Vroedvrouw bundelt geboorteverhalen in 'Bollebuiken in beweging'

,,Baby's op de wereld zetten blijft kicken''

,,Baby's op de wereld zetten blijft kicken''

Foto: © VJE

,,Wanneer ik een baby geboren zie worden, ben ik nog altijd euforisch. Het is een intens geluksmoment waar ik drie dagen op kan teren. Routine wordt het nooit.'' Leen Massy (48), één van de oprichtsters van het geboortehuis De Bolle Buik, bruist na 27 jaar dienst nog altijd van energie. Tussen de bevallingen door vond ze zelfs de tijd om er een boek over te schrijven: Bollebuiken in beweging, dat vanaf zaterdag in de rekken ligt. Vandaag kan ze met het eerste exemplaar pronken bij haar collega's, op de internationale dag van de vroedvrouw. Een gesprek.

Ze heeft handen als schoppen'', staat er op de website Bollebuik.be . Wanneer we Leen Massy ontmoeten in het Ikea-restaurant van Zaventem en een forse handdruk krijgen, blijkt het nog te kloppen ook. ,,Ik heb heel grote handen'', beaamt Massy. ,,Mensen zeggen dat ze zich erdoor gesteund voelen'', glimlacht ze. Voor haar ligt het eerste exemplaar van haar nieuwe boek Bollebuiken in beweging . ,,Mooi, hé'', kijkt ze trots naar de cover. Zes jaar geleden bracht ze ook al een Bollebuikenboek op de markt. ,,Toen heb ik een handleiding geschreven over hoe je met een vroedvrouw kan bevallen. Zonder dokter. Nu heb ik ontroerende geboorteverhalen gebundeld, afgewisseld met prachtige foto's van Jos Verhoogen. Telkens met een boodschap.''

Knuffel in het kistje

Vooral het verhaal van baby Joke heeft Massy, zelf moeder van drie zonen en een dochter, aangegrepen. ,,Joke was al dood in de baarmoeder. Maar haar ouders hebben er bewust voor gekozen om thuis te bevallen. Vooral de manier waarop ze daar zijn mee omgegaan, heeft me enorm gepakt. We hebben het kleine meisje samen een bad gegeven, en aangekleed. Haar twee broertjes hebben een foto en knuffel in het kistje mogen leggen. Uiteraard is het een verdriet dat ze de rest van hun leven zullen meedragen, maar toch was het van een ontroerende schoonheid. Hopelijk kan hun verhaal een steun zijn voor mensen die er ooit mee geconfronteerd worden.'' Mooie verhalen heeft Leen Massy met hopen. In mei 1992 stond ze mee aan de wieg van het eerste geboortehuis in België De Bolle Buik , en deed ze samen met haar collega's thuisbevallingen.

,,Die thuisbevallingen deed ik al langer. Na de geboorte van m'n dochter, in '86. Ik vond het toen zo'n prachtige ervaring en wou anderen de kans geven om het ook mee te maken. Thuis zijn is immers de beste pijnstiller.''

,,Als je thuisbevallingen doet, moet je omgaan met angst. Je bent verantwoordelijk voor twee levens. Vaak hoor je mensen zeggen: wat als er iets gebeurt? Maar uiteindelijk overlijden de meeste kinderen in het ziekenhuis. Ik heb geluk gehad dat er mij nog nooit eentje is ontglipt.''

Hoewel uit de vele getuigenissen in het boek blijkt dat thuis bevallen met een vroedvrouw iets magisch heeft, zijn er weinig ouders die ervoor kiezen. Minder dan één procent. ,,De mensen die voor de keuze staan, krijgen vaak kritiek van vrienden, familie, of collega's. Ook dokters zullen het niet aanmoedigen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat wat ik doe, veilig is. Ik neem nooit risico's. Wanneer ik me niet goed voel bij een situatie, stuur ik de mensen onmiddellijk naar het ziekenhuis. Artsen beseffen dat ook. Daarom krijgen wij niet meer zoveel kritiek.''

Wie alleen met de hulp van een vroedvrouw bevalt, moet het doen zonder pijnbestrijding. ,,Wij mogen geen spuiten geven'', legt Massy uit. ,,Tegenwoordig vraagt tweederde van de vrouwen epiduralen. Af en toe gebeurt het ook wel eens dat mijn klanten zeggen dat ze het zonder verdoving niet zullen volhouden. Dan mogen ze onmiddellijk naar het ziekenhuis.''

,,Het heeft vaak met zelfvertrouwen te maken. Laat je je beïnvloeden door de slechte verhalen van al je vriendinnen? Of gebruik je gewoon je gezond verstand en denk je: miljoenen vrouwen zijn bevallen zonder hulp van een dokter, ik ga dat hier ook doen.''

Hard labeur

Omdat ze zelfstandig vroedvrouw is en de De Bolle Buik geen subsidies krijgt, heeft Leen Massy er keihard voor moeten knokken om te staan waar ze nu staat.

Massy: ,,Nu kan ik ervan leven omdat ik veel werk heb. Maar we moeten er nog elke dag voor vechten. Via onze website. Via ons tijdschrift. Gelukkig zijn er heel wat Bolle Buik-ouders, allemaal vrijwilligers, die zorgen dat de boel blijft draaien.''

,,Vroeger deed ik alles zelf en heb ik roofbouw gepleegd op mijn lichaam. Na tien jaar Bolle Buik ben ik er noodgedwongen zes maanden mee gestopt. Ik had fysieke klachten. Problemen met m'n hart. Pas toen heb ik beseft hoe verarmd ik was. Ik was getrouwd met Bolle Buik, had voor de rest nog weinig sociaal contact. Ik was blij met wat ik gerealiseerd had, maar het is ten koste van heel veel gegaan. Nu probeer ik net het omgekeerde te doen en veel meer te investeren in vriendschappen.''

,,Of ik het ooit beu zal worden? Nooit. Een kind geboren zien worden, betekent voor mij intens geluk. Op zo'n moment wordt er een energieboost door je lijf gejaagd. Noem het een kick, een verslaving. Zoiets gaat niet over. Vroedvrouw ben je voor het leven.''

'Bollebuiken in beweging', door Leen Massy, Uitgeverij Van Halewyck, 336 blz. 22,50 euro

Corrigeer

NIEUWS