LEES OOK. Nederlander Ryan Kamp klopt Belgen Niels Vandeputte en Thibau Nys op EK veldrijden voor beloften

Vier Belgen in de top-vijf, zes zelfs in de top-acht. Maar de Europese titel ging wel naar een Nederlander: Ryan Kamp. Niels Vandeputte en Thibau Nys leken uit te maken wie van de twee de sterrentrui zou dragen op het podium, maar in plaats van voluit door te gaan richting top van de VAM-berg hielden ze even in. Ryan Kamp zei dankuwel. De Nederlander van Pauwels Sauzen-Bingoal zette achter hun rug aan en Vandeputte en Nys moesten tevreden zijn met respectievelijk zilver en brons.

“Ik voel mij nu een ongelooflijke sukkelaar”

“Hier ga ik nog lang van wakker liggen”, vloekte Thibau Nys achteraf. “Tot ik mijn volgende gouden medaille win waarschijnlijk. Ik voel mij nu een ongelooflijke sukkelaar met brons. Belachelijk eigenlijk. Zo’n kans uit handen geven, dat is niet mijn gewoonte. Mijn eigen domme schuld. Ik had het in zo’n situatie altijd moeten afmaken en van eigen kracht uitgaan. Ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik wacht onderaan de berg. Op het moment dat we met z’n tweeën de laatste rechte lijn ingaan, moest ik aanzetten. Maar dat doe ik niet en Niels ook niet. Ryan Kamp had het momentum, kwam bij ons en zette meteen aan. Daarna zat ik vast. Spijtig, want ik was echt top.”

Ook Niels Vandeputte baalde.” Zilver, dat is mooi maar wordt snel vergeten”, aldus de renner van Alpecin-Fenix want ik krijg hier geen trui voor om voor de rest van het seizoen aan te doen. De teleurstelling overheerst, ook al ben ik tevreden over hoe ik de wedstrijd heb aangepakt. Allen had ik op het einde te weinig vertrouwen om voor de zege te rijden. Daar laat ik het liggen. Ik had ook niet gezien dat Kamp wat op achterstand was geraakt. Anders had ik zeker na de bocht meteen doorgetrokken. Toen hij er met volle snelheid aankwam, was het te laat. Jammer, maar ik heb geen achteruitkijkspiegels op mijn fiets. Ach, we zullen er uit leren.”

Voor die mislukte sprint reden de Belgen nochtans tactisch een perfecte koers. “Wegrijden was bijna onmogelijk”, had Nys al snel door. “Het kon wel denk ik, want dit rondje kan je wel alleen afhaspelen. Maar iedereen was bang om zich te vergalopperen. Ook de wind zat slecht, dat speelde een belangrijke rol. Maar ik zat goed en comfortabel in het groepje. Ik had alles ook onder controle. Tot 100 meter van de aankomst.”

“Het was lastig op de klim, zodat het daarna steeds stilviel en er accordeon werd gespeeld”, analyseerde Vandeputte . “Maar het was een lastige wedstrijd hoor, ik was echt kapot.”

Nys moest na de aankomst zelfs ondersteund worden richting podium. “Het was een ferme aankomst, het was tot het gaatje. Ik moest ook even gaan liggen.”

Als het landenklassement nog had bestaan, hadden de Belgen die met verve gewonnen. Vandeputte tweede, Nys derde, Joran Wyseure vierde, Emile Verstrynge vijfde, Witse Meeusen zevende, Jente Michiels achtste en Anton Ferdinande elfde. De Belgische jeugd staat te trappelen. “Ja, maar nu overheerst toch de ontgoocheling”, zegt Nys. “In functie van wat nog komen moet ben ik tevreden. Conditioneel ben ik beter dan verwacht na mijn sleutelbeenbreuk. Dit is uiteindelijk maar mijn tweede wedstrijd na die val in Waterloo.”

En Vandeputte? “De volgende wedstrijden bij de beloften zal ik wel durven rijden om de overwinning.”