Corrigeer
camera closecorrect down eyefacebook gplus Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

  BELGA

ASSISEN BRUGGE

“Een baby met zovéél blauwe plekken? Dat hebben we nog niet vaak gezien”

Het was een ongeluk. De baby van zijn vriendin is door zijn gestuntel uit de zetel gevallen. En om het kindje weer bij bewustzijn te krijgen, heeft hij haar onhandig hard dooreengeschud. Dat is het verhaal dat Bennet Demeulenaere (25) in de Brugse assisenzaal vertelde over de dood van baby Romy. Maar dokters hebben daar al vanaf dag één hun vragen bij.

“Ik wilde Romy alleen maar helpen.” Demeulenaere was op Nieuwjaarsdag 2018 in Adinkerke alleen aan het babysitten op Romy, het vijf weken oude dochtertje van zijn vriendin Shana die boven lag te slapen. Terwijl hij op zijn laptop in de keuken naar video’s over spokenjagers staarde, sliep de baby in de zetel. Tot ze wakker werd, en begon te ‘mekkeren’ - aldus Demeulenaere.

“Toen ik haar wilde verversen, viel het meisje uit de zetel. In een reflex kon ik nog haar voetje vastgrijpen, maar ze botste met haar hoofdje op de grond. Ik zag meteen dat er iets mis was. Ze weende niet, haar oogjes stonden raar en ze begon zwaar te ademen. Ik heb haar bij de okseltjes genomen, en geschud. Daarna heb ik haar ondersteboven gehouden, bij de knietjes, en opnieuw geschud. Dat had ik ooit eens in een Engels tv-programma gezien.”

Slanke, magere man

De speurders toonden in de namiddag videobeelden van de reconstructie uit 2018 waarop Demeulenaere dat voor de onderzoeksrechter moest demonstreren. Bennet Demeulenaere - toen nog een slanke, magere man - schudde en ratelde een plastic pop dooreen, en barstte dan in snikken uit.

In de rechtszaal hield Demeulenaere zijn blik op de grond gericht. Hij wilde zelfs niet naar een foto van baby Romy kijken. Moeder Shana keek wel. Toen ze zag hoe Demeulenaere, met wie ze acht maanden na de dood van Romy nog trouwde, haar kindje had toegetakeld, begon ze onbedaarlijk te huilen. Ze zijn ondertussen weer gescheiden.

Gaten in de deuren

Demeulenaere is sinds zijn vijftiende verslaafd aan alcohol en drugs, zowat alles wat er op zijn school in De Panne te vinden was. “Sinds mijn dertiende neem ik ook een antidepressivum, omdat ik vroeger gepest werd met mijn gewicht. Sinds mijn zeventiende neem ik slaapmiddelen. Ik dronk 20 tot 30 pinten per dag”, vertelde hij in de rechtszaal.

Dat hij ook een agressieprobleem had, wilde hij tegenspreken. “Ik was alleen verbaal agressief, mijnheer. Ik heb nooit geslagen”. De caféruzies waarbij de politie was moeten tussenbeide komen, vergat hij gemakshalve. Misschien ook omdat hij op het einde vaak zelf aan het kortste eind trok.

“Mijn stiefvader heb ik wel eens geduwd, misschien was ik niet altijd correct met hem. Maar mijn moeder, mijn vorige vriendin of Shana heb ik nooit aangeraakt.”

Voorzitter Willem De Pauw: “Ik las dat er hier en daar thuis gaten in de deuren zaten? En een bluts in een auto?”

Demeulenaere: “Ik reageerde me soms af op de meubels. Maar dat zijn momentopnames.”

Dat Demeulenaere aanvankelijk tegenover zijn familie én de dokters een heel ander verhaal opdiste, doet zijn zaak ook geen goed. De speurders lieten in de rechtszaal de noodoproep naar de 100-centrale afspelen, waarin Demeulenaere tot twee keer toe zei dat Romy niet gevallen was. Hij beweerde dat er bij een neusspoeling water in haar longetjes was gekomen. Pas ’s avonds zei hij dat ze uit de zetel was gevallen.

De artsen in Veurne en Gent die zich over Romy moesten ontfermen, hadden van bij het begin veel vragen bij dat verhaal. “We kregen een stervend kind voor ons”, getuigden ze. “De fontanel bovenaan haar hoofdje was opgezwollen, wat wijst op overdruk in de hersenen”, zei kinderintensivist Annick Dejaeger van het UZ Gent. “Ze had overal blauwe plekken: op haar billetjes, op haar borst, onder de oksels. Zelfs op haar hoofd, door de haartjes heen, zagen we blauwe plekken.”

Pas nadat dokters hem uitlegden dat ze door de bloedingen in haar oogjes zagen dat ze dooreen was geschud, gaf Demeulenaere toe dat hij dat inderdaad gedaan had - “om haar te helpen”.

“Blauwe plekken komen soms voor bij het ‘shaken baby syndrome’”, legde Dejaeger uit. “Op de borst meestal. Maar dat het er zoveel waren?” Zij en haar collega-artsen hadden het maandag in de rechtszaal al over ‘battered baby syndrome’ - een geslagen kind.

Voorzitter: “Waarom hebt u zo laat de hulpdiensten gebeld? Of is er die dag iets anders gebeurd? Had je tijd nodig om een uitleg te verzinnen?”

Demeulenaere: “Neen, mijnheer. Zeker niet.”

Voorzitter: “Het was niet omdat je je geduld hebt verloren met de baby, en haar daarom hebt dooreengeschud?”

Demeulenaere (geagiteerd): “Kijk mijnheer, ik ben niet de persoon die een kind zomaar zal vastnemen en zal schudden. Dat weet ik van mijzelf.”

Het beste van Enkel voor abonnees