Marc Herremans omarmt zijn verlamming in ‘Het huis’: “Eigenlijk is het een mirakel dat ik pas op mijn 27 iets ernstigs tegenkwam”

Marc Herremans omarmt zijn verlamming in ‘Het huis’: “Eigenlijk is het een mirakel dat ik pas op mijn 27 iets ernstigs tegenkwam”

Foto: © VRT 2019

Sinds die dramatische val in 2002 was het zijn levensmotto: to walk again. Maar zeventien jaar later berust triatleet Marc Herremans (45) in zijn lot. De kans dat hij ooit weer zal wandelen, is nagenoeg onbestaande. In Het huis praat hij daar vanavond opvallend open over. “Ooit weer kunnen stappen, was een droom. Maar toen ik mijn dochter voor het eerst zag rondlopen, kwam die uit.”

Met een jaartje vertraging neemt Marc Herremans zijn intrek in Het huis van Eric Goens (50). In de zomer van 2018 zou de sportman afreizen naar Zuid-Afrika, voor de opnames van Die huis. Maar twee dagen voor zijn vertrek stak een ouwe bekende de kop op: het noodlot. “Na een trainingskamp kwam ik thuis met de griep en een longinfectie”, vertelt Herremans. “Omdat ik kou had, legde ik een warmwaterkruik op mijn schoot. Plots sprong die in stukken en viel dat kokende water over mijn benen. Toen ik mijn broek uittrok, kwam ook de huid mee. Op dat moment had ik geluk: door mijn verlamming voelde ik de pijn niet.”

In de maanden die volgden, belandde Herremans nog twee keer in het hospitaal. “Sinds die brandwonden heb ik een soort ziekenhuisbacterie op mijn voeten. Bij het kleinste wondje word ik ziek. Maar voor de rest gaat alles goed. Elke dag is een godsgeschenk.”

Winnaarsmentaliteit

Ook in Het huis verbaast Herremans met zijn typerende incasseringsvermogen. Hij blikt terug op die vervloekte dag in 2002, toen hij tijdens een fietstraining op Lanzarote ten val kwam en twee rugwervels brak. “Ik werd wakker in een ander lichaam. Een borst, twee armen en een hoofd, meer niet. Ik zei meteen: ik zit voor de rest van mijn leven in een karreke.”

Het vervolg kennen we. Liever dan zijn carrière te stoppen, ging Herremans verder. Mét zijn beperking. Het hoogtepunt: de zege in de Ironman van Hawaï in 2006. Die winnaarsmentaliteit kweekte Herremans al in de lagere school. “De slimme kinderen van de klas werden beloond met snoep. De minder slimme – een groep waarin ik altijd met brio zat – kregen de platte hand. Maar in de turnles gebeurde dat niet. Daar blonk ik uit. Sindsdien wilde ik me bewijzen. Daagde iemand me uit om over een bevroren vijver te lopen, dan stond ik er al na vijf seconden op. Naar beneden lopen op een steile vlakte vol ratelslangen? Ik deed het. Eigenlijk is het een mirakel dat ik pas op mijn 27ste iets ernstigs tegenkwam.”

Verantwoordelijke papa

Pas in 2007, na een loodzware race in Australië, besliste Herremans dat het genoeg was. “Mijn lichaam was leeg, ik viel continu flauw. Ik dacht oprecht dat de vliegreis naar huis mijn laatste zou zijn. Toen besefte ik dat, als ik ooit een verantwoordelijke papa wilde zijn voor mijn drie kinderen, ik moest ophouden. Anders was ik in staat om mezelf dood te sporten.”

De nieuwe uitdaging – opnieuw stappen – lukte al gauw met de hulp van een beenharnas. Maar de ultieme droom om ooit weer zelfstandig te wandelen, heeft Herremans nu definitief opgeborgen. “Er gebeurt vandaag zo veel onderzoek. Maar als je deelneemt aan zo’n project ben je minstens zes maanden kwijt. En dan ben je nog niet zeker van de afloop. Is het dat allemaal waard? Mijn gezinsleven gaat nu voor. Ooit weer kunnen stappen, was een droom. Maar toen ik mijn dochter voor het eerst zag rondlopen, kwam die uit. Mijn bloed stroomt door haar aderen. Als ik haar zie stappen, ben ik duizend keer gelukkiger dan wanneer ik zelf zou lopen. Mijn eigen doel is veranderd: gezond proberen blijven. Als ik even oud mag worden als mijn vader – 71 jaar – dan zal ik heel, héél blij zijn.”

Het huis

Eén, 20.40 uur

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees