrijspraak.  gianni barbieux

Twijfel

“Deze nachtmerrie voor Kris duurt al meer dan tien jaar”, zei Van de Steen. Dat de “bijgelovige” ervaren advocate in het blauw gehuld was – “brengt altijd geluk in de rechtszaal” – bleek een schot in de roos.

Op de cruciale vraag of Permentier zijn vrouw op 14 oktober 2009 met een dodelijke dosis morfine injecteerde, zag het hof “geen schuldaantonende” elementen. “De beschikbare toxicologische bevindingen zijn onvoldoende om met zekerheid vast te stellen dat een hoge dosis morfine aan de basis ligt van haar overlijden”, aldus het arrest van het Gentse hof van beroep.

Er is dus twijfel over wie de morfine injecteerde, wanneer dat gebeurde en of het de (enige) doodsoorzaak is. “Ik ga u niet langer in onzekerheid laten verkeren”, zei voorzitter Bart Meganck tijdens het voorlezen van het arrest. “Het hof spreekt u vrij.” Applaus in de zaal volgde.

“Altijd recht in de spiegel”

Permentier mocht beschikken, net als de agenten, opgetrommeld om hem eventueel in de boeien te slaan. Waarna hij – ook al in tranen – in de armen van zijn dochter vloog. “Papa is geen monster, geen moordenaar van mijn mama”, had ze tijdens de vorige zitting gezegd.

Opmerkelijk: de hele tak van de familie Zimmerman tekende opnieuw present om Permentier te steunen. “De vorige keer had je de champagne te vroeg koud gezet”, zei hij in de wandelgangen lachend tegen een familielid. “Nu kan het wel. Eindelijk.”

Permentier was extreem opgelucht, maar van echte euforie is na tien jaar miserie geen sprake meer. “Kristel krijgen we met dit arrest helaas niet terug. Maar ik kan gesteund door de wetenschap, mijn familie, mijn advocaten en de waarheid wel opnieuw een leven opbouwen. Een leven dat tien jaar lang on hold stond. Gelukkig kon ik al die tijd recht in de spiegel kijken, want ik wist honderd procent zeker dat ik die morfine nooit zelf heb toegediend. Het moet in het ziekenhuis gebeurd zijn, allicht accidenteel.”

Permentier, ’s ochtends nog in volle spanning, geflankeerd door familie van overleden Kristel Zimmerman.  gianni barbieux

“Mooiste dag van mijn leven”

Zijn advocaten Ann Van de Steen en Lennert Dierickx spraken na afloop van een “ongeziene twist”. “Van 24 jaar naar een vrijspraak is werkelijk ongezien”, zegt ze. “Wij hebben geen seconde aan zijn onschuld getwijfeld. Kris Permentier had jarenlang zijn eigen toekomst niet meer in eigen handen. Kan iemand zich dat inbeelden? Met deze vrijspraak komt een einde aan tien eindeloze jaren. Ook voor ons is het even tijd voor decompressie.”

De moeder van de tien jaar geleden overleden Kristel sloot haar vrijgesproken schoonzoon nóg meer in de armen. “Dit is de schoonste dag van mijn leven”, zei ze. “Eindelijk is deze nachtmerrie achter de rug. Het heeft allemaal zo lang geduurd. En we waren zo bang over de afloop.”

Wat verder stond Kris Permentier te glunderen. “Ik heb wel een frisse pint verdiend, denk ik. Tot donderdagavond middernacht heb ik gewerkt in het ziekenhuis om mijn zinnen te verzetten. Dat ga ik na deze vrijspraak opnieuw doen.”

Slechte week voor gerecht: twee keer schaamrood op wangen

Eerder deze week was er in Antwerpen nog de verkrachtingszaak rond uroloog Bo Coolsaet. Ook toen moest het parket, dat de vrijspraak had geëist, vaststellen dat de rechtbank diametraal anders besliste. Geen vrijspraak, maar schuldig. Geen blanco strafblad, maar vier jaar cel (waarvan de helft met uitstel). Een blamage, klonk het in de wandelgangen.

Appelen met peren vergelijken is altijd delicaat, zeker in justitieland, maar ook vrijdag moest het gerecht dus een onverwachte opdoffer incasseren. Kreeg openbaar aanklager Francis Clarysse vorig jaar van de Oudenaardse rechter in eerste aanleg nog de geëiste 24 jaar cel, dan kreeg hij nu in beroep in Gent nul op het rekest. “Van 24 naar nul: dat is werkelijk ongezien”, zei advocate Van de Steen, 43 assisenzaken op de teller.

Het arrest is een opdoffer voor Clarysse, die niet naar de uitspraak kwam luisteren. Voelde hij de bui al hangen? “Geen commentaar”, is hij stellig aan de telefoon. Reden: het arrest is uitgesproken, dat is de enige juridische waarheid. Natrappen? Niet aan de orde.

Een collega van hem wijst op het feit dat gerecht en rechtbank in ons democratische gestel volledig onafhankelijk zijn. “Eigenlijk moeten we dankbaar zijn dat er soms zulke opmerkelijke verschillen zijn tussen vonnissen in eerste aanleg en arresten in beroep”, klinkt het. “Nieuwe inzichten, andere uitkomsten, zoiets hoeft niet per se slecht te zijn voor beklaagden.” (phu)

Het beste van Enkel voor abonnees