Bert Dewilde (81) blijft onnavolgbare duizendpoot

,,Eendagsvliegen zijn niet aan mij besteed''

,,Eendagsvliegen zijn  niet aan mij besteed''

Bert Dewilde, gewezen conservator en oprichter van het nationaal Kant- Vlas- en Linnenmuseum, bij een van de vele levensechte museumtaferelen. Foto: © PHK

KORTRIJK - Voor de wijze manier waarop hij cultuur op het niveau bracht van de brede bevolking werd Bert Dewilde in 1983 uitgeroepen tot laureaat van de zeer begeerde maar ondertussen ter ziele gegane Groeningeprijs. Hoewel hij zichzelf verre van een held voelt, zou het hem gelukkig maken mocht hij in de herfst van zijn leven ook nog eens verkozen worden tot Stadsfiguur van Kortrijk.

Het zou een meer dan verdiend eerbetoon zijn aan een man die Kortrijk meer heeft geschonken dan hij ervan heeft gekregen. Alleen al als oprichter en conservator van nationaal Vlas-, Kant- en Linnenmuseum, dat vandaag dicht in de buurt van de miljoenste bezoeker zit, droeg hij de faam van zijn stad uit tot ver buiten de landsgrenzen.

U houdt vooral van projecten die een lang leven beschoren zijn. Wellicht een van uw grootste realisaties is het nationaal Vlasmuseum?

Bert Dewilde (81): ,,Ik hou van dieren, maar eendagsvliegen zijn niet aan mij besteed. De meesten kennen mij van het nationaal Vlasmuseum dat ik, naast mijn loopbaan als stadsadviseur, in mijn vrije tijd uit de grond stampte. Geboren in de vlassersgemeente Bissegem besefte ik meer dan wie ook dat een aanzienlijk deel van de welstand in deze streek nu eenmaal was te danken aan het vlas. Ik wou voor alles een museum maken waarin dat stuk sociale en ecooomische gechiedenis op een wetenschappelijk en didactisch verantwoorde manier tot leven komt. Ik heb het allemaal bij elkaar geschooid, ben ervoor op de bedeltoer moeten gaan en heb er uiteindelijk ook een stuk van mijn gezondheid achtergelaten. Bij de officiële openstelling moest ik zelfs gaan liggen, geveld door hartritmestoornissen. Ik neem daar vandaag nog altijd medicatie voor. Het stemt mij ook gelukkig dat Annick, een van mijn dochters, mij in dit museum op een uitstekende manier heeft willen opvolgen. Het lukte haar om vol begeestering mijn levenswerk voort te zetten.''

In het boek van Willy E. Declercq, een van uw oud-collega's-lesgevers, wordt de film van uw leven teruggespoeld. Behalve de stichter van het Vlasmuseum bent u ook de man van duizend andere facetten?

,,Kiezen is nu eenmaal verliezen. Als stadsadviseur werd van mij ook verwacht dat ik mijn stempel zou drukken op het culturele en toeristische leven van de hele Kortrijkse regio. Zo nam ik tal van andere taken op mij. Ik werd ook stoetenbouwer en organisator van openluchtspelen, schreef het Manten- en Kallespel, vond de Stijn Streuvelsroute uit, bedacht de West-Vlaamse Textieldagen en de Sinksenfeesten... Ik leidde talloze tentoonstellingen in, was met jumelages bezig en hield ik overal te lande voordrachten. Iets wat ik vandaag nog steeds blijf doen.''

In Bert Dewilde steekt behalve een begenadigd schrijver ook een radioman en karikaturist?

,,Onder het pseudoniem Bert Bilbiss creëerde ik inderdaad de radiofiguur van Disten Pulle, die commentaar gaf bij een rit van de Ronde van Frankrijk. Omdat de leraar in mij niet als lolbroek voor de leerlingen wou staan, vond ik in de acteur Gust Hubrecht een uitstekende vertolker voor de rol van verzorger Disten Pulle. Televisie was er toen nog niet. De mensen hingen aan hun radio. Het was ook in die tijd dat Marc Sleen zijn karikaturen, met onder meer Nero, leverde voor dagblad Het Volk . Zelf maakte ik drie jaar lang het tekenwerk over de Ronde voor Het Nieuwsblad . Dat verplichtte mij toen om dagelijks te luisteren naar het verslag van de Tour op de radio. Een slopende tijd was dat!''

Twee werken die vandaag nog altijd veel worden geraadpleegd, zijn uw Gids voor Groot-Kortrijk (1982) en uw standaardwerk 20 eeuwen vlas in Vlaanderen (1983), waarin u het epos van het vlas beschreef?

,,Naast het Vlasmuseum beschouw ik het vlasboek als mijn tweede levenswerk. Het was immers het resultaat van twintig jaar opzoekwerk. Het blijft ook vandaag het compleetste boek dat ooit over het vlas verscheen. De Engelse versie van dat boek is vandaag in alle grote bibliotheken van de wereld aanwezig.''

Werken was u erg dierbaar, maar u bleef ook voor alles een warme ,,familieman''?

,,Mijn vrouw Jo, die al die tijd in de schaduw bleef, schonk mij vier fantastische kinderen. Eén zoon, drie dochters. Ik heb ondertussen ook tien kleinkinderen, met wie ik als opa graag op wandel ga door de stad.''

Welke pleisterplekken in Kortrijk genieten uw voorkeur?

,,Ik hou van ambiance en de gezellige momenten met familie of trouwe vrienden. Wat niet wil zeggen dat je mij vaak op café zult vinden. Ik ben geen tooghanger. Waar ik ook kom, word ik door de mensen aangesproken. Voor mijzelf en vooral voor mijn vrouw is zoiets niet altijd even prettig. Vandaar dat ik die locaties opzoek waar het minder druk is: het begijnhof, een kerk, een mooie wandeldreef, paden die uitnodigen om te fietsen.''

Wat gaat u tegen in de stadspolitiek zoals die in Kortrijk vandaag wordt gevoerd?

,,Zelf verwierf ik als stadsadviseur een vrij grote autonomie. Ik kon die projecten realiseren die ik waardevol vond. Men gaf mij het volle pond vertrouwen. Vandaag kan zo'n voortrekkersrol veel moeilijker omdat alles te veel wordt gestuurd van bovenaf. Zo blijft er minder ruimte over voor persoonlijk initiatief ten dienste van de gemeenschap.''

Hoe zou u zelf de Kortrijkzaan typeren?

,,Ze zijn niet die dikke nekken waarvoor ze door bewoners van buiten de stad zo dikwijls worden versleten. Zo ervaar ik de doorsnee Kortrijkzaan als zeer actief, ondernemend, niet bang om enig risico te nemen. Hier is men uit op kwaliteit. Nergens meer dan hier werd het vlas tot drie keer naeen in de Leie geroot om toch maar een soepele vezel te bekomen.''

Humor was steeds een van uw sterkste wapens?

,,Een echte moppentapper ben ik nooit geweest, maar ik ben altijd sterk met taal en woordspelingen bezig geweest. Onderschat de impact van een taal niet. Was het de taal niet die voor de sociale en culturele ontvoogding van ons volk zorgde? Niet voor niets gaf ik Kortrijk een stoet die de luister van de Nederlandse taal als thema had!''

Wat is voor u het mooiste dialectwoord van Kortrijk?

,,Ik kies voor een vrouw die ,,ipgetutematooid'' is. Opgetooid met de beste muts.''

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio