Ik luister Gents (8): Meskerem Mees, Used To Be Cool, SJ Hoffman, Rheinzand

Ik luister Gents (8): Meskerem Mees, Used To Be Cool, SJ Hoffman, Rheinzand

Foto: Klaas Vandromme & Steven Hendrix

Gent - Week zoveel van de lockdown met lege concertzalen en cafépadia. Maar De Gentse muzieksector laat zich niet kisten. In deze aflevering van Ik Luister Gents, waarin we Gentse muzikanten een podium geven, aandacht voor de tweede plaat van Steven Borgerhoff (als SJ Hoffman), voor de eerste single van Used To Be Cool en de debuutplaat van Rheinzand. We gaan ook op zoek naar de muzikante achter de clip Joe die sinds een paar dagen op het net circuleert: Meskerem Mees.

Meskerem Mees: "Ik ben niet de persoon die gaat zweven omdat Ronny Mosuse mij de Vlaamse Nina Simone noemde."

Sinds een paar dagen circuleert het nummer Joe van de jonge Gentse zangeres Meskerem Mees (20) op het net. In de begeleidende clip, gemaakt door videomaakster Merel Matthijs uit Sint-Amandsberg, flaneert Meskerem Mees in de Gentse kunstenzone van het Sint-Pietersplein naar het amfitheater in het Citadelpark. Maar wie is die Meskerem Mees dan wel?
Meskerem betekent ‘nieuw begin’ en in Ethiopië, waar Meskerem haar roots heeft, slaat dat op 1 september, de dag waarop in Ethiopië het nieuwe jaar begint. “Maar ik ben geadopteerd en ben hier in Vlaanderen, in Merendree, opgegroeid en leef en studeer nu in Gent” aldus de jonge muzikante die in 2013 al meedeed aan Junior Eurosong en daar toen Ronny Mosuse en Brahim als coach kreeg. “Ronny had me toen gezegd dat ik hem op de hoogte moest houden als ik ooit nog iets muzikaal zou doen, en vorig jaar mailde ik hem dat hij eens op de muzieksite Vi.be moest luisteren naar mijn werk. Hij nodigde me toen meteen uit om zijn voorprogramma te doen op een intiem concertje. Dat was wel heel fijn. En hij kondigde me daar aan als de Vlaamse Nina Simone, maar daar ben ik niet van gaan zweven hoor. Zo’n type ben ik zeker niet. Integendeel: ik heb het eigenlijk lastig als ik complimenten krijg, want dat legt een druk op de schouders, al is het natuurlijk heel leuk en lief om zoiets te horen.”

Winnaar Sound Track, halve finale Humo's Rock Rally

Meskerem Mees is ook één van de drie Oost-Vlaamse winnaars van de eerste editie van Sound Track, een muziekwedstrijd die de vorige provinciale rockconcours vervangt en nu georganiseerd wordt door Poppunt en nog een aantal andere partners. Ondertussen schreef ze zich ook in voor Humo’s Rock Rally, waar ze doorstootte naar de halve finale, die, als het covid-19 virus er niet geweest was, op 13 maart zou plaatsvinden in de Vooruit. Concertorganisator Democrazy kondigde ondertussen aan dat die halve finale, waarin ook de Gentse groep Uma Chine aantreedt,  verschoven is naar 26 september in de Handelsbeurs.
 

Meskerem Mees ging al vrij jong naar de muziekschool, volgde daar klassieke gitaar en werd er door één van haar leraren aangemoedigd om meer te doen met haar talent: “Ik heb de laatste drie jaar van mijn humaniora dan kunstonderwijs gedaan aan het MUDA in Evergem. Na afloop van die studies wist ik het even niet meer zo goed: ik was vooral de technische kant een beetje beu geworden. Beu is misschien overdreven, maar het deed me toch besluiten om niet meteen naar het conservatorium te trekken maar een jaartje naar Denemarken te gaan. Daar koos ik wel bewust voor een school waar veel ruimte was voor creativiteit en muziek. Ik schreef er liedjes, mocht die ook op een podium brengen. Vooral dat laatste was voor mij nuttig: ik leerde mijn zenuwen onder controle te krijgen, ik kreeg er meer zelfvertrouwen toen bleek dat mijn medestudenten mijn nummers best wel goed vonden.”

