Samen afgestudeerd, en nu gaan directeurs Chris (61) en Freddy (62) samen met pensioen: “Onderwijzer is mooiste beroep ter wereld”

Samen afgestudeerd, en nu gaan directeurs Chris (61) en Freddy (62) samen met pensioen: “Onderwijzer is mooiste beroep ter wereld”

Volgende week zwaaien ze samen af, meester Freddy en meester Chris Foto: pel

Lochristi -

Razenddruk hebben ze het nog de laatste dagen, maar volgende week trekken ze de deur van hun directiekantoor in de Gemeentelijke Basisschool achter zich dicht: Chris Van Calenberghe (61) in Lochristi en Freddy De Wilde (62 ) in Beervelde. Twee boegbeelden én sterkhouders van één van de grootste lagere scholen van Vlaanderen. Wij schoven met hen nog één keer in de schoolbank. Voor een coronaproof les over leven en werk.

Een loopbaan in het onderwijs. Hoe snel was die keuze voor jullie gemaakt? Veertig jaar geleden was een onderwijzer nog iemand met autoriteit in het dorp.

Chris: ‘Ik kom uit een onderwijzersgezin. Dat zal wel een invloed gehad hebben. In mijn jeugd was ik monitor bij de Christelijke Mutualiteiten. Op kamp ervaarde ik dat omgaan met kinderen wel iets kon betekenen. Zo was mijn keuze vlug gemaakt. Het moest hoe dan ook iets zijn met maatschappelijke relevantie. Autoriteit zei me weinig. Het is goed dat wij nu niet meer de geletterde van het dorp zijn. We worden geconfronteerd met zowel hoogopgeleide ouders als met ouders die nauwelijks de taal beheersen.”

Freddy: “In het lager middelbaar hadden we voor het eerst zelf vakleerkrachten, en er waren er toch wel een paar bij die op mij een blijvende indruk gemaakt hadden en die mij de stap hebben doen zetten naar de onderwijswereld. De keuze voor het lager onderwijs kwam er vooral door het feit dat de normaalschool van Oostakker het dichtst bij de deur lag. Je had in de jaren ‘70 ook niet gek veel studierichtingen. De status van een onderwijzer die het beter wist, interesseerde mij niet. Maar ik wist wel meteen dat je een flinke dosis sociaal gevoel nodig had.”

Hoe zag jullie schoolcarrière er uit en hoe snel vonden jullie je draai in het wereldje?

Freddy: “Ik ben op 3 september 1979 gestart met een tweede leerjaar in een slaapkamer van het schoolhuis met 14 leerlingen. Er waren nog klasjes in aanbouw en het was een tijdelijke oplossing. Enkele maanden later kreeg ik er een parallelklas van 10 leerlingen bij. Gelukkig kon ik meteen terugvallen op schitterende collega’s. De jongskes keken ook op naar de ouderen. Nadien ben ik 40 jaar blijven zitten... in het eerste leerjaar.”

Chris: “Ik pendelde meer dan Freddy. Ik zat in alle leerjaren, behalve in het vijfde. Een verrijkende ervaring dus. Maar ik stond het langst in het derde. Best leuk. Het is een leeftijdsgroep die de basisvaardigheden al onder de knie heeft, en die terzelver tijd nog veelal met verwondering naar de wereld rondom zich kijkt. Een dankbare groep kinderen.”

Het eerste leerjaar is sowieso iets bijzonder?

Chris: “Het is fantastisch om te zien hoe snel die gastjes evolueren in de loop van het schooljaar. Directere  resultaten zijn moeilijk te bereiken in het onderwijs, je legt echt een basis. Het is alfabetiseren, letterlijk dan. Maar Freddy weet daar nog veel meer van.”

