RECENSIE. ‘Martin Margiela: in his own words’: Wel de handen, niet het hoofd ***

RECENSIE. ‘Martin Margiela: in his own words’: Wel de handen, niet het hoofd ***

Voor wie gehoopt had dat hij zich eindelijk zou “outen”: nee, ook in deze documentaire toont de altijd onherkenbaar gebleven Belgische modeontwerper Martin Margiela zijn gezicht niet. Je ziet enkel zijn handen, bladerend door zijn archieven of frunnikend aan kleren, en je hoort de stem van de man die nooit interviews gaf, die het opmerkelijke verhaal vertelt van twintig jaar Maison Martin Margiela. Een verhaal dat stopt op 29 september 2008, de avond waarop de mysterieuze ontwerper de mode vaarwel zei. Fraai zijn de archiefbeelden van de vroege shows, de persoonlijke herinneringen, die blik op dat eerste plakboek of zijn Barbies. Het is een chronologisch opgebouwd, verhelderend verhaal, bewonderend van toon, waarin je af en toe een tegenstem mist, of de andere kant van de medaille. Zoals een New York Times-criticus aanstipt: ja, hij staat in de geschiedenisboeken; maar financieel moet het niet makkelijk geweest zijn, zo’n alternatieve koers. Waarom Margiela stopte? Omdat hij vond dat het internet de verrassing uit de mode verdreef. Wat hij nu doet? Schilderen en beeldhouwen en blij zijn dat hij de dwingende klok van de seizoenen niet meer hoeft te volgen. Mooi is ook dat laatste beeld, als hem gevraagd wordt of hij alles gezegd heeft wat hij te zeggen had in de mode. Margiela die zijn zwarte bril neerlegt en zegt: nee.

‘Martin Margiela: In his own words’

Ging in première op ZED ...