Corrigeer
camera closecorrect down eyefacebook Het Nieuwsblad nextprevquote share twitter video

‘Aporia’ van Sufjan Stevens & Lowell Brams: Kant noch wal *

Nog steeds schieten de tranen ons in de ogen wanneer we denken aan Carrie & Lowell, het meesterwerk van Sufjan Stevens uit 2015 over de dood van zijn moeder. De Amerikaan toonde daarop wat hij het best kan: treurige indiefolkliedjes maken die door merg en been snijden. Drie kwartier afzien, op de mooist mogelijke manier.

Waarom de man er dan voor kiest om af en toe instrumentale platen te maken vol elektronische geluiden hebben wij nooit begrepen. Aporia is de nieuwste release in dat bedenkelijke rijtje. Het is een samenwerking met zijn stiefvader Lowell Brams, en Stevens haalt zelf Enya, Boards of Canada en de soundtrack van Blade Runner aan als referenties.

Het resultaat raakt kant noch wal. Echte songs zijn er niet te ontwaren, gezongen wordt er andermaal niet. Stevens en Brams hielden jamsessies en haalden daar de “magische momenten”, zoals multi-instrumentalist Stevens ze noemt, uit. Maar van veel magie kan je de twee geen moment beschuldigen: een monotone en zelfs saaie brij is het resultaat. Alleen tijdens The red desert zaten we even geïnteresseerd mee te knikken. Tot ook dat ging vervelen.

 (Guy Stevens)

‘Aporia’,

Sufjan Stevens & Lowell Brams,

nu uit.