Samen afgestudeerd, en nu gaan directeurs Chris (61) en Freddy (62) samen met pensioen: “Onderwijzer is mooiste beroep ter wereld”
Chris: “Eerste leerjaar is alfabetiseren” Foto: pel

Freddy: “Ik ben inderdaad 40 jaar blijven zitten in het eerste (lacht). Geen eigen keuze, we kregen deze opdracht en moesten als jonge leerkracht het vertrouwen dat je kreeg zien waar te maken. Ik bedank daarvoor vooral meester Rony De Smet met wie ik 25 jaar lief en leed gedeeld heb in “ons” eerste leerjaar. Hij leerde mij het klappen van de zweep kennen en bij hem kon ik altijd terecht. We kregen af en toe wel versterking van een derde collega, maar wij vulden en voelden mekaar wonderwel goed aan. Je ziet de kinderen arriveren als kleuter en je ziet ze op korte tijd spectaculaire stappen zetten binnen het leerproces."

"En de dankbaarheid die je in de plaats krijgt, die is met geen pen te beschrijven. Ik wil zeker geen afbreuk doen aan de andere leerjaren, maar ik voelde mij echt thuis in het eerste leerjaar. En als je dan af en toe ook nog eens het geluk had om kinderen van oud-leerlingen onder je hoede te krijgen, werden er dikwijls heerlijke herinneringen opgehaald.”

De onvermijdelijke vraag: hoe razendsnel is het allemaal geëvolueerd in jullie actieve carrière ? Van de mondige leerling over de opvoedkundige principes tot de revolutie van de technologie?

Chris: “Een terechte vraag die niet eenduidig te beantwoorden is. Kinderen blijven wie ze zijn, en ik ga niet graag mee in het verhaal van ‘vroeger was het beter’. Kinderen leven nu eenmaal in de tijd zoals die is. En ja, ze krijgen meer prikkels en ja, er worden wel eens te veel eieren onder gelegd. Maar het is vooral de technologische revolutie die bepalend is geweest in onze carrière. Voor oudere leerkrachten ging het vaak te snel. In mijn beginjaren werden kinderen begeleid door een klastitularis. Nu zijn er zorgleerkrachten, zorgcoördinatoren, it-coördinatoren, ondersteuners, allerhande therapeuten. De school wordt daardoor een complex gegeven. Geloof mij dat het niet altijd makkelijk is om het hele proces te stroomlijnen.”

Freddy: “Ik heb hetzelfde gevoel. Bij onze start kreeg je de verantwoordelijkheid over een klas en bij inspectie moest je die ook bewijzen. Dat was het. Nu zijn er zoveel actoren en moet je de klas en de kinderen met alles en iedereen delen. De wereld is ook ons dorp geworden en kennis komt in een oogwenk bij je binnen. Jonge leerkrachten moeten nu al geluk hebben om voor een eigen klas te staan. Vaak komen ze terecht in een versnipperde opdracht die de aantrekkelijkheid van het onderwijs zeker niet ten goede komt. Neem daarbij de kritische instelling van ouders en kinderen – als ze terecht is, heb ik daar geen probleem mee – en je merkt meteen dat er héél héél veel veranderd is. Ach, een evolutie in een carrière in het onderwijs vergelijken is moeilijk. Het is appelen met citroenen vergelijken. Maar de geleidelijke evolutie is de laatste jaren natuurlijk wel voortdurend in snelheid toegenomen.”

Waarom zetten jullie de stap naar het directeurschap en hoe was het aan de overkant?

Freddy: “Dit moet ik toch eventjes rechtzetten. Eigenlijk was mijn taak in Beervelde verantwoordelijke en geen directeur. Ik heb destijds die niet-officiële functie aanvaard omdat er nood was aan een aanspreekpunt voor de ouders en collega’s van Beervelde. Ik was de brug tussen beide scholen. Ik kon dat ook perfect combineren met lesgeven in het eerste leerjaar. In de beginjaren was het voltijds lesgeven én verantwoordelijke erbij, maar de doorlichting zorgde ervoor dat er een aantal uren werden vrijgemaakt om de taak van vestigingsverantwoordelijke uit te oefenen. Een schooljaartje later werd het dan een halftijdse job."

"Ik ben heel dankbaar dat ik dit 10 schooljaren heb mogen doen met heel veel toffe kinderen, ouders en collega’s. Lesgeven en verantwoordelijkheid hebben heeft ook het voordeel dat je dicht bij alles staat en als het moet direct kan reageren of anticiperen. Ik ervaar echter hoe langer hoe meer dat delegeren een gave of een opgave wordt om het directeurschap dragelijk te maken en te houden.”

Chris: “Eerlijk, het is een moeilijke vraag waarom ik die stap zette.Verantwoordelijkheidszin? Engagement? Ik ben zes jaar directeur geweest. Door aan de andere kant te gaan staan ben ik nog meer dan ooit gaan beseffen dat de opdracht van onze leerkrachten echt niet simpel is. Voor veel van onze kinderen is de leerkracht soms de enige persoon waar ze houvast vinden. Ik heb zo nog meer waardering voor het lesgeven gekregen. De maatschappij moet de leerkrachten koesteren.”

Wat staat er na 30 juni in jullie vakantie-agenda?

Freddy: “Eerst en vooral vind ik belangrijk dat er een goede overdracht gebeurt om met een goed gevoel de school achter te laten. Bij manier van spreken, natuurlijk, want ik zou er ook nog heel graag willen terugkeren tijdens heel wat informele momenten. Ik heb in al die jaren heel veel sociale contacten opgebouwd en ben actief bij verschillende activiteiten en verenigingen. Onder het motto ‘niets moet, alles mag’ zal ik zeker mijn draai vinden om me op een hopelijk nuttige manier bezig te houden. Er zal meer tijd vrijkomen voor gezin, kinderen en kleinkinderen en daar gaan we samen met volle teugen van genieten.”

Chris: “In eerste instantie ga ik meer aandacht geven aan mijn kinderen én mijn drie kleinkinderen. Ze zij nog heel jong, maar je merkt hoe snel ze evolueren. Ik geniet er enorm van. En uiteraard staan er veel klusjes te wachten in het huis en in de tuin. Ook maatschappelijk wil ik me best nog wat engageren in het Lootse leven. We zien wel…”

Samen afgestudeerd, en nu gaan directeurs Chris (61) en Freddy (62) samen met pensioen: “Onderwijzer is mooiste beroep ter wereld”
Freddy: ook veertig jaar op de planken in GBS Foto: pel

De school is meer dan les geven. Er zijn ook veel randactiviteiten zoals het schooltoneel. Freddy is daar sinds mensenheugenis de rots in de branding die het hele gezelschap op sleeptouw neemt.

Freddy: “ Toeval of niet, maar in 2021 staan we wellicht met de veertigste editie op de planken, als corona daar geen stokje voor steekt. Het idee is er ooit gekomen tussen pot en pint. Enkele collega’s hadden al toneelervaring en vonden het een mogelijkheid om de school in de kijker te zetten. Ook hier is al een hele evolutie aan voorafgegaan: nu vragen we rond wie het ziet zitten om toneel te spelen, in de beginjaren maakte het niet uit of je goesting had of niet. Iedereen was erbij, en desnoods schreven we er wel een rolletje bij voor iemand. Ik hoop dat ik er in de toekomst nog mijn steentje kan toe bijdragen. Respect trouwens voor iedereen die dat initiatief elk jaar weer helpt te slagen. Het proces dat aan die drie dagen amusement voorafgaat is echt niet min.”

Jij bent ondertussen van de scène verdwenen, Chris?

Chris: “Het actief meespelen zit er voor mij de laatste jaren niet meer in, omdat ik het net iets te druk had en heb met het directieambt. Want de voorbereidingen beginnen natuurlijk al eens het schooljaar goed is opgestart. Maar ik bewaar heel mooie herinneringen aan de opvoeringen. Veertig jaar, Freddy zegt het juist, is een traditie die we zeker in ere moeten houden.”

