DEA van fransen

Buurt feest, 't Stad feest

Buurt feest, 't Stad feest

Foto: © Wim Daneels

Toen de Antwerpse ondernemer Christian Leysen een aantal jaren geleden besliste in de politiek te stappen - publieke bedrijfstak die hij als VLD'er helaas veel te snel weer verliet - had ik de eer even zijn klankbord te zijn. 'Wat is volgens jou een goed stedelijk politicus', vroeg hij me op de man af. Mijn repliek was kort. 'Jij zorgt voor de regie, wij inwoners zorgen voor het spel. Voor een boom in de straat moet jij zorgen, voor het water zullen wij wel instaan. Voor het nadarhekken aan het begin en het einde van de speelstraat moet jij zorgen, voor de wijn, de frisdranken, de koffie en het spel zullen wij en onze kinderen wel zorgen. Anders gezegd, zorg als bestuurder voor een goed klimaat in deze stad om de bewoners te doen investeren.'

Een paar jaar eerder had ik als moderator op een debatavond SP-boegbeeld Marcel Colla wat op de zenuwen gewerkt, toen ik partijgenoten van hem van repliek diende op hun gezeur dat de door de stad geleverde kerstboom van het wijkcomité kleiner was dan het jaar voordien. Ik stelde dat het niet de stad is die voor die kerstboom moest zorgen, maar het wijkcomité zelf. Colla zweeg, maar dacht er wellicht hetzelfde over.

Ruim een decennium later is het duidelijk dat de stad een ander ritme heeft gevonden. Ze regisseert meer en heeft eindelijk begrepen dat het de bewoners zelf zijn die het buurtleven maken of niet maken. Een organisatie als Opsinjoren heeft daarin een omwenteling gebracht. Ze moedigde aan, stelde materiaal ter beschikking, gaf financiële boni aan wie dat wou. Voorwaarde was wel: buurtbewoners, doe iets!

En die aanpak loont. Noem een stad in Vlaanderen waar door bewoners, inclusief winkeliers, even veel activiteiten worden georganiseerd als in de stad van Brabo. Van speelstraat tot burenklap, van straatbarbecue tot braderie, van pleintango tot muziekfestival. Is het allemaal rozengeur en maneschijn? Nog niet en waakzaamheid blijft geboden. Langs de kant van de burgers: dat ze zoveel mogelijk buurtbewoners in hun project bereiken. Want het blijft een oud zeer dat veel van die feestjes niet de weerspiegeling zijn van de bevolking in de buurt. Lees: dat met name senioren en allochtonen dikwijls afwezig zijn. Langs de zijde van de stad: dat ze de spreiding van de feesten over de wijken goed monstert, regisseert en oplet niet te veel in de plaats van die burgers lokale evenementen te organiseren. Als de regisseur ook wil spelen, eindigt het op het gevleugelde gezegde van ereburgemeester Bob Cools: 'Als het sneeuwt in Antwerpen, is het ook mijn schuld.'

Hoofdredacteur van het Nieuwsblad. Wekelijks kijkt hij als Antwerpenaar naar zijn stad. Iemand die van zijn stad houdt, maar er soms ook kwaad op is.

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio