“Ik loop de volgende dag de kleedkamer binnen, zie het shirt met nummer elf: Danjuma. Ik was zo trots als ik maar zijn kon, zielsgelukkig, supergefocust. Maar mentaal heel bezorgd. Ik liet m’n enkels megadik intapen. Voel je jezelf wel helemaal lekker?, kreeg ik terug. Ik paste niet meer in mijn schoenen, voelde m’n tenen niet en dacht: ik raak geen bal vandaag. Bij de warming-up ging ik weer naar binnen en nam ik pijnstillers.”

“Het was zo’n moment in je carrière waar je álles voor doet”, zegt hij. “Het Nederlands elftal, daar droomde ik als klein kind van. Ik moest op het wedstrijd- én scoreformulier staan. Ik scoorde en was dolgelukkig. Daarna kwam ik terug bij Club Brugge. Ik liet me de eerstvolgende wedstrijd snel wisselen: na onderzoek had ik een stressfactuur (een haarscheurtje in het bot, red.). Ik lag er drie maanden uit, maar voor mij was dat het waard, het zat er waarschijnlijk toch al. Nu ben ik drie jaar ouder en wijzer.”

Danjuma speelt momenteel bij Villarreal, waar hij zich opnieuw in de kijker van Oranje speelde. Hij ruilde in 2018 NEC voor Club Brugge, dat hem al een jaar later voor 16,5 miljoen euro verkocht aan het Engelse Bournemouth.