Veertig jaar op school, daar moeten anekdotes, fratsen, stunten of stoten bij horen?

Chris: “Over onze studentenfratsen aan de normaalschool ga ik het niet hebben, want die zijn niet voor publicatie vatbaar. Ik vind het wel memorabel nu we hier samenzitten hoe ons levensverhaal gelijklopend is. We zijn beide oud-leerlingen van de toenmalige gemeentelijke jongensschool. Op latere leeftijd studeerden we samen aan de toenmalige normaalschool in Oostakker. We liepen stage op de GBS. In 1979 studeerden we samen af als onderwijzer. Freddy kon onmiddellijk aan de slag op de gemeenteschool. Ikzelf heb eerst nog het vaderland gediend. Dat was trouwens ook een leerrijke periode omdat je er in contact kwam met alle lagen van de bevolking. Maar de gemeentelijke basisschool is meer dan een tweede thuis geweest in ons leven.”

Freddy: “Los van hetzelfde feit dat ik ooit maar één gemeenteschool gekend heb, heb ik wel een paar leuke anekdotes. Zo liep ik stage in ‘onze’ school en ik weet niet of het aan mij lag of of de leerkracht een zware avond had gehad, maar hij was op een bepaald moment in slaap gevallen. De leerlingen zijn nog nooit zo stil geweest om de klas te verlaten... en de leerkracht is rustig blijven slapen. En na de speeltijd deed hij of er niets was gebeurd."

"Ik herinner mij ook nog een eerste schooldag: we waren de leerlingen op een rij aan het plaatsen en bij telling bleken we er één te veel te hebben in onze klas. Na herhaaldelijk tellen en navragen bleek dat er twee leerlingen in de klas zaten... met dezelfde naam, terwijl er maar één op de lijst stond. We moesten dan wel wat inventiviteit aan de dag leggen om ze uit mekaar te houden. Administratief hebben we ons dan maar gebaseerd op hun thuisadres.”

Met ‘meester Freddy’ en ‘meester Chris’ verdwijnen volgende week twee anciens, twee steunpilaren en sterkhouders uit één van de grootste Vlaamse lagere scholen. Met welke goede ‘vaderlijke’ raad voor collega’s en opvolgers willen jullie afsluiten?

Chris: “Een school is een huis met honderden kamers. De onderwijsreglementering wordt met de dag complexer en ondergaat een snelle evolutie. Dit vraagt om een enorme organisatie (materieel, financieel, juridisch, …) waarbij delegeren het codewoord is. Maar tussen alles heen moet je blijven beseffen dat je met mensen werkt. De kinderen, de ouders, de leerkrachten, het administratief personeel, de onderhoudsploeg: iedereen wil ernstig genomen worden. Daarom mag je niet polariseren, maar moet je proberen te verbinden. Je kan niet alles oplosssen, maar je moet vaak samen op zoek naar een uitweg. Een hele uitdaging! Maar ik geloof heel sterk in de nieuwe ploeg en wens hen heel veel succes.”

Freddy: “Een onderwijzer heeft gekozen voor het mooiste beroep van de wereld. Koester elk moment dat je met de kinderen op weg kan en mag gaan. Probeer voor iedereen goed te doen, maar weet dat dat niet zo eenvoudig is. Wees streng, maar steeds rechtvaardig. Spreken is zilver, zwijgen is goud in veel gevallen. Verder wens ik iedereen te bedanken, groot en klein, voor de schitterende jaren die ik in de gemeenteschool van Lochristi en Beervelde mocht en kon meemaken."

”Het ga jullie oprecht goed, directeur en meester Chris, en directeur.. ehh ‘afdelingsverantwoordelijke’ meester Freddy. Geniet van alles wat op jullie nieuwe pad komt!

Samen afgestudeerd, en nu gaan directeurs Chris (61) en Freddy (62) samen met pensioen: “Onderwijzer is mooiste beroep ter wereld”
Bedankt, Chris en Freddy! Foto: pel

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio