Corrigeer
camera closecorrect down eyefacebook Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

Lieve Thienpont (links) overlegt met haar advocaat Jef Vermassen.  Jimmy Kets

Getuigen schetsen heel ander beeld van psychiater Lieve Thienpont

“Naar de dood geduwd? Ze heeft onze dochter net gered”

Als een beoefenaar van de “psychiatrie van de dood”, zo werd Lieve Thienpont op procesdag één neergezet. Dinsdag schetsten getuigen een tegenovergesteld beeld. “Onze dochter had ook zware psychische problemen. Borderline en autisme. Een doodswens en een euthanasietraject. Door de gesprekken met dokter Thienpont heeft ze het leven nog een kans willen geven. Zonder haar zou ze er nu niet meer zijn.”

Vrienden Tine: “Haar laatste dag was een mooie dag”

Het mag dan Joris Van Hove zijn die de onomkeerbare spuit heeft gezet, het is Lieve Thienpont die door de burgerlijke partij als morele dader wordt gezien in het overlijden van Tine Nys. In de woorden van meester Joris Van Cauter: “Zij heeft Tine naar de dood geduwd”.

Het zit zo: Thienpont is de bezielster van Vonkel, een centrum in Gent dat – onder andere – psychiatrische patiënten met een euthanasiewens begeleidt. Tine Nys werd door haar psychotherapeute naar Thienpont doorverwezen, en ze trad op als adviserend arts in haar euthanasiedossier. Het beeld dat de burgerlijke partij van haar ophangt: eens in handen van psychiater Thienpont zit je op een snelweg richting euthanasie, en kom je niet meer levend weg.

Dinsdag, met de allerlaatste getuigenis in deze assisenzaak, ontstond een ander beeld. Daar zat in de getuigenstoel een man – kalend, net pak en net Nederlands – wiens dochter net als Tine zware psychische problemen had. Het begon met anorexia, er werd borderline vastgesteld, dan autisme. “In het najaar van 2018 heeft ze ons gezegd dat ze niet meer wilde leven. Haar therapeute bracht ons in contact met dokter Thienpont, die voorstelde om gesprekken op te starten met heel ons gezin. Ze was de eerste die ons als familie heel nauw betrok bij de zaak.”

Briefje onder hoofdkussen

Gratiana Van Staen Psychiater “Ik heb al heel veel patiënten doorverwezen naar Lieve Thienpont. Slechts twee zijn gestorven”

“Er werd een euthanasieprocedure opgestart, maar Lieve Thienpont maakte ook van in het begin duidelijk dat ze voluit de kans wilde geven aan het leven. Dat bleek ook uit die gesprekken. Ze deed ons begrijpen dat het erop aankwam om sereen en begripvol naar de wens van onze dochter te kijken. En naarmate de gesprekken vorderden, verbeterde de gemoedstoestand van ons allemaal, maar vooral die van onze dochter.”

In mei vorig jaar vond de man een briefje onder zijn hoofdkussen. Van zijn dochter. Ik wil het leven nog een kans geven, maar help mij. Ze is kort daarna beginnen te solliciteren, het gaat de goede richting uit, we hebben weer hoop. En het is de patiënt zelf die de knop moet omdraaien. Maar ik durf te zeggen: zonder de aanpak van dokter Thienpont zou die ommekeer er niet zijn gekomen. Zij heeft onze dochter gered.”

Dubbelcheck

Eerder getuigde ook Gratiana Van Staen, psychiater in verschillende ziekenhuizen en psychiatrische verzorgingstehuizen. “Van de christelijke koepel”, merkte meester Jef Vermassen fijntjes op.

Van Staen: “Wij werken met mensen met zo’n zware problematiek dat ze nergens anders kunnen leven. Een aantal van hen heeft een euthanasievraag. We hebben daar lang mee geworsteld, maar nu verwijzen we geregeld patiënten door naar Vonkel. Naar Lieve Thienpont dus.”

Vermassen: “Is dat een euthanasiewinkeltje? Waar ze mensen de dood induwen?”

Van Staen, geschokt: “Helemáál niet. Kijk, als wij doorverwijzen, wil dat zeggen dat we alles geprobeerd hebben, en dat we geen therapeutische mogelijkheden meer zien. Thienpont is voor ons een dubbelcheck: is elke behandeling écht geprobeerd, is er geen diagnose over het hoofd gezien? Maar de euthanasievraag van de patiënten wordt wél erkend. Hun signaal dat ze op zijn, dat het leven voor hen niet meer te dragen is, wordt gehoord. Die erkenning is voor hen een geruststelling. En soms genoeg om het leven nog een kans te durven geven. Dus doorverwijzing staat niet gelijk aan euthanasie. Integendeel. Ik heb al heel veel patiënten doorverwezen naar Lieve Thienpont. Slechts twee zijn gestorven.”

Michel.   BELGA

Vrienden Tine: “Haar laatste dag was een mooie dag”

Tine Nys was volkomen rustig en gerust, op de laatste dag van haar leven. Dat zei Michel, de vriend met wie ze die 27ste april 2010 doorbracht. “Het was een mooie dag. We hebben een slaatje gegeten op het terras, een glas wijn gedronken en naar Studio Brussel geluisterd. En gelachen en gezeverd, zoals wij in Sint-Niklaas zeggen. En het afscheid was als altijd: ne kus, en weg.”

Waarom ze die dag net met hem afsprak, wilde voorzitter Minnaert weten. “Ik denk omdat ze wist dat ik haar niet zou proberen ompraten. Als je iemand graag hebt, geef je die niet graag af. En je hoopt op een mirakel. Maar het was haar bewuste keuze. Ze heeft het uitgelegd, en ik geloof dat het voor haar de beste uitweg was.”

Ook vriendin Sarah hing het beeld op van een Tine die niet twijfelde aan haar euthanasieplan. “De Tine van die laatste maanden was helemaal op. Ze was een prachtige mens, en een vechter, die zoveel had gegeven om iets van haar leven te maken. Toen die vechter zei dat ze niet meer kon, kon ik dat alleen maar respecteren.” (jvr)

Het beste van Enkel voor abonnees