Frank Swaelen overleden

Frank Swaelen overleden
Voormalig Senaatsvoorzitter Frank Swaelen (77) is overleden. Swaelen was onder meer minister van Defensie en CVP-voorzitter.
Frank Swaelen (° maart 1930) startte zijn loopbaan – na zijn rechtenstudies – in 1956, als secretaris-generaal van de Nationale Confederatie van de Ouderverenigingen (van het katholiek onderwijs) en deed daar de basis op om later de onderwijsspecialist van zijn partij (CVP) te worden en de afgevaardigde ervan in de schoolpactcommissie.

In 1966 werd hij nationaal secretaris van de CVP-PSC, in opvolging van Leo Tindemans. Na de splitsing van de CVP-PSC in 1968, bleef hij secretaris van de CVP. In 1968 kwam hij in de Kamer.

Hij was in die periode ook nauw betrokken bij de uitbouw van de Universiteit Antwerpen en later ook bij de eenmaking ervan. Leter zou hij dit nog eens overdoen: hij was ook nauw betrokken bij de oprichting van de Karel de Grotehogeschool, de fusie van 13 Antwerpse hogescholen. Daarvan bleef hij voorzitter tot enkele jaren geleden.

Van 1971 tot 1988 was hij ook burgemeester van Hove.

Frank Swaelen had ook grote belangstelling voor de internationale politiek, maar zijn voorkeur ging toch uit naar de onderwijsmaterie. Eind de jaren zeventig was zijn naam geregeld in circulatie voor een ministerschap, inzonderheid dat van onderwijs. Maar in 1980 werd hij minister van Landsverdediging. En toen de CVP eindelijk het onderwijsdepartement kon veroveren in 1981, ging die portefeuille naar Daniël Coens.

Swaelen werd in 1981 voorzitter van de CVP; hij deed die job perfect, vonden al zijn opvolgers en voorgangers. Hijzelf noemde zich een rassembleur, een verzoener. Hij wist perfect dat als de CVP de premier in huis had – en dat was in die tijd altijd het geval – die de baas was en dat de partijvoorzitter dan moest zien dat hij de partij bijeenhield. Zich sterk profileren was er voor de partijvoorzitter dan niet bij.

Swaelen kon die rol spelen als geen ander, maar vond het toch niet echt zijn ding. In 1985 hoopte hij dat Wivina Demeester het CVP-voorzitterschap zou overnemen, maar de standen wilden daar niet van weten, en dus bleef hij voorzitter tot 1988. Dan werd hij opgevolgd werd door Herman Van Rompuy.

De pijnlijkste herinnering uit zijn voorzittersperiode noemt hij de rakettenkwestie in de jaren tachtig. 'Wij werden toen ten onrechte aanzien als de haviken, terwijl mijn hart uitging naar de mensen die zich verzetten tegen ons rakettenstandpunt.' Swaelen verdedigde de onderhandelde afbouw van het kernwapenarsenaal, maar de koude oorlog was nog niet genoeg ontdooid om dat mogelijk te maken. Toen de onderhandelingsweg niets opleverde, moest de Navo de raketten wel installeren, was de redenering.

In 1988 wordt hij dan voorzitter van de Senaat. Die moest hervormd worden tot de senaat van de deelstaten maar dat mislukte, samen met de rest van 'de derde fase van de staatshervorming'. Latere pogingen om de Senaat zichzelf te laten hervormen, lukten ook niet. Swaelen bracht wel verbeteringen aan en maakte de werking efficiënter. Maar de Senaat werd wel de reflectiekamer, met veel minder politiek gewicht dan de Kamer.

Een vlek op zijn voorzitterschap is de zitting waarin Albert II de eed aflegde als Koning en Jean-Pierre Van Rossem de zitting verstoorde door 'Leve de republiek te roepen'.

In 1999 nam Swaelen afscheid van de actieve politiek. Hij bleef nog voorzitter van Karel de Grotehogeschool, en ook van het bedrijf Real Software. Op de achtergrond bleef hij raad geven en bemiddelen. En de dialoog aanmoedigen. Wat altijd zijn sterke kanten zijn geweest.
Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees