Nederland spreekt er schande over, wij doen het al vijf jaar

Kleuters van 3 op zomerkamp, mama's wenen

Kleuters van 3 op zomerkamp, mama's wenen

Kleutertjes van 3 en 4 zijn pas in het zomerkamp gearriveerd en beginnen met de monitrice al een liedje te zingen. Mama en papa zullen snel vergeten zijn. Foto: © Violet Corbett Brock

KOKSIJDE - Nederland maakt misbaar over zomerkampen voor kleuters van drie jaar. 'Wij doen het al lang', zegt Cedric Blanpain van Top Vakantie. Gisteren startte zo'n achtdaags kamp in Sint-Idesbald. Er waren traantjes. Maar alleen van mama's.

Katrien en haar man Eddy brengen hun dochtertje Aaricia binnen. Zij is pas vier en gaat voor het eerst op kamp. 'Ga je haar missen?', vragen we de moeder. Haar onderlip begint te trillen en dan komen de traantjes. 'We hebben vijf kinderen. Voor de eerste keer zijn ze allemaal weg. Natuurlijk ga ik ze missen. Maar ze willen zo graag op kamp gaan. Dat kan ik ze toch niet thuis houden omdat ik hen te veel zou missen.'

Top Vakantie organiseert al voor het vijfde jaar zomerkampen voor kindjes van drie tot zes jaar. 'We zijn ermee begonnen op vraag van de ouders', zegt manager Cedric Blanpain. 'Vooral ouders met meer kinderen wilden dat ook het jongere broertje of zusje mee mocht komen.'

Top Vakantie ging niet blind op die vraag in, maar legde ze eerst voor aan een team van pedagogen. Want de vraag mag toch worden gesteld: kan je kinderen van drie jaar een week op kamp sturen?

Die discussie woedde vorige week ook in Nederland, toen daar bekendraakte dat de organisatie Simbo de eerste was om er kampen voor kleuters op te zetten. Er werd lelijk over gedaan op discussiefora op het internet. 'Wie zijn kinderen naar zo'n kamp stuurt, verdient het ouderschap niet', postten tegenstanders.

Ook Eveline Penneman hoorde zo'n opmerking van haar schoonouders toen ze vorig jaar haar driejarige dochter Charlotte voor het eerst naar een Top Vakantie stuurde. Was dat wel verantwoord?

'Het antwoord op die vraag kregen we toen we Charlotte kwamen halen. We hadden gedacht - gehoopt - dat ze ons om de hals zou vliegen en zeggen hoeveel ze ons had gemist. Want wij hadden het wél lastig gehad. Maar Charlotte blijkbaar niet. Ze wilde zeker niet meteen naar huis. Het viel ons op dat Charlotte veel socialer was geworden. Minder bang. Met meer lef leefde. En dit jaar komt ze dus terug.'

Als je het zo hoort, mogen de ouders al blij zijn dat hun kind hen nog herkent. Misschien dat ze daarom zoveel foto's meegeven met hun kleuter. 'Dan stallen ze die foto van mama en papa wel uit, samen met die van de goudvis en de hond', zegt Cedric Blanpain. 'Maar eerlijk: kinderen kijken er amper naar.'

De tranen van mama Katrien zijn gedroogd en nu spreekt ze ferm: 'Ik weet wel dat je je kinderen moet kunnen loslaten. Daarom heb ik me ook voorgenomen om niet te bellen tijdens het kamp.'

Dat heeft Top Vakantie het liefst. 'Vorig jaar belde een moeder viermaal per dag met haar kindje. Telkens minstens een half uur. Voor het telefoontje voelde het kindje zich zeer goed. Daarna niet. De moeder speelde op zijn gevoel: Ik mis je zo, mis jij mij ook? Natuurlijk weende het kindje op het einde van die telefoon. Zie je wel , zei de moeder, mijn kind is ongelukkig bij jullie .' Uiteindelijk is die moeder haar kind komen halen. Zoiets gebeurt misschien tweemaal per zomer. Maar echt waar: de meeste kinderen zijn na vijf minuten hun ouders al vergeten. Een week lang is dit kamp hun wereld. De rest lijkt weggeveegd. Daarom ook hebben we beslist geen ouderdag meer te organiseren.'

'Je mag ook niet vergeten dat die jonge kinderen geen tijdsbesef hebben. Een week op kamp, dat kunnen zij niet vatten. Dus tellen zij ook niet af', zegt Marta De Kaesstekker die haar driejarige dochtertje binnenbrengt.

'Ik zal alleszins iets vaker dan anders on line gaan', zegt Nancy Verlinden. Ze brengt haar vierjarig zoontje Jitse naar het kamp in Sint-Idesbald. Hij heeft wel het gezelschap van zijn twee oudere zusjes. 'Ook wij gaan niet bellen naar de kinderen', zeggen de ouders. 'Maar elke avond zullen we wel kijken naar de nieuwe dagfoto's op de site van Top Vakantie. We kregen daarnet ons paswoord.'

Vooral om de polemiek rond het ongepast verspreiden van kinderfoto's te vermijden, werkt Top Vakantie met een paswoord zodat alleen de ouders naar de foto's kunnen kijken. 'We hebben een dubbel gevoel rond die foto-site', zegt Cedric. 'Ouders zijn blij wanneer hun kind erop staat. Maar soms slaan ze nodeloos in paniek wanneer hun kind er eens niet bij staat. Er is toch niets gebeurd?, hangen ze dan aan de lijn.'

Tijd voor het afscheid. Sommige ouders moeten hun kleine al gaan zoeken want die is al aan het spelen met andere kindjes. Hier en daar vloeit een traantje, maar nooit bij de kindjes.

Straks het eerste avondmaal. We zagen frietjes staan in de keuken. 'Dat is altijd een hit', zegt Cedric. 'En spaghetti natuurlijk. Maar we wisselen wel af met echt gezonde maaltijden. Bij de inschrijving moeten de ouders een fiche invullen met de allergieën van hun kinderen. Vlees, groenten en aardappelen , vulde een moeder ooit in. Wel, we zetten dat jongetje dat toch voor en het smaakte hem. Zo goed dat hij zich liet bijscheppen.'

Een klein kindje komt vragen waar het toilet is. Dat is een van de eisen van Top Vakantie: de kindjes moeten overdag zindelijk zijn. '95 procent van de kinderen is dat ook. De meeste ouders zijn er eerlijk over.'

Conclusie: een kamp voor kleuters van drie jaar is best fijn. Dus op naar kampen voor tweejarigen? 'Zeker niet. Drie jaar is de absolute ondergrens', zegt Cedric Blanpain. 'Als je nog jongere kindjes neemt, zit je met een communicatieprobleem.'

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees