liesbeth

Liesbeth Van Impe

Hoofdredacteur

peter

Peter Mijlemans

Nieuwsmanager

peter

Matthias Vanderaspoilden

Redacteur politiek

Pieter

Pieter Lesaffer

Redacteur politiek

arnout

Arnout Gyssels

Redacteur politiek

Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn

Vanluchene

Bo Vanluchene

Rompaey

Jan Van Rompaey

Debrouwere

Lotte Debrouwere

Kristof Hoefkens

Kristof Hoefkens

Fleur Van Groningen

COLUMN

Fleur Van Groningen

“Zelfs God leek op een terras te zitten”

Lotte Debrouwere

“Zelfs God leek op een terras te zitten”

Het was stil te velde. Op den buiten. Langs wandelwegen kwam men bijna niemand tegen. Ha nee, want de Vlaming zat op het terras te smikkelen en te smakkelen. Te hijsen en te proosten. In het kader van de algemene versoepeling kon de broeksriem ook wat soepeler. Hier nog een kazeke en daar nog een salami. Hier nog een Westmalle en daar nog een Duvel. Maar ondertussen wisten de inwoners te velde en op den buiten niet meer waar ze het hadden. Geen levende ziel die nog langs hun huis passeerde. Geen stem die ze hoorden opperen van “hier zou ik nog wel willen wonen” en “wat een schone doeninge is dat daar”. Zelfs de honden achter de grote poorten van afgelegen fermettes en villa’s te lande werden zenuwachtig van zoveel stilte. Geen wandelaar of fietser naar wie ze konden blaffen of grommen. Geen reden om aan hun ketting te snokken of te komen snuffelen van ‘wie zijt gij’. Ook de geiten en de schapen stonden wezenloos voor zich uit te staren. Waar zaten al die kinderhanden die hen maandenlang hadden volgestouwd met gras en nog eens gras? Zelfs de alpaca’s vroegen zich af waarom ze ooit in godsnaam naar hier waren geïmporteerd. Ondertussen keek Maria vol ongeloof toe, daar in haar grot of kapel, op het kruispunt tussen het patattenveld en het maïsveld. Niemand stopte nog aan haar Godshuisje. Geen deftig mens die een kaars kwam aansteken, geen gortig mens die een kaars kwam stelen. Alleen het lawaai van de wind die als vanouds tegen haar raam beukte. “Mens, waarom hebt gij mij verlaten”, prevelde ze. Ze kreeg geen antwoord. Zelfs God leek op een terras te zitten. Het was stil te velde. Op den buiten. Langs wandelwegen kwam men bijna niemand tegen. Enkel de boer. De boer, die ploegde gewoon voort.

De keuze van de redactie Enkel voor abonnees