RECENSIE. ‘The path against all others’ van Powerstroke: “Met een zetje van Slongs en Stef Bos” ****

RECENSIE. ‘The path against all others’ van Powerstroke: “Met een zetje van Slongs en Stef Bos” ****

Foto: Powerstroke

Het Meetjeslandse Powerstroke is een vreemd beestje. Een metalband, uiteraard, maar wel een waarbij catchy, poppy refreintjes in een houdgreep worden geklemd door artistieke bruutheid. The path against all others is dan ook veel ineen: het flirt met subgenres als hardcore, thrash, death en nu metal. In het heerlijke Tearcollector steekt zelfs een vleugje Clawfinger. Dat klinkt als een lappendeken, maar gelukkig eentje dat de samenhang nooit uit het oog verliest.

Dat leidt tot een klassieke uitspraak in recensies, maar wél een terechte: The path against all others is een groeiplaat die meerdere luisterbeurten nodig heeft. Maar zie dat niet als huiswerk, eerder als een ontdekkingstocht waarbij elke rit opnieuw de moeite loont. En finaal hou je een straf, gevarieerd en strak gespeeld album over waarbij op geen enkel moment verveling dreigt. Powerstroke is geen onbekende meer op de Europese podia, maar verdient het om een trapje of twee te stijgen op de affiches.

Een eervolle vermelding ook voor afsluiter Until the fat lady sings. Dat is een oudere song die de band stripte en akoestisch opnieuw opbouwde, mét hulp van Slongs en Stef Bos. Aan alle radiozenders die het nummer niet draaien: het is jullie verlies.

Powerstroke, ‘The path against all others’, Graviton, nu uit

Corrigeer

MEER NIEUWS