Collega’s en buurtbewoners herdenken slachtoffers ingestort schoolgebouw in Antwerpen: “Het ergste wat we ooit meemaakten”

Collega’s en buurtbewoners herdenken slachtoffers ingestort schoolgebouw in Antwerpen: “Het ergste wat we ooit meemaakten”

Ali en Said herdenken de overledenen. Foto: Jan Van der Perre

Antwerpen -

Maandagavond vond op het Nieuw Zuid een herdenking plaats voor de vijf bouwvakkers die vrijdag het leven lieten toen de nieuwbouw voor een basisschool instortte. Aan de werf in de Jos Smolderenstraat betuigden buurtbewoners en collega’s van de slachtoffers hun medeleven en ze legden bloemen neer.

Dokter Solange Lintermans was eerder toevallig aanwezig. “Ik moest vandaag overwerken en wist niet dat er een herdenking was.” Ze werkt in de Carpe Clinic aan de overkant van de straat en zag het vrijdagmiddag allemaal gebeuren. “Plots stortte een deel van het gebouw in. We zijn meteen ter plekke gegaan. Ik ben een dermatoloog en ook mijn collega’s werken rond esthetiek en dus konden we alleen eerste hulp verlenen, wonden ontsmetten en een triage doen. Als Franstalige kon ik ook een beetje met de Roemeense bouwvakkers praten. Het was belangrijk dat ze bij bewustzijn bleven.”

Ondertussen wachtte men op de hulpdiensten. “Die waren niet zoals de overheid beweert meteen ter plaatse. Het was vrijdagmiddag en het verkeer zat vast. We hebben herhaaldelijk naar de 100 gebeld om te vragen waar de ambulance bleef. Toen die eindelijk arriveerde, bleek dat er geen dokter bij was. Een van mijn collega’s is toen naar het ziekenhuis gereden om er een te gaan halen.”

Ze had het tijdens de herdenking erg moeilijk: “Als dokter ben je wel wat gewend, maar dit was verschrikkelijk. Ik ben er nog steeds kapot van.”

Lawine

Bouwvakkers Said en Ali waren vrijdagmiddag op het gelijkvloers aan het werk. “Het was ongeveer 14.15u, tijd om stilaan op te ruimen en naar huis te gaan. Toen hoorden we boven ons een enorme knal.” Aanvankelijk maakten ze zich geen zorgen: “Twee dagen eerder was er een palet met stenen gevallen en dat maakte hetzelfde lawaai.” Maar toen kwam er nog een knal, gevolgd door een derde. “Het leek wel een lawine. Toen beseften we dat er iets serieus mis was en zijn we naar buiten gerend. Toen we omkeken, zagen we dat een deel van het gebouw weg was. Mensen waren aan het roepen en er was overal bloed. We dachten even dat we in een droom zaten, maar dit was echt.”

De twee bouwvakkers schoten hun collega’s meteen ter hulp, maar konden weinig doen: “Ze probeerden onder de ingestorte stellingen en het puin uit te komen, maar we konden hen vaak niet bereiken omdat alles zo instabiel was. Ook de brandweer had het lastig.”

Said en en Ali zijn nog steeds aangeslagen: “Dit is onwezenlijk, het ergste dat we ooit hebben meegemaakt. Het was letterlijk en figuurlijk een zware klap. Nu kunnen we alleen nog de doden herdenken en de gewonden een spoedig herstel wensen. En vooral hopen dat dit nooit meer zal gebeuren.”

Corrigeer

MEER NIEUWS