Hein Vanhaezebrouck kwam onvermijdelijk toch eerst nog even terug op de zeer twijfelachtige wedstrijdleiding van zondagavond op Sclessin. Voor de tweede keer op rij moesten de Buffalo’s bovendien tijdens een uitduel lange tijd met een man minder verder maar net als op Eupen, trok het team van HVH uiteindelijk toch aan het langste eind.

Toch erkent de Gentse coach dat zijn ploeg opnieuw door het oog van de naald is gekropen: “Het had een hypotheek kunnen leggen op ons seizoen maar gelukkig is er nog dat foutje van Bodart waardoor we die match nog kunnen winnen. Nu kun je je nogal makkelijk over die heisa zetten maar stel je voor dat je op die manier punten laat liggen. Dat zit gans Gent hier met een ander gevoel.”

Na afloop van de partij tegen de Rouches werd er nog uitvoerig gedebatteerd over de verschillende tussenkomsten van de scheidsrechter en de VAR en ook HVH is twee dagen na de feiten nog altijd op zoek naar een mogelijke verklaring: “Het is ongelooflijk, vooral ook op welke manier: op Eupen valt er een beslissing vanop 30 meter. Je vraagt je dan al af, hoe kom je er bij? Dan komt de VAR niet tussen.”

Zondag liep het op Standard opnieuw fout: “Op Standard was er geen publiek, dus ook geen druk. Dat zal in Brugge sowieso anders zijn. In de match tegen Standard waren het eigenlijk drie fouten hé. Wat moet je daar van denken? Het zijn zulke duidelijke situaties die fout worden beoordeeld en dat door twee mensen.”

“Je hebt het niet in eigen hand”

Vanhaezebrouck meent ook te weten waarom het bondsparket Vadis niet heeft vervolgd na zijn uitsluiting op Sclessin. “Dat heeft enkel maar met het verslag van de ref te maken. Die heeft ’s avonds zijn verslag opgemaakt en gezegd dat hij na het herbekijken van de beelden ervan overtuigd is dat het geen rode kaart was.”

“Hij bekeek die beelden nochtans na de tussenkomst van de VAR ook al eens. Het siert hem dat hij zijn fout toegeeft maar je stelt je er vragen bij. Waarom beslis je dit niet meteen? Dit is totaal niet opzettelijk dus waarom geef je dan toch rood? Als hij dat echter niet in zijn verslag had vermeld, zou het bondsparket ongetwijfeld twee of drie matchen schorsing geëist hebben.”

Desondanks probeert HVH rustig te blijven in zijn verklaringen en dat probeert hij ook over te dragen op zijn spelers: “Ik heb één ding geleerd uit die situaties: je hebt het niet in eigen hand wat er beslist wordt op het veld of in de videokamer. Daar gaan we trouwens ook beter en beter mee om. Als alles tegenzit moet je toch verder en de volgende actie proberen op te zetten.”

“Ook als er twee doelpunten terecht worden afgekeurd. Dat pikt onze groep steeds beter op. De reden dat we daar staan in de competitie, ligt enkel aan onszelf omdat we teveel kansen hebben laten liggen en ook enkele te makkelijke doelpunten slikten. We moeten de schuld niet bij externen leggen. Het is voor mij ook makkelijk praten omdat wie die 0-1 nog scoren in Luik. Ik vond het ook verdiend want we zijn er blijven voor gaan met een man minder. Nu spelen we op Brugge nadat we vol aan de bak moesten, terwijl de tegenstander al na 20 minuten een man minder hadden moeten tellen. Wij hadden zelfs met tien het overwicht na rust. We zijn fysiek pico bello in orde. Ondanks ons heel druk programma, dat is ook geen cadeau. We zijn sterk genoeg om dit allemaal te verteren.”

“Ik doe niet mee aan die emotionele rollercoaster”

De return van de halve finale van de Croky Cup is de volgende afspraak van de Buffalo’s. Op bezoek bij blauw-zwart, een opdracht die AA Gent de laatste twee keer met succes volbracht: “Dit seizoen hebben we ook al wee keer gewonnen van Brugge. Geen idee hoe zij uitkijken naar deze match, daar ben ik niet mee bezig. We geloven dat het mogelijk, al hadden we in een veel betere positie naar daar kunnen trekken.”

“De heenmatch hadden we absoluut moeten winnen; we maakten het toen niet af. Hierdoor moet je met een achterstand die return aanvatten. Je moet winnen met twee goals verschil of je moet strafschoppen afdwingen. We zijn ervan overtuigd dat het niet simpel wordt, maar we gaan niet met schrik naar ginder, integendeel!”

Vorig weekend versloeg Club Brugge concurrent Antwerp maar die zege betekent volgens HVH niet meteen de wederopstanding van het team van Alfred Schreuder: “Ik ben altijd verbaasd over de commentaren van de journalisten en analisten die plots van de ene week op de andere in hun analyses van moeizaam naar halleluja gaan. Ik zie ook de progressie maar ik doe niet mee aan die emotionele rollercoaster. Uiteraard is er progressie: ze kunnen al even met dezelfde ploeg spelen en dat is altijd positief voor de toekomst.”

“We moeten nu vooral luisteren naar Bezus”

“Bezus was niet goed, hij gaf het zelf aan na de match”, aldus nog HVH die uiteraard wel begrip toont voor de loodzware druk die de Oekraïense middenvelder momenteel torst. “Vooral het begin van zijn invalbeurt was niet goed. Logisch in die situatie. Na die moeilijke start, was hij wel beter en toonde hij zich veel aanspeelbaar. Hij was toen het tussenpunt vanuit die defensie waardoor we ook meer controle kregen.”

“Die paar slechte passes zijn hem vergeven want hij bleef knokken en wilde zijn foutjes rechttrekken. Hij besefte het zelf wel maar je moet rekening houden met die omstandigheden. Dat blijft een bekommernis voor hem. Elke dag zijn er nieuwe evoluties en maak je je opnieuw zorgen. Dat kun je je niet voorstellen.”

Vanhaezebrouck beseft maar al te goed hoe surrealistisch de situatie momenteel is voor alle Oekraïense profs: “Stel je voor dat we onze vrouw en kinderen over het Kanaal sturen en wij hier ons land moeten verdedigen. Zij willen hun levens geven om hun land te vrijwaren, dat wekt enorm veel respect af van de hele wereld. Ook Sobol zit in die situatie. Het blijft enorm moeilijk voor die jongens om dat telkens weer te verteren. Dat zal blijven duren zolang het probleem aansleept.”

“Als club proberen we hem te helpen door met hem te praten, als er vragen komen van zijn kant – materieel ofzo – zullen we dat ook doen. Al is het niet evident om van hieruit iets op poten te zetten. Daarvoor zijn er genoeg andere kanalen en misschien kunnen we zo ook een steentje bijdragen. Wij moeten nu vooral luisteren naar hem en laten voelen dat we aandacht geven. Je kunt niet alleen maar thuis zitten met je gezin en de problemen zien. Soms moet je dat ook eens van je af kunnen gooien door het te vertellen. We hebben gelukkig ook Eva (sportpsychologe Eva Maenhout) die vanuit haar specifieke beroepservaring een belangrijke rol kan spelen.”