“Ik denk dat ik het al veel eerder had verdiend”, reageert Bakelants na de rit. “Maar er zat altijd wel iets tegen. Niemand geloofde er echt nog in, met mijn rug ook.” Bakelants brak in 2017 twee ruggenwervels na een val in de Ronde van Lombardije en moest lang revalideren. “Die revalidatie is wel al jaren achter de rug, maar ik ben altijd wel op mijn honger blijven zitten.”

“Ik heb ondertussen drie kinderen, die waren gisteren (dinsdag, red.) hier”, vervolgt Bakelants. “Je krijgt dat dan ook moeilijk uitgelegd aan hen hoe Wout (Van Aert, red.) wel al die koersen wint en ik ook meedoe, maar voor wat eigenlijk … En dan vandaag win ik in een rit waarin ik het niet meer had verwacht en waarin ik eigenlijk heel de dag in dienst van de ploeg reed.”

Bakelants had zijn zege lang niet zien aankomen, zelfs in de laatste kilometer niet. “Ik wist dat het een lastige finish was en ik wilde de sprint aantrekken. Op een kilometer van de finish zette ik aan en op 400 meter zag ik dat ik een gat van 20 meter had. Dan heb ik alles gegeven tot aan de streep. Het had geen tien meter verder moeten zijn, maar het was genoeg.”

Zelfkritiek

“Ik zit in veel programma’s (op televisie, red.), zeg veel wat anderen goed en slecht doen, maar ben ook altijd kritisch gebleven voor mezelf”, vervolgt Bakelants. “Ik was zeker niet altijd tevreden met de gang van zaken en vond dat ik meer uit mezelf moest halen. Het doet natuurlijk pijn als je altijd maar succes voor anderen ziet, terwijl je er zelf hetzelfde voor doet en er niets voor terugkrijgt. Dan vraag je jezelf af: waarom doe ik dit nog? En dan vandaag … dat kan zo’n boost geven.”

“Of de honger nu gestild is? Het is een begin, misschien de aperitief. In de Dauphiné zag je al dat ik goed was. Als ik daar een rit win dan is het seizoen geslaagd voor een renner zoals ik, maar met een achtste plaats schiet je weinig op. De jeugd is natuurlijk goed. Niet allemaal, maar degene die goed zijn, zijn echt goed en er wordt hard gekoerst in die rittenkoersen. Mijn Tour vorig jaar vond ik ook goed, maar als je dan niet wint, dan is het niet goed genoeg.”

Onzekere toekomst

Meteen na de finish barstte Bakelants in tranen uit. “Het doet heel veel deugd. Er is zoveel gebeurd, nu ook binnen de ploeg. Het is lang niet zeker dat ik bij Wanty zal blijven, mijn toekomst is nog onzeker. Dat allemaal samen zorgt ervoor dat dit een mooi orgelpunt zou kunnen zijn.” Zijn onderhandelingspositie wordt nu alvast een pak beter. “Het maakt eigenlijk allemaal niet meer uit, het belangrijkste is dat ik vandaag nog eens win.”

Hoe ziet Bakelants zijn toekomst als profwielrenner? “Met ouder worden besef je dat dit de dagen zijn waarvan je moet genieten, het doet heel veel deugd. Aan mijn toekomst wil ik nu even niet denken. Het is natuurlijk wel overduidelijk dat deze overwinning zal helpen, maar als ik niets meer vind dan is dit ook een mooi einde. Stoppen op een hoogtepunt.”