Toen Meskerem Mees terugkeerde naar Gent om er aan de UGent kunstwetenschappen te studeren bleef ze muziek maken: “Ik heb de liefde voor muziek van mijn ouders meegekregen. Ik was nog vrij jong toen ik de box met alle platen van The Beatles in platencollectie van mijn vader ontdekte. Daar heb ik toen denk ik een maand lang naar geluisterd. Toen ik terugkwam uit Denemarken ben ik met de liedjes die ik daar al gemaakt had naar de Kinky Star getrokken, waar ze met het project Jong Geduld jonge artiesten meehelpen. Zo raakte mijn muziek op het muziekforum Vi.Be en kwamen er ook optredens. Kleine, maar mijn manager Tony Vandenbogaerde kon er ook voor zorgen dat in de oranjeriezaal van de Botanique in Brussel een voorprogramma kon spelen. Die optredens doe ik samen met celliste Febe Lazou (20). 

Op een bepaald moment werd ik gecontacteerd door producer Koen Gisen (de partner van An Pierlé). Hij had mijn demo’s op vi.be gehoord en nodigde me uit. Het klikte meteen goed. Ondertussen zijn er al 16 nummers klaar. Ik ben iemand die makkelijk en snel nummers schrijft, maar evenzeer vind ik de voorgaande nummers dan niet goed genoeg meer, en laat ik die voor wat ze zijn. Maar er liggen dus wel 16 nummers klaar. Joe is alvast de eerste single uit de plaat waarvoor we door die coronatoestanden nog geen releasedatum hebben. Joe is een verhaal over een personage dat uitbundig en impulsief is, die iemand leert kennen,  dan  weer verdwijnt, waardoor de vraag blijft hoe het met die Joe zou zijn. Of dit nu over mezelf gaat of niet, vind ik niet belangrijk: je moet de luisteraar de kans geven zelf een invulling aan je nummers te geven, vind ik, anders gaat de magie verloren”, aldus Meskerem Mees, die haar muziek zelf bestempelt als minimalistische folk-pop. Haar studies kunstwetenschappen heeft ze ondertussen afgebroken en ingeruild voor een opleiding leerkracht muziek aan de Artevelde hogeschool.

“De clip van Merel Matthijs is een paar weken geleden opgenomen in de omgeving van Sint-Pietersplein en het Citadelpark. Er was geen budget, er waren ook de coronaregels, dus kozen Merel en ik er voor om twee uur te gaan rondlopen en te tonen hoe mooi die Gentse locatie wel is.”

 

 

 

 

