RECENSIE. ‘Antoinette dans les Cévennes’ van Caroline Vignal: Ezels, minnaars en stenen *

RECENSIE. ‘Antoinette dans les Cévennes’ van Caroline Vignal: Ezels, minnaars en stenen *

Antoinette dans les Cévennes is een zoutloze roadmovie en romantische komedie over een vrouw en een ezel.

Er zijn mensen die gaan wandelen om zichzelf terug te vinden, maar Antoinette hoopt op de GR70 haar minnaar Vladimir tegen het lijf te lopen. Ze dacht de eerste week van de schoolvakantie met hem door te brengen, maar hij wil met zijn vrouw en dochter de Stevensonroute stappen. Zo stuurt hij haar onbewust letterlijk wandelen: de onverschrokken Antoinette trekt ­geheel volgens het cliché – denk: hoge sleehakken en een roze rolkoffer – naar de Franse Cevennen met maar één doel: Vladimir zien. Daarin is ze al even koppig als de ezel die bij haar pakketwandelreis komt.

Die ezel – Patrick– heeft het niet voor Vladimir, blijkt uit zijn gebalk. Maar Antoinette blijft zich aan dezelfde steen stoten. Na Vladimir dringt de ene na de andere romance zich aan haar op. Hoewel zij zich dat laat welgevallen, is Antoinette dans les Cévennes in de eerste plaats een romantische ­komedie tussen de vrouw en de ezel: de Engelse titel luidt My donkey, my lover and I.

Wie hoopt dat regisseur Caroline Vignal nog wat soul searching over het zout­loze verhaal zou strooien, is eraan voor de moeite. In haar onbezonnenheid en onbeholpenheid wekt Antoinette soms sympathie op, maar ze blijft een pathetische karikatuur van the other woman. Gelukkig is Patrick er nog.

‘Antoinette dans les Cévennes’

Van: Caroline Vignal

Met: Laure Calamy, Benjamin Lavernhe, Olivia Côte. 95 minuten.

Corrigeer

MEER NIEUWS