RECENSIE. ‘A hero’s death’ van Fontaines D.C.: Zon door de gordijnen ****

RECENSIE. ‘A hero’s death’ van Fontaines D.C.: Zon door de gordijnen ****

Het verschroeiende debuutalbum Dogrel zette de Ieren van Fontaines D.C. in 2019 meteen aan de kop van de huidige (post)-punkgolf. Met opvolger A hero’s death vallen ze allerminst in herhaling. Als om het massale succes dat hen te snel overviel deze keer af te houden, neemt het vijftal de vlucht vooruit in de muziekgeschiedenis, om punk helemaal in te ruilen voor postpunk. Dat levert een album op dat veel schakeringen van zwart verkent, tussen Joy Division, The Sound en onze eigen Whispering Sons. De songs van voorman Grian Chatten zijn zelfanalyses over eerlijkheid, boetedoening, relaties en liefde, die drijven op door de ruggengraat trekkende, bonkende bassen, al blijven de melodieën ijzersterk. De Dubliners smokkelen ook onvermoede invloeden en zelfs wat zon binnen. Zo geeft Chatten gul toe dat You said een scheut Beach Boys bevat, klinkt Sunny, tja, zonnig, bulkt Oh such a spring van de weemoed en kan het geen toeval zijn dat ze met Love is the main thing de Joy Division-klassieker Love will tear us apart tegenspreken. Dit album biedt dus veel meer dan donkere new wave, en in zijn teksten toont Chatten zich een al even grote positivo als Idles-collega Joe Talbot. Hoe strak de gordijnen soms ook dichtgetrokken lijken op A hero’s death, altijd schijnt er licht door.

‘A hero’s death’

Fontaines D.C.

Nu uit

html

Corrigeer

NIEUWS

Het beste van Enkel voor abonnees