Zangeres Duffy schrijft ontvoering en verkrachting van zich af: “Hij zou me vermoorden”

Zangeres Duffy schrijft ontvoering en verkrachting van zich af: “Hij zou me vermoorden”

Foto: Ken Haas / Sipa Press / Isopix

Ze scoorde tussen 2007 en 2010 wereldhits met ‘Mercy’, ‘Rain on your parade’, ‘Stepping stone’ en ‘Warwick Avenue’, maar verdween daarna tien jaar in de luwte. Tot Duffy eind februari op Instagram uitlegde waarom het plots zo stil werd: ze was ontvoerd en verkracht, en had het enorm lastig met het trauma. Ze beloofde een interview te geven, maar kon dat uiteindelijk niet opbrengen. Nu schreef ze de details neer in een tekst op haar website.

In de Instagrampost waarmee Aimee Anne Duffy (35) na tien jaar de stilte doorbrak, kondigde ze aan een interview te zullen delen waarin ze meer uitleg zou geven. Maar dat gesprek zou er niet komen, liet ze even later weten: “Ik voel me al vrijer en ik heb geprobeerd om een interview te geven, maar het is veel zwaarder dan ik dacht. In de plaats zal ik er binnenkort iets over schrijven.”

De Britse artieste heeft dat nu gedaan, met een uitgebreide tekst op haar website: “Ik deelde de woorden ik die enkele weken geleden schreef omdat ik het beu was me te verstoppen. Om me nooit vrij of bevrijd van een last te voelen. Ik was verstrikt geraakt in mijn verhaal, als een donker geheim. Het maakte me alleen en deed me mij alleen voelen.” Iedereen die ze kende, met wie ze werkte, die ze ontmoette; niemand, echt niemand, wist wat er gebeurd was. Ze wilde niemand lastigvallen met wat haar overkwam.

Ze vreesde ook dat ermee naar buiten komen haar leven zou kapotmaken, dat ze bijvoorbeeld nooit een geliefde zou vinden. Ze werd gewaarschuwd dat het haar carrièrekansen zou kelderen, dat het publiek haar zou minachten, dat ze egoïstisch is omdat haar verkrachter nog vrij rondloopt. Ze overwoog zelfs om haar naam te veranderen, te verdwijnen naar een ander land, met een ander kapsel, “misschien een bloemist of zo te worden” en compleet voor altijd vergeten te worden.

Tot ze na verloop van tijd besefte dat ze zich niet kon blijven verbergen. En dat ze niet zou kunnen liegen als ze gevraagd werd waar ze was en wat er gebeurd was. “De verkrachting heeft me mijn mensenrechten afgenomen en me een leven met enkel angst gegeven. Het heeft al een derde van mijn leven gestolen.” Maar nu wil ze de last van haar schouders gooien. “Er is geen grotere kwelling dan een onverteld verhaal in je dragen en ik deel het mijne vandaag met jou.”

“Hij zou me vermoorden”

Zangeres Duffy schrijft ontvoering en verkrachting van zich af: “Hij zou me vermoorden”
Foto: ISOPIX

“Het was mijn verjaardag. Ik werd gedrogeerd in een restaurant. Daarna werd ik vier weken lang gedrogeerd en naar het buitenland gebracht. Ik kan me niet herinneren dat ik op het vliegtuig stapte. Pas toen ik achterin een rijdend voertuig zat, kwam ik bij. Ik werd in een hotelkamer gezet en de dader kwam terug en verkrachtte me. Ik herinner me de pijn en dat ik probeerde bij bewustzijn te blijven in de kamer nadat het was gebeurd.”

“Ik zat nog een dag met hem vast. Hij keek me niet aan, ik moest achter hem wandelen, ik was min of meer bewust en teruggetrokken. Ik had door hem gedumpt kunnen worden. Ik overwoog om weg te lopen naar een dorp of stad in de buurt, terwijl hij sliep, maar ik had geen geld en ik was bang dat hij de politie zou bellen omdat ik wegliep, en misschien zouden ze me opsporen als was ik een vermiste. Ik weet niet hoe ik de kracht had om die dagen te doorstaan; ik voelde de aanwezigheid van iets dat me hielp om in leven te blijven.”

“Ik vloog terug met hem, ik bleef kalm en zo normaal als iemand kan zijn in zo’n situatie. Toen ik thuis kwam, was ik versuft, als een zombie. Ik wist dat mijn leven in gevaar was, hij gaf tussen de lijnen toe dat hij me wilde vermoorden. (...) De dader drogeerde me in mijn eigen huis in die vier weken. Ik weet niet of hij me verkrachtte tijdens die periode, ik herinner alleen dat ik bijkwam in de auto in het buitenland en de ontsnapping een van de dagen daarop. Ik weet niet waarom ik niet gedrogeerd werd in het buitenland, waardoor ik denk dat ik een harddrug had gekregen en dat hij die niet mee kon nemen op reis.”

Aan twee agentes verteld

“Nadat het was gebeurd, kwam iemand die ik kende naar mijn huis en zag me op mijn balkon, starend, in een deken. Ik kan me niet herinneren dat ik terug naar huis keerde. De persoon zei dat ik er geel en als een lijk uitzag. Ze waren duidelijk bang, maar wilden zich er niet mee bemoeien. Zoiets hadden ze nog nooit gezien.”

“Daarna voelde ik me niet veilig om naar de politie te gaan. Ik voelde dat hij me zou vermoord hebben als er iets mis ging. Ik kon niet riskeren dat ik verkeerd aangepakt werd of dat het overal in het nieuws zou zijn terwijl ik in gevaar was. Ik moest echt mijn instincten volgen. Ik heb het wel verteld aan twee vrouwelijke politieagenten, tijdens verschillende bedreigingen in het laatste decennium, het staat geregistreerd.”

“Eens dreigde iemand om met mijn verhaal naar buiten te komen en ik moest een politieagente vertellen welke informatie die persoon had over mij en waarom de chantage zo beangstigend was. Het tweede incident was toen drie mannen mijn huis probeerden binnen te breken; toen vertelde ik een tweede politieagente ook over de verkrachting. De identiteit van de verkrachter zou alleen door de politie moeten worden behandeld, en dat is tussen mij en hen.”

Pyjama in het vuur

“De eerste persoon die ik er ooit over vertelde was een psycholoog, maanden erna, een leidende expert in het Verenigd Koninkrijk in complex trauma en seksueel geweld. Ik heb geen idee hoe ik zoveel geluk had om haar te vinden (...) Zonder haar zou ik er misschien niet doorgekomen zijn. Ik had een hoog risico op zelfdoding in de nasleep. Ze leerde me kennen, zag me als een persoon, leerde over me en navigeerde me. Ze deed het heel voorzichtig. Ik kon haar niet in de ogen kijken voor de eerste acht sessies of zo, oogcontact was iets waarmee ik het moeilijk had. De gedachte te herstellen was bijna onmogelijk.”

“Nadien zag ik niemand. Weken en weken en weken was ik alleen. Ik deed mijn pyjama uit, gooide hem en deed een andere aan. Mijn haar raakte zo in de knoop van het niet te kammen terwijl ik rouwde; ik knipte het allemaal af.”

Vijf keer verhuisd

“Het duurde zolang voor me om te spreken omdat, nadat ik verkracht en gevangen gehouden werd, ik vluchtte. Ik verhuisde vijf keer in de drie jaar erna omdat ik me nooit veilig voelde voor de verkrachter. Ik was zo lang op de vlucht. Ik vond ergens om te wonen, het vijfde huis, het was niet zo ingesloten als de andere huizen, waar ik stil rouwde, in rijhuizen of appartementen. Op deze plaats zou ik eenzame jaren doorbrengen om de stabiliteit te vinden om te herstellen. Ik stopte met vluchten en verhuizen. Ik had het gevoel dat hij me niet kon vinden in het vijfde huis. Ik voelde me veilig. Ik voel me nu veilig.”

“Terwijl ik me bedroefd afvroeg wat ik moest gedaan hebben om dit mee te maken, las ik ergens: ‘Uiteindelijk is het nooit tussen hen en jij, het is altijd tussen hen en God’. Dat hielp me enorm, bij afwezigheid van gerechtigheid.”

Zangeres Duffy schrijft ontvoering en verkrachting van zich af: “Hij zou me vermoorden”
Foto: Isopix / Most wanted pictures

“De beproeving destabiliseerde me zo ernstig dat het me jaren en jaren kostte, rond de 90.000 uur. Ik wist soms niet hoe ik erdoor kon komen, het was zo moeilijk en bijna onmogelijk. Maar ik ben hier geraakt, en jij zal dat ook. Hallelujah.”

“Je vraagt je misschien af: waar was mijn familie? Zij die wilden helpen, waren gewoon te ver weg. De tol van me te verstoppen, dit laatste decennium, betekende ook dat ik vervreemd was van iedereen. Wat gebeurde was niet alleen een verraad van mij, van mijn leven, een geweld dat me bijna doodde, het stal ook veel van andere mensen. Ik was gewoon niet meer dezelfde persoon voor zo lang. Verkrachting is als een levende moord, je leeft, maar bent dood. Het enige wat ik kan zeggen is: het duurde extreem lang, soms voelde het eindeloos, om de gebroken stukjes van me terug te winnen.”

Niet meer “Wat is er gebeurd met Duffy?”

“Ik deel dit omdat we in een pijnlijke wereld leven en ik niet langer beschaamd ben dat iets me zoveel pijn deed. Ik geloof dat als je vanuit je hart spreekt, het hart in anderen zal antwoorden. Hoe donker mijn verhaal ook is, ik spreek vanuit het hart, voor mijn leven, en voor het leven van anderen, die ook zo afgezien hebben.”

“Ik beloof je, ik ken een pijn, tot het diepste van mijn wezen, en ik kan het mijn leven niet meer laten vertroebelen. Ik sta hier nu, volledig mezelf. Maar ik wil je medelijden niet. Ik vertel je dit allemaal om mijn wonden in het licht te stellen, waar de duisternis me niet meer kan houden. Ik zou je niet het hele verhaal van mijn ervaringen vertellen als ik geen echte genezing kende.”

Ze bedankt sommigen die haar hielpen met hun commentaren op haar oorspronkelijke bericht, voor hun steun en vriendelijkheid. Ze kreeg ook berichten van anderen die seksueel misbruikt en verkracht zijn. “Ik wil dat je weet dat ik ze zag en las. Ik las elk woord en jouw verhaal leeft verder in mij. (...) Een jongeman zei: ‘Ik zal nooit bevrijd kunnen zijn zoals jij’. Hij kan niet in de straten van zijn thuis wandelen, bang. Dit is een oorlogswapen. Ik hoop dat zij ook een manier kunnen vinden om bevrijd te zijn op hun eigen manier, zoals ik de mijne vind.”

Wat volgt voor haar, weet Duffy naar eigen zeggen niet. Over deze ervaring wil ze alvast niet meer onaangekondigd spreken. Maar ze wil op een dag wel weer muziek maken en uitbrengen. “Hoewel ik heel erg betwijfel dat ik ooit nog dezelfde persoon zal zijn die de mensen kenden.”

“Ik zou graag ervaren dat ik ben wie ik echt ben, voor het eerst, privé. Om een vrede te voelen die ik, tot nu, maar half heb gevoeld. Ik hoop dat als ik dit online plaats, het de glimlach in mijn ogen brengt, het licht in mijn leven, dat zo lang afwezig is geweest. Ik kan dit decennium nu achter me laten. Waar het verleden thuishoort. Hopelijk geen ‘Wat is er gebeurd met Duffy?’-vragen meer, nu weet je het. En ik ben vrij.”

Corrigeer

NIEUWS