Meskerem Mees op vi.be en op Facebook

Used To Be Cool: Walking

Used To Be Cool, de naam verwijst naar het verleden, en dat is zeker het geval voor Jonathan Troch, de jongeman achter de Gentse opnamestudio Johnny Green Giant Studio. Die steekt het in interviews niet onder stoelen of banken dat hij voor de inrichting van zijn muziekstudio, waar recent Compact Disk Dummies hun nieuwe plaat Neon fever dreams opnamen, wereldwijd op zoek gaat naar vintage microfoons en versterkers. Twintiger Troch runt niet enkel Johnny Green Giant Studio, maar is zelf ook al jarenlang met muziek bezig: meer specifiek reggae en hip-hop. Troch is ook al goed zes jaar bevriend met Benoît Kidey, die zich dan weer veel beter thuisvoelt in de wereld van de elektronische muziek. Samen vormden ze nu Used To Be Cool, en werken ze aan een plaat waarin ze hun twee muziekwerelden met elkaar verzoenen. Na een aantal jamsessies in de studio van Troch vonden ze dat er meer in zat, en zo ontstond hun eerste single Walking. Trouw aan hun liefde voor vintage-instrumenten en om hun groepsnaam eer aan te doen kon het niet anders dat ze voor Walking een aantal vintage instrumenten gebruikten zoals de Roland Juno 60, Roland Jupiter 8 en de Dave Smith prophet 08. Het resultaat is niet echt vernieuwend, maar dat moet een mens niet verwachten bij een groepsnaam Used To Be Cool: Walking is wel warm en toegankelijk. Binnenkort volgt een tweede single en daarna een album, maar ondertussen zijn de twee al tevreden dat ze muziek kunnen maken met hun dichtste vrienden en dan ze op de radio al airpley kregen, ondermeer in de playlist Iklusterbelgisch van Studio Brussel. Nu ook op Ik Luister Gents dus.

 

Used To Be Cool op Facebook

SJ Hoffman: Waves holding time

Steven Borgerhoff, want dat is de man achter de artiestennaam SJ Hoffman zei in een interview dat eind februari in De Gentenaar verscheen dat hij na zijn debuut The Long Now (op 43-jarige leeftijd!) tien mooie platen wou maken, en dat hij al aan de volgende twee bezig was. Welnu, Steven Borgerhoff lijkt geen praatjesmaker die kwistig is met beloftes, want amper iets meer dan een jaar later is hij klaar met Waves holding time. SJ Hoffman zegt van zichzelf ook dat hij niet zo’n breed bereik heeft met zijn stem, maar zijn stem is wel heel warm en aangenaam, en past bij een singersongwriter die graag weemoedige songs schrijft natuurlijk. Als je dan als auteur en zanger voor een aantal nummers kan beroep doen op de stemmen van Pieter Van Dessel (Marble Sounds) , Leonie Geysel (Arsenalt) om er maar enkele te noemen, mag je zeker niet aan de klaagmuur gaan staan. SJ Hoffman mag ook niet klagen over de eerste recensies: zowel Humo als De Standaard en Het Nieuwsblad bedeelden hem met vier sterren en Waves holding time staat ook op ons lijstje om in de platenwinkel af te halen. Het interview met Steven Borgerhoff naar aanleiding van zijn debuutplaat kan u hier lezen.

 

 

SJ Hoffman op Facebook

Rheinzand - Rheinzand

Rheinzand, dat is de groep rond Reinhard Vanbergen, die u kan kennen van Das Pop en van zijn overall-outfit en stevige baard. Vanbergen begeleidt dezer dagen ook Novastar op viool en hij was ook de man achter de vrouwenpopgroep The Happy rond ondermeer Isolde Lasoen en Charlotte Caluwaerts die in 2012 en 2013 actief was.
Samen met Charlotte Caluwaerts en Mo Disko, bekend van het Gentse disco duo The Glimmers, heeft Vanbergen al een aantal jaren het project Rheinzand: met die band brengt hij een mix van disco-rock, funk en electronica. Toen de labelbaas van het Deense label Music For Dreams in een discotheek in Ibiza  het nummer Blind hoorde, zag hij meteen het potentieel van de groep in. Sinds een paar maand is de debuutplaat van Rheinzand uit. Het trio, dat voor live-optredens versterkt wordt door Stéphane Misseghers van dEUS op drum en bassist Bruno Coussée van MannGold, duikt in de wereld van vintage disco en electronisshe dance en geeft die een een eigentijdse sound mee die uitnodigt om de dansvloer te bestormen. Al is het daar even wachten voor tot na de coronacrisis. Zangeres Charlotte Caluwaerts gaat op de debuutplaat ook aan de slag met Slippery people van David Byrne en ze doet dat op heel bijzondere manier.

Rheinzand op Facebook

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio