Combineer de woorden wielrennen en Slovenië en eender welk zoekprogramma leidt u automatisch naar Tadej Pogacar en Primoz Roglic, samen meervoudige winnaars van grote rondes, gewilde klassiekers en olympische medailles. En toch verbaast het niet dat uitgerekend Matej Mohoric de eerste winnaar is van Milaan-Sanremo. De nu 27-jarige Sloveen won als jonge snaak zowel de wereldtitel bij de juniores (2012, Valkenburg) als de beloften (2013, Firenze). Voor dit weekend had hij daar als prof al ritzeges in Tour (2), Giro en Vuelta aan toegevoegd en bijvoorbeeld ook eindwinst in de Binckbank Tour.

“Ik hou van natuurkunde, psychologie, voedingsleer en meer van die dingen”, vertelde Mohoric ooit in een interview. Maar hij houdt vooral van snel dalen. “Ik groeide op in de bergen, in een dorpje met amper dertig gezinnen”, zei hij daar zaterdag over. “Met mijn leeftijdsgenootjes bouwden we circuitjes in de bossen die we met onze mountainbikes zo snel mogelijk probeerden af te dalen. Ik zocht de limieten op en ging er soms over. Eigenlijk was ik niet de meest getalenteerde, vond ik. Maar ik had wel het meeste aanleg om bergop te rijden. En vooral het meeste karakter.”

Mohoric brak internationaal door als tweedejaarsjunior. In de slotrit van de Oberosterreich Rundfahrt rijdt hij op de slotdag… Tiesj Benoot uit de leiderstrui. Maar vooral: hij wordt later dat jaar wereldkampioen bij /de juniores in Valkenburg. En een jaar later nog eens bij de U23, in Firenze. Ook daar wint hij de wedstrijd door een knotsgekke afdaling te rijden. “Met mijn zitvlak zat ik op de tube”, herinnert hij zich nog. “Ach, ik vond het een saaie race en ben toen iets vroeger beginnen aan te vallen dan ik eigenlijk zinnens was.”

Laat net dat Mohoric typeren: onbevangen, onbezorgd en immuun voor schrik. “Klopt. Ik heb geen stress en ook geen schrik. Als ik, zoals zaterdag, in het gootje beland, dan behoud ik de focus en spring ik er gewoon weer terug uit. Net zoals in die laatste bocht van de afdaling, toen zowel voor- als achterwiel aan het driften gingen, mijn kalmte bewaarde. Ik had het heus wel onder controle. Alles draait om focus in een afdaling. Misschien ben ik iets te roekeloos. Misschien zal ik ooit wel schrik krijgen op mijn fiets. Over een jaar of tien (lacht).”

Schrik niet als u straks de Sloveen ook ziet uitblinken in de andere klassiekers. “Dit voorjaar rijd ik alle grote voorjaarswedstrijden. Hopelijk kan ik er nog eentje winnen. Al hebben we met Sonny Colbrelli nog iemand in de ploeg die goed zal zijn. Ik vond het jammer dat Sonny er zaterdag niet bij kon zijn door ziekte maar hij start nu in Catalonië in de hoop zijn goede benen terug te vinden voor de klassiekers.”

Want ook dat is Mohoric: evenveel ploegmaat als kopman. Zelfs wie een portret van Tadej Pogacar wil maken, kan bij Mohoric terecht. “Vermoedelijk omdat mijn Engels beter is”, lacht hij daarover. “Maar het klopt ook dat ik hem heel goed ken.”

Pogacar kennen we intussen, aan Matej Mohoric om nu ook zichzelf voor te stellen. Daar is hij zaterdag aardig mee begonnen.